Mijn moeder is nu iets meer dan 6 jaar geleden overleden. Ze heeft mijn 18e verjaardag  nooit meegemaakt, mij nooit zien slagen voor mijn eindexamen of voor mijn rijbewijs. Ze was er niet bij toen ik uit huis ging en naar Utrecht verhuisde om journalistiek te studeren. Ze zal ook niet op mijn bruiloft zijn of zichzelf oma zien worden. Het is een gemis die je blijft voelen. Hoeveel jaar er ook overheen gaat.

Ik weet nog goed dat ik tegen mijn toenmalig vriend zei (net na het overlijden van mijn moeder): ‘Waardeer je moeder, voor je het weet is ze er niet meer.’ Dit zei ik ook tegen al mijn vriendinnen na het overlijden van mijn moeder. Het is dan lastig als het Moederdag is. Zoals vandaag. Vanochtend had ik ook een berichtje gekregen van een vriendin waarin ze zei dat ze vandaag aan mij dacht. Ik dacht eerst: waarom? En toen realiseerde ik het me nadat ik de verschillende social media berichten zag. Het is vandaag Moederdag.

Moederdag. De dag waarop je je moeder bedankt en waardeert. Maar op deze dag wil ik graag mijn vader en al mijn andere moederfiguren bedanken. Ook al kan niemand mijn moeder vervangen en waardeer ik mijn moeder nog steeds voor alles wat ze heeft gedaan. Ik wil ook stilstaan bij mijn ‘andere moeders’ die ik heb gehad. De moeders die een bepaalde rol vervulden of een steun voor mij waren. Die mij bijvoorbeeld hielpen met mijn galajurk, een dagje met me gingen winkelen, een kopje koffie met me wilde drinken of vroegen hoe het met mij ging. Deze vrouwen zorgden ervoor dat ik me minder alleen voelde. Waardoor ik niet voelde alsof ik het allemaal zelf moest uitzoeken als vrouw zijnde.

Daarom denk ik eigenlijk dat een moeder niet alleen een moeder is voor haar eigen kind. Ze vervult vaak ook de moederrol voor iemand anders. Al mijn voormalige schoonmoeders, mijn moeders vriendinnen en de moeders van mijn eigen vriendinnen waren soort van moeders voor mij. Eén voorbeeld van iets wat een moeder voor mij deed, blijft altijd bij me. Zeker vandaag. Deze moeder bracht me mee op sleeptouw om mijn galajurk te laten maken en make-up te kopen. Mijn moeder was een paar maanden daarvoor overleden. Ik zat in mijn eindexamenjaar en mijn moeder was dat jaar bezig met mijn eindgala jurk. Helaas had ze dus niet meer af kunnen maken. Deze moeder zorgde ervoor dat ik deze jurk wel kon dragen. Verder hielp ze ook met de juiste make-up en accessoires vinden. Ik wil daarom even stilstaan bij deze moeder en haar bedanken. Niet alleen vanwege wat ze voor mij heeft gedaan, maar ook omdat dit de eerste Moederdag is waar zij er niet meer is.

Waardeer je moeder nu je haar (misschien) nog hebt. Voor anderen die een moeder hebben verloren, weet: ook al is het moeilijk: je kan het aan. Er zijn talloze moeders die graag een rol willen spelen in jouw leven.

One thought on “‘Ook al is het moeilijk: je kan het aan’”

  1. Mooi gesproken Eleanor
    Je moeder blijft je moeder maar alle andere moeders die je helpen als je eigen moeder er niet meer is is gewoon zo bijzonder. Maar elke keer met de bijzondere dingen is het net wat je zegt toch een gemis. Ik zie het aan mijn vrouw. En nu aan mijn eigen moeder die aan het dementeren is. Dus idd geniet van je moeder mensen nu ze er nog is. Want had ik maar is telaat
    Groetjes Rob

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *