Ja… die halve marathon. Vrijdag liep ik met pijn en dit ging niet weg, dus besloot ik de fysio te bellen. Dinsdag had ik een afspraak en daar moest ik zowat alles opnieuw uitleggen. (hoezo lezen niet eerst goed mijn dossier?) Uiteindelijk dus verschillende testjes, waaruit geen duidelijk oordeel kwam. Tape dus, en die halve marathon? Ja, de fysio zei dat het wel kon, maar dat ik het zelf moest bekijken.

Ik vroeg jullie om advies. Velen zeiden luister naar je lichaam, anderen zeiden: doe het niet. Het is lastig, want jullie voelen mijn pijn natuurlijk niet, dus eigenlijk kan ik jullie om advies vragen. Maar laten we duidelijk zijn: het is geen scheenbeenvliesontsteking, maar meer ‘lichte’ overbelasting. Alleen ben ik dus bang dat het erger zou kunnen worden waardoor ik dinsdag dus bedacht om zondag niet te starten. Tot die avond. Toen had ik baantraining. Ik wilde eerst niet eens gaan, omdat ik geen zin had om anderen te zien hardlopen terwijl ik pijn had.

Maar mijn enkels waren ingetaped. En daardoor viel de pijn verrassend genoeg mee! Mijn kuit was nog stijf, maar ik had geen last meer van mijn schenen. Ik was verbaasd. Wat die fysio had gedaan had gewerkt. Ik ‘zak’ een klein beetje door, maar de tape weerhoudt dat, waardoor er dus minder stress op de buitenkat van mijn schenen komt. GEEN PIJN!!!!! Maar dan komt de vraag. Die halve marathon dan?

Aangezien ik de hele training en de dagen erna geen pijn had, ik met verschillende mensen erover heb gehad, ben ik van plan om te starten. Ergste scenario? Ik moet uitstappen omdat de pijn terugkomt/erger wordt. Maar aangezien ik nu geen pijn heb en de tape werkt, heb ik er vertrouwen in. Een pr heb ik al uit mijn hoofd gehaald, want zo fit als vorig jaar ben ik niet. Het doel is uitlopen zonder pijn.

Ik vind het een lastige keus, want aan de ene kant denk ik: dit is niet verstandig, maar aan de andere kant denk ik wat als het lukt? Als ik start en het gaat niet, kan ik in ieder geval zeggen: ik heb het geprobeerd. Dan dat ik zielig aan de kant sta en gefrustreerd ben dat ik niet meedoe. En als het wel lukt, ben ik blij en weet ik dat het allemaal meevalt en ik waarschijnlijk mijn zooltjes moet laten aanpassen. 😉

Dus dat is mijn keus. En natuurlijk hoop ik dat ik ‘m uitloop, maar als dat niet gebeurt, dan is dat ook oke en komen er nog genoeg andere wedstrijden!

2 thoughts on “Doe ik het wel of doe ik het niet?”

  1. Ik heb ook lang doorgelopen met een blessure en twee fysio’s geraadpleegd die het allemaal wat wegwuifden. Toen maar naar de orthopeed in het ziekenhuis en zij pakken het tenminste wél goed aan en hebben verstand van zaken. Ik heb dus PTTD (zoek maar op). Als ik zo jouw foto zie van je voeten, denk ik, och kijk toch uit. Straks kan je helemaal niet meer lopen. Laat eerst goed naar je blessures kijken. Ik weet er alles van dat lopen een therapie is, maar als je straks helemaal niet meer mag lopen vanwege overbelasting, ben je nóg verder van huis. De fysio kom dan wel weer als de diagnose is gesteld. Pijn is toch een waarschuwing.

    1. Hi Conny,

      Ja klopt… De fysio ook telkens.. Ik heb inderdaad geluisterd naar mijn lichaam. Pijn is een waarschuwing en daar moet je naar luisteren.
      Nadat ik bij de podoloog ben geweest en mijn zooltjes waren aangepast heb ik er ook geen last meer van. Dus daar ben ik erg blij mee!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *