Zes jaar geleden. Inmiddels is het al zes jaar geleden, maar het voelt als gisteren. De dag dat alles veranderden. Ons leven was voorgoed veranderd. 28 december. Zes jaar geleden was er ook mist. Vandaag was het ook mistig. Het is een dag die ik nooit meer vergeet. Hoe graag ik dat soms ook wil. Het verandert je als mens. Als zoiets, zo plotseling, een bepaalde beslissing alles bepaald. Een soort butterfly effect. Een seconde wat vandaag de dag nog steeds voelbaar is.

Ik had zeven gemiste oproepen van mijn broer en vervolgens nog twee van mijn vader. Wat was er aan de hand? Ik zat in een restaurant met mijn toenmalige vriend. Hij zei dat ik me geen zorgen moest maken. Dat het waarschijnlijk niks was, maar het voelde niet goed. Ik belde terug en mijn broer zei dat ik zo snel mogelijk thuis moest komen. Verder wilde hij niks vertellen. De trein naar huis lachten we en maakten we nog grapjes. En opeens dacht ik: kan ik eigenlijk wel lachen? Dadelijk is er iets gebeurd, maar nu lach ik… Weer zei mijn vriend dat ik echt geen zorgen moest maken. Ik werd weer gebeld en mijn vader vroeg hoe laat ik thuis zou zijn. Ik vroeg weer waarom dat zo belangrijk was, waarop hij geen antwoord gaf. Mijn vriend zei dat ik maar moest laten weten wat er aan de hand was. We lachten en ik zei: ‘ik zie je donderdag wel!’

In de bus begon ik hartkloppingen te krijgen. Het voelde niet goed, wat was er aan de hand? Eenmaal bij de bushalte stapte ik uit, maar wist ik niet of ik echt naar huis wilde gaan. Uiteindelijk ben ik naar huis gerend, maar toen ik voor ons huis stond, bleef ik stilstaan. Ik durfde niet naar binnen te gaan. Nu is alles nog zoals ik het ken. Maar als ik die deur opendoe, dan is alles misschien veranderd. Wil ik de deur wel opendoen? Wil ik wel weten waarom ik zo nodig naar huis moest komen?

Ik wil er niet over nadenken, over die dag. De dag waarop mijn moeder de auto instapte en zei: ‘See you on friday’, maar nooit thuiskwam. Het breekt mijn hart als ik erover nadenk. Dit schrijven vind ik al lastig, maar ik denk dat het wel goed is om het uit te laten. Als ik er bij nadenk hoe ik me erbij voel. Dan voel ik vaak helemaal niks. Ik voel me gewoon leeg van binnen. Eenzaam. Alleen. Vrij weinig mensen begrijpen hoe beladen zo’n dag kan zijn. Zo’n datum, een getal, zoveel meer kan zijn.

Een dag, een keuze op een bepaalde dag bepaalde haar dood. Ze heeft geen afscheid kunnen nemen, we hebben haar lichaam ook niet meer mogen zien, het was gewoon ‘ze komt niet meer terug’. Ze is er niet meer. Dat was dat. En dan moet je er maar mee dealen.

Ik praat er niet heel veel over. Dit komt vaak omdat ik het gevoel heb dat anderen het niet begrijpen. Een aantal goede vrienden weten niet eens hoe het precies is gebeurd. Het is niet bepaald iets waar je graag over praat denk ik. En ik vind dat daar ook een bepaald moment voor moet zijn. Een feestje of iets is daar niet het moment voor. Vind ik dan. In het begin kon het me opeens plotseling overvallen. Dan zei iemand: ‘oh… jij bent de dochter….’ En alleen al hoe ze naar me keken, raakte ik van streek.

Het idee van iemand plotseling verliezen. Daar denken we niet over na dat dat kan. Dat we morgen dood kunnen gaan. Soms probeer ik ook mijn leven zo te lijden, dat ik morgen niet heb en van vandaag moet genieten, maar ik merk dat ik dat ook lastig vind. Je kan dan niet vooruit kijken, plannen maken, doelen stellen. Je moet wel leven met het idee dat er morgen is, maar ook niet vanzelfsprekend nemen dat je morgen krijgt.

Die dag had ook heel anders kunnen gaan. Misschien had ik dan helemaal geen depressie gehad, dan had ik ook deze blog niet gestart en was ik ook misschien niet eens begonnen met hardlopen. Dan had ik ook heel veel andere keuzes gemaakt in mijn leven. Dan was ik waarschijnlijk gaan reizen. Had ik een tussenjaar genomen om de wereld te ontdekken. Ik weet het niet.

Er zijn veel dingen die ik niet heb kunnen doen door wat er is gebeurd, maar er zijn ook veel dingen gebeurd die anders niet waren gebeurd. Zo beïnvloedden we elkaar en maken we keuzes, wat weer invloed heeft op die keuzes. Als ik erover nadenk kan het me soms helemaal overvallen wat er had kunnen gebeuren. Het enige wat ik nu weet is dat deze dag hoe dan ook beladen is en waarschijnlijk altijd zo zal zijn.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *