Vaak heb ik het over hardlopen (oké, misschien altijd) en waarom het zo geweldig is. Niet alleen als sport, maar ook als beleving. Helaas is het ook een blessuregevoelige sport. Dat is jammer inderdaad. Als je dan eenmaal geblesseerd bent, kan je in een dip belanden. Wat doe je dan? Je was net zo goed bezig, je had de draad te pakken, je voelde je lekker in je vel, je had lekker veel kilometers in de benen, maar dan, bam, je staat aan de zijlijn. Je mag niet meer, je kan niet meer. Alles doet pijn. Je geniet er niet meer van en het belemmert je lichaam, correctie, je lichaam is er door van slag geraakt, want je bent geblesseerd.

Ik zit nu in deze dilemma, met mijn middenvoetsbeentjes. Lang verhaal kort te maken heb ik last van dove tenen en kramp onder de bal van mijn voet. Erg onplezierig kan ik je vertellen. Ik merk dat ik dus geen zin heb om te lopen (door de pijn), maar ik mis het lopen en het gevoel dat het me geeft. Nu, merk  ik dat dit mijn humeur belemmerd. Ik voel me minder fit, lekker in mijn vel en gewoon algeheel beetje futloos. Dus wat nu?

Ik heb zoveel hardlopers geïnterviewd waarbij ik ze had gevraagd wat zij dan deden als ze geblesseerd waren. Hoe kwamen ze er door heen? Wat deden ze toen ze aan de zijlijn stonden? Iedere hardloper zei tegen me dat ze het verschrikkelijk vonden. Geblesseerd raken is het ergste wat er bij een hardloper kan gebeuren. Tenminste, als het geen blijvende schade is waardoor je eigenlijk nooit meer kan/mag lopen. Maar elke hardloper zei tegen mij dat ze A. Rust namen. B. een andere vorm van cross-training gingen doen wat wel mocht, dit kan fietsen of zwemmen zijn, desnoods wandelen als dat nog wel mag/kan/bevorderlijk is.

Maar ook veel lezers hebben mij benaderd met de vraag: ‘ik ben geblesseerd, wat nu?’ Ja, ik vind het een lastige vraag, want eerlijk gezegd weet ik het ook niet. Hardlopen brengt je in een high, het geeft een kick en eigenlijk bij elke andere sport heb ik dit nog nooit zo erg ervaren als bij hardlopen. Misschien zou wielrennen nog een beetje vergelijkbaar zijn, omdat je buiten bent en lange afstanden kan afleggen met een mooi uitzicht om je heen. Daarnaast kan je jezelf fysiek uitdagen, je grenzen verleggen. Als het zover zou komen voor mij, word ik denk ik een wielrenner. Maar eerst liever nog een aantal marathons en triatlons op mijn naam voordat het ooit zo ver zou komen. 😉

Wat ik je kan aanraden dus? Blijf wel bewegen (hoever dat mag/kan), ga zwemmen (dit is vrijwel niet belastend voor je lichaam), wandelen, of fietsen (kan ook gewoon op je stadsfiets) en geef de moed niet op. Zit je nog steeds zo erg in de put dat je niet kan/mag hardlopen? Schrijf. Ik vroeg een lezer of hij een gastblog wilde schrijven en toen hij eenmaal een deel van zijn verhaal op papier had, was hij zo verbaasd hoe het voelde. Hij noemde het de ‘Writer’s High’ en ik ben volledig met hem eens. (Je weet wie je bent!) Om dat zo neer te zetten, aan een publiek, (voor mij werkt een dagboek namelijk ook niet, ik moet naar iemand toe schrijven, het moet ‘nut’ hebben.) Je schrijft het van je af en het voelt ‘verlichtend’. Je praat tegen iemand en je bent niet alleen. (Want als je je rot voelt, voel je je ook vaak eenzaam/alleen.)

Werkt schrijven niet voor jou? Dan moet er wel een andere hobby/uitlaatklep zijn, (kickboksen werkt goed tegen woede kan ik je vertellen) of muziek spelen of zelfs alleen maar luisteren naar muziek! Iedereen kan luisteren naar muziek. Ik vind muziek een ontzettend fijn middel om mijn gevoel in kwijt te kunnen. Dan ga ik op zoek naar liedjes die het beste mijn gevoel kunnen vertalen. Ik kan uren naar muziek luisteren. Wegdromen…

Oké, even terug op aarde. Ik hoop in ieder geval dat als je aan de zijlijn staat, je niet te lang hoeft stil hoeft te staan. Voor mij is er hoop (ik heb ontzettend dure steunzolen moeten aanschaffen), want ik mag in principe nog lopen… In mijn volgende post ga ik het hebben over hoe je blessures het beste kunt ‘voorkomen’, in hoeverre dat natuurlijk kan. Een hint: yoga!

Heb jij nog een andere tip wat je kan doen als je niet mag/kan hardlopen?

2 thoughts on “Geblesseerd, wat nu?”

  1. Voorkomen is beter dan genezen inderdaad. Hoe beter je jouw eigen lichaam kent en er naar luistert, hoe minder kans je hebt op blessures.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *