Vanaf mijn pubertijd heb ik last van depressies. Inmiddels ben ik 24 jaar oud en heb ik een hoop geleerd over mezelf, depressiviteit en terugval. Onder mijn hardloopblogs, via de mail en op Instagram krijg ik altijd ontzettend veel vragen. Daarom heb ik deze nieuwe rubriek in het leven geroepen, waarin ik jullie vragen beantwoord. Vorige week beantwoordde ik alle vragen met betrekking tot hardlopen, deze week beantwoord ik de depressie gerelateerde vragen!

  • Stel je zou om fysieke redenen niet meer kunnen hardlopen. Hoe zorg je er dan voor dat je niet (opnieuw) in een depressie valt? 

Dat is lastig inderdaad. Hardlopen staat voor mij wel op nummer 1 als het komt op depressie of slecht voelen. Een andere optie is met vrienden afspreken/bellen, leuke dingen doen. Juist het huis uitgaan. Niet thuis blijven zitten. Ook mijn gedachtes en emoties opschrijven helpt. Verder probeer ik gewoon lief voor mezelf te zijn, dus grenzen bewaken en op tijd rust nemen. Ik kan moeilijk nee zeggen en ik wil eigenlijk alles doen. Vooral dus lief zijn voor jezelf. Als ik verdrietig ben bijvoorbeeld, zet ik een kopje thee, koop ik chocola en ga ik een tijdschrift/boek lezen onder een dekentje op mijn bank. Eigenlijk gewoon mijn eigen beste vriend zijn. Dat zijn denk ik de dingen die ik zou doen. Oh en yoga! Ik interviewde psycholoog en yogadocent Yolanda Ketel over yoga en hoe dit ook kan helpen tegen psychische ziektes.

  • Voelt het voor jou niet als falen omdat je op dit moment niet zonder antidepressiva kan? 

Soms wel. Zeker toen ik weer op antidepressiva moest. Ik heb antidepressiva geslikt van mijn 19e tot mijn 20ste. Toen ik dus bijna 22 was, zei de huisarts en psycholoog dat ik er weer op moest. Dat vond ik echt vreselijk, maar ik heb het inmiddels een plekje kunnen geven. Ik weet dat ik gewoon beter functioneer op medicatie en nu minder op mijn tenen loop.  Dat vind ik toch belangrijker dan zonder pillen moeilijk de dag doorkomen.

  • Denk je dat ooit van de antidepressiva af kan komen?

Dat is een goede vraag. Eerst (mijn vorige depressie) dacht ik oke het gaat goed, laten we maar afbouwen! Ik ben daar nu wel wat huiveriger voor. Misschien als mijn leven echt stabiel is of als ik zwanger wil worden dat ik het ga proberen. Maar dat kan ik nu niet zeggen. Nu kan ik er nog niet vanaf omdat ik mijn studie nu afrond en veel stress heb. Ik neem het dag bij dag en we zien wel denk ik dan!

  • Wat als je terugval neigingen hebt op een oude verslaving (zoals gamen) als je een dipje krijgt en weer depressief wordt? 

Ik ben nooit gameverslaafd geweest, maar ik heb wel een ‘zwak’ voor alcohol gehad. Dat was mijn uitlaatklep. Voor mij werkt het dan gewoon om het niet in huis te hebben. Als ik bier in de koelkast had staan, dronk ik het. In december had ik een dip en ik wilde toen ook graag drinken. Ik denk dat voor jou het handigst is om echt totale andere bezigheden te vinden. En geen computerspelletjes in de buurt te hebben. Dan is de verleiding ook minder groot. Als je weer een dip krijgt: ga wandelen/hardlopen of met iemand erover praten. Zorg voor jezelf! En het is niet erg. Ga niet boos zijn op jezelf dat je terugvalt. Je bent ook maar een mens en we hebben nou eenmaal goede en slechte dagen!

  • Hoe ging jouw familie om met jouw depressie? 

In het begin namen ze het niet serieus. Ze dachten dat ik gewoon aan het puberen was. Vervolgens toen mijn moeder overleed en ik ging studeren werd het allemaal een stukje erger. Maar iedereen was toen in rouw, dus er was geen ruimte voor wat er met mij aan de hand was. Dat was moeilijk, maar ik had gelukkig mijn vriend en vriendinnen die mij steunden. Toen ik eenmaal in mijn derde depressie kwam en opgenomen werd, realiseerden ze dat het echt serieus was.

  • Hoe ging je met mensen om die eigenlijk niet meer met je omgaan sinds ze weten dat je een depressie hebt?

Dat is lastig. Ik was heel kwaad, maar ik weet nu dat het dan geen echte vrienden waren. Sommigen neem ik het nog steeds kwalijk, maar goed, je kan niet alles hebben he? Liever een echte vriend dan 10 ‘neppe’ vrienden die er niet voor je zijn toch? Ik weet nu wie er wel voor mij is en die vrienden waardeer ik enorm. Dat probeer ik ze ook regelmatig te zeggen.

  • Tegen wie heb je als eerste verteld dat je een depressie had? Hoe heb je dat gedaan?

Ik was veertien en schreef een afscheidsbrief, maar ik realiseerde dat ik nog niet alles had geprobeerd en ik wel nog wat dingen in mijn leven wilde ‘bereiken’ of meemaken. Ik besloot de brief naar mijn oudste broer te mailen. Dat was ontzettend eng, maar ik was heel slecht met mezelf uitdrukken. Schrijven lukte me wel (zo nu ook de blog ;)). Mijn broer is toen naar mij toe gekomen nadat hij de brief had gelezen en toen hebben we besloten de brief ook aan mijn ouders te geven

  • Heb je nu nog steeds wel eens slechte/depressie dagen? Zo ja, wat doe je dan?

Zeker! Gister nog! Dan voel ik me zo chagrijnig en ja besluiteloos of zo. Heel vervelend.  Maar ik weet dat je gewoon niet elke dag een goede dag kan hebben. Wat ik dan doe? Hardlopen. Het werkt elke keer. Ik kan dan even mijn gedachtes op orde krijgen en het er ‘uit’ lopen. Vervolgens voel ik me echt beter. Niet super natuurlijk, maar het helpt. Als ik een dag niet ‘mag’ lopen omdat het een rustdag is, ga ik meestal iets leuks doen. Dus mezelf verwennen.

  • Hoe ben je achtergekomen dat hardlopen/sport je mentaal helpt? 

Per ongeluk eigenlijk. Ik haatte sport en vond het een nutteloze bezigheid. Tot ik niet lekker in mijn vel zat. Mijn toenmalige vriend sportte heel veel en zei dat hij altijd beter voelde erna. Ik geloofde hem eerst niet, maar een vriendin van mij liep hard en was erdoor afgevallen. Ik dacht dat als ik een paar kilo zou kwijtraken ik beter over mezelf zou voelen. Vervolgens ben ik gaan lopen (want dat vond ik laagdrempelig en goedkoop) en realiseerde ik me dat ik altijd heel vrolijk was erna. Toen ben ik er wat meer over gaan lezen en ontdekte ik dat 3 keer per week hardlopen net zo effectief is als een lichte antidepressiva!

  • Ben je wel eens opgenomen geweest en heb je nog steeds therapie? 

Ja, september 2015 ben ik opgenomen geweest voor een zelfmoordpoging. Het was bizar ik had mijn emoties helemaal afgesloten. Ik was echt in overlevingsmodus toen. Ik realiseerde niet echt wat er gebeurde. Dat ik op een afgesloten afdeling zat of vaste tijden binnen moest zijn/moest laten weten waar ik was. Maar toch vond ik het ook heel prettig toen. Ik was mezelf helemaal kwijt en dat er dan voor je wordt gezorgd is erg fijn. Ik kon daar wel goed tot rust komen. Inmiddels heb ik geen therapie meer. De laatste twee á tweeënhalf jaar wel, maar dat is nu afgesloten. Ik mag zelf doorgaan, want ik heb de handvatten om ermee om te gaan (hopelijk). Lees hier hoe mijn laatste therapiesessie voor mij voelde.

  • Hoe help je jezelf door de dagen heen als je depressief bent? 

Door vooral lief te zijn voor mezelf. Dat heb ik echt moeten leren. Ik kan heel hard zijn voor mezelf en vind dat ik door moet gaan. Ziek of niet ziek, depressief of niet. Ik moest door. Nu heb ik geleerd om mijn eigen beste vriend te zijn. Als ik me heel slecht voel, probeer ik iets leuks in te plannen met goede vriendinnen of ga ik hardlopen. Verder koop ik een reep chocola. 🙂 Je moet jezelf af en toe ook eens kietelen!

  • Hoe kon je aan je omgeving duidelijk maken wat jij nodig had? Hoe konden zij jou het beste helpen? 

Dat was erg lastig. Ik wist namelijk zelf niet wat ik nodig had, dus het was erg fijn dat mijn vriendinnen zelf met dingen aankwamen. Een vriendin kwam regelmatig langs met brownies of chocola als ik moest werken in de winkel (tijdens mijn tussenjaar heb ik gewerkt in een klein boutiekje en ik was altijd heel alleen). Dan kwam ze even langs om te kletsen en nam ze iets lekkers mee. Dat vond ik altijd heel lief en fleurde me echt op. Verder kocht een vriendin wel eens boodschappen voor me of zette ze gewoon een kopje thee. Gingen we iets leuks doen (naar de film of thuis een vrolijke komedie kijken) . Eigenlijk probeerden ze altijd mij tot ‘actie’ te brengen en luisterden ze gewoon naar me. Een luisterend oor dus. Herkennen dat ik depressief was. Niet doen alsof er niks aan de hand is of dat het probleem meevalt. Toen ik niet alleen durfde te zijn, sliep een vriendin ook regelmatig bij me. Ik vertrouwde mezelf niet. Dat was erg lief. Ook ging een vriendin mee naar de psycholoog zodat we afspraken konden maken als het heel slecht ging. Hoe ik dat moest aangeven, wat haar grenzen waren (het is natuurlijk ook moeilijk voor de omgeving).

Heb je nog vragen voor mij met betrekking tot hardlopen, psychische ziektes, hoe ik hiermee omging of hoe jij het bespreekbaar kan maken dan hoor ik het graag! Deze vragen ga ik volgende week beantwoorden! In ASK ME ANYTHING #1 beantwoord ik jullie hardloopvragen.

Vanmiddag spreek ik ook tijdens de publieksdag van de Depressie Vereniging in Zeist. Zie ik jou daar? Dan kan je me daar ook gerust nog een vraag stellen of gewoon gezellig een kopje thee/koffie met mij drinken. 🙂 (Ik ben de gene met het spijkerblousje)

One thought on “ASK ME ANYTHING #2”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *