Sinds mijn18e heb ik therapie (op en af). Op een gegeven moment ben je dan ook wel uitgepraat. Alleen bleef er een ding bij mij knagen. Waarom was ik teruggevallen in een depressie? En hoe voorkom ik een nieuwe depressie in de toekomst?

Nou, ten eerste door zo’n ‘terugvalpreventie plan’ te maken. Jezelf te kennen. Weten wie jij bent en wat jouw valkuilen of  ‘signalen’ zijn waardoor het slechter gaat of kan gaan. Door dit te weten, kan je terugval signalen en hopelijk voorkomen. Maar aangezien ik alleen in therapie was ALS ik depressief was en stopte met therapie als het beter ging, had ik zo’n gevoel dat het symptoombestrijding was. Als ik uit therapie ging, kwam er een nieuwe depressie, moest ik weer in therapie en beter worden en stopte ik weer met therapie. Het ging zo maar door. Daar had ik geen zin meer in. De psycholoog zei: ‘Ja het gaat goed toch? Dus dan kunnen we de gesprekken gaan afronden.’ Waarop ik zei: ‘Maar wat als ik weer depressief word?’  ‘Dan kom je terug.’ Ja…. in en uit een depressie heb ik geen zin in dankjewel.  Dus ik eiste een psychologisch onderzoek om de oorzaak te achterhalen. (Ik wist wel waar het vandaan kwam, maar zo’n onderzoek bevestigt het dan eventjes en legt het even zwart op wit vast.)

Een oorzaak of een valkuil dus. Ik wilde weten waarom ik zo doe zoals ik doe. Waarom ik denk zoals ik denk. En vandaag kreeg ik de uitslag. Wat eruit kwam was voor mij niet verbazingwekkend. Het was herkenbaar. Ik moest zelfs lachen om mezelf. ‘Oh, Ell… Vorige week deed je precies dit’ of ‘Jeetje… geen wonder dat ik me zo voel(de) of zo inderdaad denk’ Ik zal je een paar dingetjes vertellen die ik wel wil delen:

Ten eerste zeiden ze dat ik veel had meegemaakt (no shit) en dat ze de manier waarop ik hiermee omging, bewonderenswaardig vonden. In het team van psychologen hadden ze het over mijn verleden en hoe ik mijn leven heb aangepakt. Ze zeiden dat ik enorm hard aan mezelf had gewerkt en veel vooruitgang had geboekt. Hoe mijn studie/carrière/sociale omgeving er nu uit ziet vonden ze echt super (als we kijken waar ik begon). Ik wist natuurlijk dat ik mijn leven 180 graden had omgedraaid, maar het horen van een team van psychologen is toch wat anders.

Verder kwam uit het onderzoek dat ik angstig en heel gevoelig ben. Ja, vanaf een jonge leeftijd ben ik bang geweest voor water, computers, school, presteren (faalangst), nieuwe dingen, noem maar op, ik was er bang voor. Ik ben perfectionistisch en ik wil graag de controle bewaren. Verder heb ik door de jaren heen een dikke muur om mezelf gebouwd (door wat ik heb meegemaakt. Maar ja, wie niet als je heftige dingen meemaakt? Ik denk dat meer mensen dit doen). Als je gekwetst wordt, doet dat pijn, dus bouw je een soort beschermlaag om jezelf heen, je wantrouwt mensen, je geeft jezelf niet zo snel bloot. Mijn laag was zo dik dat ik niet meer bij mijn eigen gevoel kwam, waardoor ik over mijn eigen grenzen heenging. Ook heb ik mijn emoties nooit echt leren ‘ontwikkelen’ doordat ik in een onveilige omgeving ben opgegroeid. Dit zorgt er weer voor dat er geen ruimte was voor mijn gevoel en ik mezelf moest terugtrekken (letterlijk en figuurlijk).

Dit is iets wat ik door de jaren steeds meer ben gaan doen. De psycholoog zei dat als ik wilde zorgen dat ik niet weer in een depressie terugval ik mijn gevoelige kant wat meer moet laten zien. Moet luisteren naar mijzelf. Ik ben ‘hard’ van buiten, maar ‘zacht’ van binnen (zo omschrijf ik het vaak). Opener en eerlijker moet zijn, omdat als ik dat niet doe ik emotioneel eenzaam kan voelen. Als je je gevoelens niet deelt, laat je mensen niet toe waardoor je je onbegrepen voelt en dus emotioneel eenzaam kan voelen. Dit veroorzaakt weer sombere gedachtes. Nou, toen begon ik te lachen. Dit is namelijk iets wat ik de afgelopen weken doe (en natuurlijk met mijn blog al anderhalf jaar doe). Ik probeer opener te zijn. Eerlijk te zijn. Naar anderen, maar ook naar mezelf. Hier ben ik, take it or leave it. Dus eigenlijk oefen ik hier al mee. Mijn kwetsbare kant laten zien. Oefenen met die muur omlaag halen. Mensen te vertrouwen en open te stellen.

Hardlopen heeft me hier ook enorm bij geholpen. Ik leerde mijn eigen gevoelens herkennen, mijn grenzen aanvoelen en mijn gevoelens te plaatsen. Als ik ergens mee zat, ging ik lopen. Na de uitslag van het onderzoek begreep ik dan ook waarom hardlopen mij zo goed helpt. Ik heb dan een momentje voor mezelf, de tijd en ruimte om tot mezelf te komen. Vervolgens is het ‘probleem’ waar ik mee zat of minder erg of ik snap waarom ik me zo voel of wat ik eraan kan doen. Geen wonder dat die halve marathons me zo erg hebben geholpen! Je hebt zoveel tijd om na te denken!

Uit het onderzoek kwam ook iets waar ik heel blij mee was. Dat ik klaar ben met therapie. Ze vinden dat het geen nut heeft om weer in het verleden te gaan kijken, ik heb juist handvatten nodig voor de toekomst. En afgelopen jaren heb Ik enorm hard gewerkt aan mezelf en een aantal handvatten en valkuilen leren herkennen, dus ik geloof dat dat wel goed komt. Nu blijven oefenen en het in de praktijk blijven uitvoeren, want als ik iets wijzer ben geworden van dit onderzoek is het dat ik sterk ben en zeker wel wat kan hebben.

8 thoughts on “Hoe voorkom je terugval?”

  1. super blog! Zoo onwijs veel herkenning, vooral het idee dat je juist met handvatten, tips en trucs weg moet gaan bij de psycholoog omdat je anders net zoals met medicijnen alleen aan symptoombestrijding doet, en dat wil je niet. Ik zou het leuk vinden om te lezen wat voor jou die handvaten precies zijn, wat jou helpt te herkennen als het dreigt mis te gaan, en vooral wat je daar dan vervolgens mee doet. Want je hebt niet altijd de mogelijkheid om direct te gaan sporten…
    x Annemay

  2. Wat fijn dat je nu handvatten hebt en dat je klaar bent met therapie. Hopelijk voorkomt dit een terugval in de toekomst! Mag ik vragen wat voor soort onderzoek je hebt gedaan en bij welke organisatie? Ik heb nu voor de 4e x therapie in mijn leven en merk dat ik het praten best zat ben omdat het steeds op hetzelfde neer komt.

    1. Ik weet niet precies wat voor onderzoek het was. Een soort algemeen psychologisch onderzoek. Ik moest in ieder geval meerdere uren vragen beantwoorden. Zeggen wat ik bij een bepaald plaatje dacht of voelde. Dat soort dingen. Daaruit komt dan of je iets comflicten hebt in je gedrag/karakter wat dus op meerdere assen zit (assensysteem kan je psycholoog uitleggen) Depressie is namelijk maar een as bijvoorbeeld. Verder zat ik dus bij Altrecht (niet per se goede ervaring mee, maar het is een grote instelling, dus er waren meer opties qua therapie dan als je bij een vrijgevestigde therapeut in behandeling gaat). En snap dat je klaar bent met praten. Heb je misschien aan PMT gedacht? Doe je oefeningen en praat je dus niet, maar kijk je dus hoe je reageert op bepaalde handelingen. Grenzen aanvoelen etc.

      1. Ah dankjewel voor de tips. Heb zelf lange tijd bij Altrecht op de wachtlijst gestaan en ze boden me niet veel meer aan dan de therapie die ik nu al heb of ik zou in deeltijd moeten en dat gaat niet icm werk. Heb werk een beetje als houvast. Nogmaals bedankt voor je openhartigheid!

  3. Eleanor, ik ken je niet.
    Maar ik voel je.
    Ik herken me in je.

    Emotionele eenzaamheid kan letterlijk alle kracht uit je zuigen.
    Ik schrijf dit vanuit het bed waar ik vandaag nog niet uit geweest ben.

    Klinkt misschien stom maar,
    Zou je misschien willen kletsen?
    Elkaar kennen en elkaar kunnen snappen zijn denk ik twee dingen die los van elkaar staan.

    Elkaar leren snappen is een stuk moeilijker dan elkaar leren kennen in ieder geval.

    Je inspireert.
    Ga door.

  4. Wat goed dat je jezelf uitdaagt om je zwaker op te stellen.

    Iets wat ik zelf ook meer moet leren, het is makkelijk om maar altijd achter een muurtje te leven.

    Toch vind ik het een raar iets dat het juist veel kracht vergt om je zwak op te stellen en meer naar buiten te treden.

    Bedankt voor het delen van je verhaal en succes met al je ondernemingen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *