Als mensen willen we elkaar graag helpen, maar om zelf om hulp vragen vinden veel mensen lastig. Het is geen teken van zwakte maar van kracht. Je neemt zelf de beslissing om iets (de depressie) te gaan doen en de zaak in eigen hand te nemen. Dat doe je bij andere ziektes of problemen immers ook.

Toch vinden veel mensen het lastig om hulp te vragen. Belemmerende gedachtes zoals; “Ik moet het alleen kunnen” of “ik ben een mislukkeling als ik hulp nodig heb” “Ik kan ook niks alleen” spelen dan door je hoofd. Maar het is geen teken van zwakte en ik leg je uit waarom.

De hulpkaart:“Ik mag om hulp vragen”. Dit kaartje is heel erg toepasbaar bij mezelf, maar ik denk ook voor jou. Want hoe moeilijk is het om om hulp te vragen? Waar zijn we bang voor?

Zelfbescherming

Hulp vragen heeft te maken met de muren die je om je heen hebt gebouwd, de laagjes van zelfbescherming die je nodig hebt (gehad) om staande te blijven. In mijn persoonlijke verhaal vertel ik hoe ik mijn beschermlaag had gemaakt tijdens mijn depressie in mijn studententijd.

Als baby ben je nog open, ontvankelijk, eerlijk en dus heel erg kwetsbaar. Al gauw leer je in het leven dat je gekwetst kunt worden en dat is niet prettig. Het doet pijn en je begint jezelf te beschermen. Misschien trekt je je terug, omdat je niet wil opvallen. Of door perfectionistisch te zijn, geen fouten wil maken, zodat je nergens op aangesproken kan worden. Of je wilt graag laten zien dat je zelfstandig bent, dat je het alleen kan, dat je sterk bent en niemand nodig hebt.

Vanuit deze instelling, krijg je een bepaald denkbeeld. Het is iets waar je helemaal in gelooft en wat bepalend is voor hoe jij naar de wereld kijkt en vooral hoe jij naar jezelf kijkt. Zo kan iemand die perfectionistisch is de volgende overtuiging hebben: “Als ik geen fouten maak, dan pas ben ik goed genoeg” (Zodra ik bijvoorbeeld een fout maak (bijvoorbeeld weet ik veel een spellingsfout in een tekst) dan kan ik mezelf echt helemaal ‘mentaal’ kapot maken. “Hoezo kan jij dit niet?” “Hoe word je ooit een journalist als je dit niet eens kan?” Ja… perfectionistisch zijn is vermoeiend.

De ander die geen hulp durft te vragen kan bijvoorbeeld denken: “Als ik om hulp vraag dan ben ik zwak, dan ben ik niet de moeite waard”. (Ik wilde in mijn eerste depressie echt geen hulp aanvaarden en vond dat ik het alleen moest doen. Dit dacht ik ook toen mijn moeder overleed, Ik dacht ik moest het alleen doen, want dan heb ik niemand nodig en kan niemand me meer verlaten.) Deze uitspraken zijn slechts voorbeelden en een ieder heeft hier heel eigen versies van doorontwikkeld. Maar deze versies zijn wel bepalend voor hoe jij in het leven staat.

Kun jij jou versie op papier zetten? Het zal je helpen als je dit eens op schrijft: “Ik vraag niet om hulp, want dan ……”

Deze overtuigingen zijn vaak geheel onbewust. Maar als je je bewust bent en de overtuigingen herkent, kun je ze gaan onderzoeken en veranderen.  Waar ben je bang voor als je om hulp zou vragen, wat gaat er volgens jou dan gebeuren?

Draai het eens om

Hoe vind jij het als een ander jou om hulp vraagt? Vaak vind je het fijn als je echt iets voor de ander kan doen en die persoon jou om hulp vraagt. (Vind ik namelijk wel) Want tja, je kan iets voor een ander betekenen. Iemand denkt aan jou en ziet jouw kwaliteiten en denkt die persoon kan mij hierin helpen. Super toch dat je hierin gezien wordt? Is de ander nu zwak of minder de moeite waard? Telt die ander nu niet meer mee? En super fijn dat je nu precies weet hoe je de ander ECHT kan helpen, want die persoon geeft aan wat die nodig heeft, wat ‘m helpt.

Hoe gemakkelijk is het nu om met deze persoon ECHT contact te hebben over zijn behoefte, zijn angst of wat er ter tafel komt. Waarom zou dit niet ook voor hetzelfde zijn voor jou? Ben jij zoveel anders dan de ander? Ben jij zoveel beter of slechter dan de ander dat jij geen hulp kan vragen?

Het is niet erg om om hulp te vragen. 

Als jij je behoeftes uit zul je pas gehoord en gezien worden door de ander, want er is geen ruimte meer voor invulling en speculatie. We hoeven niet meer te gissen naar wat jij nu wilt. Niemand kan dat ruiken. Dat moet je helaas toch echt zelf uiten.

En weet je wat? Het scheelt misschien ook wel een hoop irritatie of onbegrip, omdat je meteen uit wat je nodig hebt. Er ontstaat zoveel miscommunicatie doordat mensen niet meteen vanaf het begin aangeven wat ze nodig hebben. En dat is gewoon ontzettend jammer.

Dus als jij niet goed begrepen wordt, zul je jouw behoeftes moeten aangeven. Maar om hulp vragen is geen zwakte. Het laat zien dat jij weet waar jouw kracht zien. Dus probeer het eens! Wat heb je te verliezen?

2 thoughts on “Gedachte: “Ik mag om hulp vragen””

  1. Het vreemde is dat als er bij mensen in huis de elektra of het water niet functioneert dat ze meteen de elektriciën of de loodgieter bellen, de specialist dus. Op het moment dat er bij jezelf iets niet helemaal in orde is of zelfs stuk, dan is de stap naar de specialist dus blijkbaar opeens moeilijk. Je moet beseffen dat je niet altijd alleen alles kunt oplossen en hulp vragen geen schande is

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *