Als iemand een depressie heeft, is dat heel zwaar. Je kijkt door een zwarte bril en geniet nergens meer van, je vindt niks meer leuk, kan nergens meer van genieten, krijgt lichamelijke klachten, slaapproblemen, soms gaat je eten zelfs naar karton smaken.

Maar de persoon die we in dit verhaal soms vergeten, is de partner. Hoe is dit voor je partner? De persoon met wie je een relatie hebt. Tenminste als je een relatie hebt als je depressief bent. Ik had wel een vriend die mijn depressie van dichtbij had meegemaakt. Kristan. Hij was mijn eerste serieuze vriendje. We hebben een relatie van bijna drie jaar gehad. Ik was 16 en hij was 18.

Toen mijn moeder overleed was ik bijna 18 en hij bijna 20. En toen raakte ik in een depressie. Dat maakte hij van dichtbij mee. Soms nog meer dan ouders of vrienden, want ze zijn niet alleen je beste vriend, ze zijn ook je geliefde. De persoon waarmee je lichamelijk contact hebt, van alles deelt en ook vaak ziet.

In ieder geval, om een lang verhaal kort te maken. Ging ik in gesprek met Kristan en deelde hij zijn verhaal hoe hij zich voelde en hoe het voor hem was. Dus hier vertelt mijn ex: Kristan zijn verhaal:

Als je een relatie hebt met iemand die depressief is, dan maak je het van heel dichterbij mee. Veel meer dan ouders of vrienden misschien meemaken. Want naast dat vriendschappelijk met elkaar omgaat, deel je ook een bepaalde intimiteit. Hoe was dat voor jou?

“Ja, eerlijk gezegd was dat best moeilijk. Het had zeker ook invloed op mij. Maar ik probeerde buiten onze relatie om met vrienden af te spreken om dat even te vergeten. Niet dat onze relatie alleen negatief was, want ik had nog steeds een hele leuke tijd met jou. Ik voelde me wel vrij machteloos. Je probeert nog wel positief te blijven, want je wil niet zelf ook depressief worden. Het was lastig voor mij, omdat ik weinig positieve feedback kreeg en ik merkte dat ik daardoor vaker het initiatief moest nemen.”

En toen ik je vertelde dat ik antidepressiva ging gebruiken?

“Ik denk dan niet vanuit mezelf, maar ik dacht, als dat voor jou op dat moment het beste is. Ik wist dat ik niet alles kon geven en jou daaruit helpen. Ik wist dat jij meer nodig had en als dat jou daarbij kan helpen. Ik was jouw vriend toen en dacht ik moet jou toch gelukkig kunnen maken.”

Hoe was dat voor jou om een vriendin te hebben die zo down was?

“Je kan natuurlijk niet inschatten hoelang iemand daar last van gaat krijgen. Sommigen stappen er sneller overheen dan anderen. Ik leefde gewoon van dag tot dag om te kijken hoe het ging. Want het was zo dat jij ziek was. Een ziekte waar jij onder lijdt. Ik wist hoe je was zonder en ik denk dat dat wel heeft geholpen omdat ik wist hoe je was zonder die depressie.”

“Maar er was nog genoeg positiviteit om met de relatie door te gaan. Er zijn nog genoeg leuke dingen. Alleen in de derde jaar van onze relatie ging het minder tussen ons. Er kwam ook minder initiatief vanuit mijn kant, dus toen merkte ik dat als we samen iets gingen doen dat het er bijna niet meer inzat. Toen merkte ik wel dat de relatie niet meer ging zoals ik wilde. Op dat moment had je wel aangegeven dat de antidepressiva wel werkte, maar volgens mij was dat niet helemaal het geval, want na dat je stopte, belandde je weer in een depressie.”

Tegelijkertijd was er ook meer aan de hand, want je beste vriend lag in het ziekenhuis met een harttumor. Hij lag in levensgevaar. De revalidatie daarna duurde ook lang, dus je beste vriend raakte ook in een neerwaartse spiraal.

“Ja, het is heel stom, maar dan denk je wel van waarom gebeurt dit mij nou weer. Iemand die dan zoiets meemaakt.  Ik voelde me vrij machteloos. Je doet je best voor de ander, maar je merkt dat het niet genoeg is. Je denkt dan moet ik beter mijn best doen, dingen anders aanpakken.”

Wat vind je ervan dat ik jou heb gevraagd om jouw kant van het verhaal te vertellen?

“Dat vind ik wel fijn. Dat toch nog wel naar mijn kant van het verhaal wordt geluisterd. Ik had natuurlijk mijn moeder die vaak vroeg hoe het ging met mij. Bij mijn vrienden was het niet zo erg mijn hart luchten, maar afleiding zoeken. Er niet over nadenken, maar bij mijn ouders was het meer mijn hart luchten.”

Wat voor tips zou je anderen geven die in jouw situatie zitten?

“Probeer het alsjeblieft niet te persoonlijk op te vatten. Probeer ook te denken aan de mooie dingen die er nog wel zijn. Als je alles in de relatie tegen elkaar afweegt en de positieve dingen in de meerderheid zijn. Ook al lijkt alles wat donkerder dan is het de relatie wel waard.”

Zijn verhaal heeft mij veel nieuwe inzichten gegeven en hopelijk jij (als je zelf een depressie hebt, of de partner bent van iemand die depressief is) ook. Voor mij was Kristan namelijk een grote steun geweest en soms het enige lichtpuntje die ik nog had tijdens mijn depressie. Dat hij zich machteloos voelde, voelt voor mij ook pijnlijk, omdat ik niet zag hoe machteloos hij zich voelde.  Maar ben je de partner van iemand die depressief is, weet dat je niet machteloos bent. Ik vond zijn steun namelijk heel fijn en ontzettend belangrijk.

Laat gewoon weten dat je er voor die persoon bent. Dat die persoon er niet alleen instaat en ook al voel je je machteloos. Weet dat het niet aan jou ligt. Het is een ziekte en die persoon moet er helaas doorheen. Door er gewoon te zijn voor die ander, is eigenlijk genoeg.

4 thoughts on “Hoe is het als je partner depressief is? Mijn ex vertelt.”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *