Ja, de hardloopvirus. Ik kreeg ‘m ongeveer drie jaar geleden te pakken. Soms liep ik drie a vier keer per week, soms maanden helemaal niet. Maar nu. Nu kan ik niet stoppen. Ik MOET hardlopen.

Ongeveer een week geleden viel ik (omdat ik zo’n kluns ben) van mijn fiets. Mijn knie werd dik en ik had een grote wond die ontstoken was. Nu, heb ik dus een week niet kunnen hardlopen. EEN WEEK! Het enige wat ik wel kan doen? Er over praten… Dus wat krijg je dan?

Vriendinnen be like: ‘Als ik jou over hardlopen hoor praten dan denk ik ‘zal ik ook beginnen met hardlopen?’ Afgelopen week heb ik deze zin echt meerdere malen gehoord. Ik weet niet hoe het komt, maar op de een of andere manier kan ik niet-hardlopers aan het hardlopen krijgen. Of in ieder geval, het idee in hun hoofd krijgen om het misschien ooit te proberen. Ja, en dan vertellen ze me dat ze morgen van plan zijn te gaan.  Ja, dan word ik jaloers. WANT ik wil ook!!!

Maar het glas is halfvol! Want het gaat eindelijk beter met mijn knie. Donderdag heb ik soort van een pre-run gehad met Carolien Droger (van team Loop Depressievrij) -dit kwam vooral omdat we anders de trein zouden missen – en een halfuur zouden moeten wachten… (we waren uitgenodigd voor een leuke creatieve brainstormsessie. TOP SECRET!) Maar in ieder geval. Onze sprint ging verbazingwekkend goed! Pre-training Loop Depressievrij gehad dus! 😉 Maar natuurlijk dacht ik toen, nou het gaat beter!  Dus besloot ik donderdagavond nog uit te gaan en je kan het al raden… Ik viel. Alweer. Waardoor de wond weer begon te bloeden. Tja, shit happens?

Kortom ik denk dat het tijd is voor kniebeschermers. Ik moet voortaan fietsen/uitgaan/boodschappen doen/naar de wc gaan- met kniebeschermers. Oh en daarnaast een hardloopgroepje beginnen, want ik geef iedereen de hardloopvirus.. En die is aanstekelijk!

Als ik echt weer kan hardlopen dan…

Fotocredit: Sophie van Bree
Fotocredit: Sophie van Bree

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *