Als je me dit een jaar geleden had verteld, had ik je uitgelachen. Met mijn kop in de Runner’s World. Wauw! Ik lees de Runner’s World namelijk al sinds ik ben begonnen met hardlopen. Dat is nu meer dan drie jaar geleden. Toen nam ik een abonnement en dacht ik: ik ga me goed inlezen en voorbereiden. Ik wil dit goed doen. Geen blessures krijgen. Een droom die uitkomt dus!

Anderhalf jaar geleden begon ik met bloggen. Ik volgde ook andere bloggers die regelmatig in bladen tevoorschijn kwamen. Ik zag hun als een inspiratiebron. Zoals  bijvoorbeeld Fit With Marit in de Women’s Health. Nooit dacht ik dat het bij mij ook zo gebeuren. Een tijd geleden kreeg ik een mailtje van Ramiro, redacteur van Runner’s World. En vroeg hij me of hij mij mocht interviewen voor het blad. Tja NATUURLIJK! Ik vond al langer dat Runner’s World over hardlopen en depressie moesten schrijven. En eindelijk kwam het ervan. 🙂

Zo’n anderhalf maand geleden had ik het interview en begin februari werd ik op de foto gezet door niemand minder dan Joyce Bongers. Ik kan me nog goed herinneren dat ze me belde. OP MIJN VERJAARDAG NOG WEL! Ze zei: ‘Hoi! Met Joyce! Ik had van Runner’s World begrepen dat ik jou op de foto mocht zetten.’ Ik zei: IK WEET WIE JIJ BENT! IK VIND JOUW FOTO”S GEWELDIG! Mooi verjaardagscadeau dus!

Ik werd op de foto gezet bij mij in het park en besloot mijn lievelingskleding te dragen. Paars. Of course. Lekker vrolijk. Ik wilde geen zwart aan, want dan lijkt het zo deprimerend! Het interview is namelijk al best heftig. 😉 We willen het taboe op depressie doorbreken niet erger maken. Ik vind het een hele eer dat ik werd gevraagd en wilde er toch dus even een blog aan wijden, omdat ik er stiekem heel erg trots op ben. Het verhaal is best pittig. Toen ik de proefversie kreeg, moest ik toch even slikken. Klinkt niet alsof ik een heel ‘leuk’ leven heb gehad. Tja, ik heb struggles gehad, het is zeker niet makkelijk geweest, maar het heeft me ook gebracht waar ik nu ben.

Ik was eerlijk gezegd vergeten dat het blad vandaag uit zou komen (oops). Mari (Van Rocker naar Runner) had mij gisteravond tijdens de Running Junkies training op geattendeerd. Hij zei: ‘Morgen komt de Runner’s World uit he.’ Ik zo: ‘Oh echt?’ Thanks Mari dat je me even bij de les bracht! Haha. 😉

Anders was ik er natuurlijk vandaag achtergekomen, want op social media zag ik anderen mij taggen in berichten over het nieuwe blad. Ik had ‘m zelf nog niet eens ontvangen en was niet thuis, dus ik ben zo snel mogelijk naar huis gegaan om ‘m te lezen. Alleen lag ie nog niet eens bij mij op de mat!!! Ik zat dus te poppelen tot ie ook bij mij door de brievenbus zou vallen. En eindelijk ergens in de middag kwam die! Bedankt voor jullie lieve reacties op de foto’s en het interview. Dit was zonder jullie allemaal niet mogelijk geweest. Bedankt lieve mensen! 

En natuurlijk wilde ik het wel van de daken schreeuwen dat ik in de Runner’s World kwam, maar ik moest het nog even voor me houden. Mijn verleden, heden en ook mijn toekomstplannen om de marathon van Eindhoven te lopen, kun je lezen in het interview naast de foto.

Als echte hardloopfan heb je het magazine natuurlijk al lang thuis liggen (zo niet, nog een maand te krijgen in de winkels!), maar hieronder nog de foto & interview!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *