Annemieke liep altijd al hard, maar toen ze depressief werd, stopte ze met alles. “Eigenlijk ben ik gestopt met leven. Het was dat ik mijn hond had, die ik moest uitlaten, maar dan verplaatste ik me gewoon naar de bank. Of ik nou in bed lig, of op de bank. Ik wilde er gewoon niet zijn. Als het lekker weer was, deed ik gewoon de gordijnen dicht.” Maar vorig jaar november ging toch de knop bij haar om. Ze wilde beter worden. 

“Ik moest vanaf vooraan weer beginnen met hardlopen, dus ik begon eerst steeds langere wandelingen te maken met mijn hond. Ik wist namelijk al dat hardlopen kon helpen tegen mijn depressie, maar toen ik ziek was, kon ik dat niet eens voor elkaar krijgen. Ik kon van wijze spreken niet eens bewegen. Ik kreeg paniekaanvallen als ik iets moest doen. Uiteindelijk ging het wat beter en kon ik stukjes rennen.”

Vicieuze cirkel

Annemieke raakte depressief door ‘te veel life events’, zoals de dokter dat noemde, daarnaast komen psychische ziektes ook vaak voor in haar familie. “Beide ouders zijn jong overleden. Ik ben opgegroeid met een vader die psychotisch was en een zelfmoordpoging heeft gedaan. Toen ik 20 jaar oud was, overleed mijn moeder en een paar jaar later overleed mijn vader ook. Daarbovenop ging mijn lange relatie van 14 jaar stuk en verloor ik mijn baan. Ik kon gewoon niks meer. Ik voelde me totaal mislukt. Ik was ook 40 kilo te zwaar.”

“Het was een vicieuze cirkel. Ik kon mezelf ook niet toe zetten om te koken, dus at ik magnetron maaltijden. Ik zat zo diep in mijn depressie.” Annemieke merkt dat ze door haar jeugd ook met dingen op een andere manier omgaat. “Ik ben erg perfectionistisch en een extreme control freak. Ik wil alles perfect doen, niks mag misgaan. Dat is toen eigenlijk doordat alles in de soep liep, helemaal uit de hand gelopen. Ik heb hier nog steeds last van. Ik wil de lat zo hoog leggen voor mezelf. Daar loop ik steeds in vast.”

Verslaafd

Annemieke heeft ook oxazepam gehad om met haar angst en paniekklachten om te gaan. “Dat is heel erg verslavend gevoelend. Ik heb echt shakend op de bank gezeten om van die oxazepam af te komen. Het was namelijk zo dat ik alles uit de kast haalde om die pillen te krijgen. Het is zo makkelijk om een pilletje te pakken. Het werkt mentaal, want het werkt zo snel en je denkt dat je niet zonder kan.” Als vervanging van de pillen, ging ze een fles wijn per dag drinken. “Ik ging steeds vroeger op de dag drinken en op een gegeven moment werd ik heel ziek, omdat ik zoveel had gedronken. De volgende dag besloot ik te stoppen. Net als met de oxazepam. Op de een of andere manier vond ik die knop.”

Ommekeer

Annemieke wilde afvallen. “Ik was 40 kilo te zwaar. Dat was eigenlijk de trigger. Ik wilde die kilo’s kwijt. Uiteindelijk was mijn doel dat als ik onder de 100 kilo weeg, ik stukjes zou kunnen rennen. Ik viel af waardoor ik me ook steeds beter ging voelen. Wat voelde me beter in mijn vel en kreeg meer zelfvertrouwen. Eerst gaf ik de medicijnen de schuld, maar eigenlijk at ik gewoon verkeerd en bewoog ik nauwelijks. Ik dronk ook behoorlijk wat alcohol, dus dat zorgt ook voor de extra kilo’s. Ik merkte dat ik mijn levensstijl wilde gaan veranderen en gezonder wilde gaan eten.” Door het hardlopen en gezond eten is Annemieke 37 kilo kwijt en past ze weer in haar oude kleding. “Hierdoor voel ik me zoveel beter over mezelf!”

Samen met haar therapeut en door het hardlopen, leerde ze ook zelf dingen weer te doen. “Ik werd heel afhankelijk van mijn therapeut en mijn vrienden, want zij moesten het maar voor mij oplossen. Ik ben ook alleen gaan hardlopen, zonder hardloopgroepje of trainingsschema, want ik vond het belangrijk om mijn eigen weg te vinden. Ik kon eerst namelijk niet eens bedenken wat ik ’s avonds ging eten of hoe laat ik ’s ochtends moest opstaan. Ik moest zelf eigenlijk opnieuw leren lopen. Ik wilde alles zelf uitvogelen, met soms de hulp van Google. Eigenlijk moest ik vooral leren luisteren naar mijn eigen gevoel.”

“Ik voelde ook alsof ik het allemaal alleen moest doen en ik wilde het ook allemaal alleen doen. Waarschijnlijk komt het ook doordat ik mijn ouders op een jonge leeftijd heb verloren. Ik dacht: in het allerergste geval, red ik mezelf.” Annemieke dacht daarom dat het veiliger was om alles zelf te doen. “Als alles en iedereen om me heen wegvalt, heb ik mezelf nog. Je  hebt die dingen soms niet in de hand. Nu vraag ik wel hulp, maar ik vind dat ik het zelf moet kunnen doen. Ik wil dat gevoel hebben. Luisteren naar mezelf en naar mijn eigen gevoel.”

Het rennen helpt Annemieke hierbij. “Als ik ren, dan komen die emoties ook letterlijk in beweging. Als ik op de bank zit, zit ik ook een beetje vast, maar als ik ga rennen, dan gaat het stromen en dan komen de oplossingen. Naast dat ze de knop kon vinden om haar leven om te draaien en leerde luisteren naar haar gevoel, zette ze iedere dag hele kleine stapjes. “Hoe klein ook, doe dat nog een keer door de helft, als je dan nog een stapje kan zetten, dan is dat alleen maar fijn. Zet elke dag een stapje, maar maak ze heel klein.” Daarnaast begon ze vrijwilligerswerk te doen. “Dat heeft ook geholpen om structuur en zelfvertrouwen te krijgen.”

Terugval

Inmiddels gaat het elke dag beter met Annemieke. Ze heeft geprobeerd om helemaal af te bouwen met haar medicatie, maar dat is niet gelukt. Ze slikt nu de meest lage dosering mogelijk en dat gaat goed. “Sinds een jaar gaat het in een stijgende lijn steeds beter. Natuurlijk heb ik ook mindere dagen, maar over het algemeen gaat het goed.  Die slechtere dagen horen er ook gewoon bij, maar dat vind ik soms wel lastig. Dan denk je dat je een terugval krijgt.” Annemieke geeft aan alert te blijven op een terugval. “Een keer in de drie weken heb ik een gesprekje bij een psycholoog bij mijn huisarts, want ik wil een lijntje houden voor als het fout gaat.”

Annemieke is een gefingeerde naam. Ze wilde liever niet met haar echte naam op internet komen. Ze was namelijk op het moment dat we het interview hielden nog aan het solliciteren voor een baan en merkte dat door over haar ziekte te praten ze minder snel werd uitgenodigd voor een gesprek. Inmiddels heeft ze een betaalde baan kunnen vinden en is ze daar erg trots op. Gefeliciteerd Annemieke! 🙂 U go girl! 

Zou jij ook je verhaal (eventueel onder een andere naam) willen vertellen op mijn blog via een gastblog of interview? Neem dan contact met me op, want kunnen we voor meer openheid zorgen en maken we psychische ziektes bespreekbaar.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *