Er is al een tijdje een discussie of antidepressiva werkt. Volgens verschillende onderzoekers zou bijna een miljoen Nederland onterecht antidepressiva slikken. Gisteravond keek ik NOS Nieuwsuur en was een psychiater te gast. Hij vertelde dat burn-outs en depressies meer voorkomen, omdat wij de druk van de huidige maatschappij niet aankunnen. Daar ben ik helemaal mee eens.

Zelf geloof ik ook dat mensen misschien snel geneigd zijn een pilletje te slikken. Dat is makkelijker dan je problemen onder ogen zien. Realiseren dat je misschien te veel hooi op je vork neemt. Dat deed ik namelijk ook. Maar medicatie hielp mij daar ook bij. Als ik nu terugkijk, functioneerde ik het beste op medicijnen. Ook tijdens mijn tweede depressie. Want toen ik eenmaal op een goede dosering zat, pakte ik mijn problemen aan. Daarvoor niet. Ik had mijn problemen nooit kunnen aanpakken als ik niet eerst wat ‘rust’ in mijn hoofd had gevonden. Door antidepressiva verhuisde ik, maakte ik nieuwe vrienden en begon ik mezelf terug te vinden. Ook toen ik op de pillen zat begon ik met hardlopen. Dat was maar 20 minuten per keer, maar het was iets. Het was een begin. Als je depressief bent is de deur uitkomen namelijk een van de lastigste obstakels.

Nu slik ik alweer meer dan twee jaar antidepressiva. De dingen die ik heb aangepakt tijdens het slikken van deze kleine ‘wonder’ pilletjes hebben mijn leven werkelijk veranderd. Het is net als een bril. Je kan goed zien als je ‘m op hebt. Zodra je hem afdoet kan je niet meer ‘goed’ lezen. En zo werkt het ook met antidepressiva (iig voor mij wel). Eerst zag ik het niet zo. Ik dacht ik heb het even nodig en dan ga ik weer door. Voor meeste mensen is dat ook het geval. Antidepressiva is een hulpmiddel. Het gaat je leven niet oplossen. Dat moet je toch echt zelf doen. Soms heb je dat extra zetje nodig. Het kan je door een bepaalde tijd heen slepen. Je ondersteunen. Dat deed antidepressiva ook voor mij. Ik kon mijn problemen onder ogen zien en het aanpakken. Mijn hardloopschoenen aantrekken. Antidepressiva gaf mij dat extra duwtje in de rug.

Tijdens mijn tweede depressie zorgde deze pilletjes ervoor dat ik durfde te verhuizen, dat ik een nieuwe baan zocht, dat ik een nieuwe vrienden kon maken en dat ik mijn relatie uit kon maken. Het gaf me een duwtje in de rug.

Zodra ik van de antidepressiva afging, ging het daarentegen fout. Ik maakte meer kapot dan me lief was. En ik had het zelf niet eens door. Ik zat in de ontkenningsfase. ‘Nee, ik ben niet depressief’ ‘Het gaat goed hoor’ ‘Oh ja ik voel me gewoon een beetje niet lekker in vel, verder gaat het goed hoor’ ‘het gaat goed’ ‘het gaat goed’ ‘het gaat goed’. Ja blijf jezelf dat herhalen en wie weet komt het uit. Dat dacht ik. Als ik mezelf maar voorlieg. Ik had het echt werkelijk niet door wat er gebeurde. Tot de dag dat ik helemaal in elkaar stortte.

Neerwaartse spiraal

Het voelt nog als de dag van gisteren dat dat gebeurde. Ik voelde me niet lekker en er kwamen steeds nare gedachtes omhoog. Dan stond ik onder de douche en het enige wat ik dacht was ‘ik wil dood’. Het kwam opeens, uit het niks. Geen verklaring voor. Ik wilde gewoon dood. Ik werd zo bang van deze gedachte. Waar kwam dit vandaan? Wie fluistert dit in mijn oor? Ik werd er werkelijk bang van. ‘Ik wil dood’ Wie denkt dat nou?

Die avond was Sinterklaas en ik zou samen met mijn vriend naar zijn familie gaan. De hele avond was ik stil. Want het enige wat ik voelde was: ‘ik wil dood’. Ik kreeg ruzie met mijn vriend. Ik zocht ruzie om afleiding te krijgen. Om een ‘probleem’ te creëren.  Hij begreep er niks van. Wat er werkelijk gebeurde had ik al door, alleen wilde ik het niet toegeven. Ik wilde niet toegeven dat ik echt weer depressief werd. Dus ik reageerde op hem af. Afleiding zoeken. Een ander probleem ‘creëren’.

De week erna fluisterde ik het naar een vriendin. ‘Ik krijg weer suïcidale gedachtes’. Ze keek me ernstig aan, maar veroordeelde me niet. Ze raadde me aan om het mijn psycholoog te vertellen. Uiteindelijk heb ik het tussen neus en lippen vertelt. Alsof ik een geheimpje vertelde. Waarom? Geen idee. Het hardop zeggen zorgt ervoor dat het echt voelt. Die week was ik namelijk nog steeds in ontkenning. Mijn psycholoog begon over antidepressiva en ik werd boos. ‘IK BEN NIET DEPRESSIEF’ zei ik.

Mijn vriend wist toentertijd niks van wat er gebeurde. Ik vertelde het niemand. De enige die het wel wist was mijn huisgenoot. Zij durfde ik het wel te vertellen. Ze zei ook dat het toch misschien wel verstandig zou zijn om weer antidepressiva te slikken. Weer zei ik nee. Ze informeerde mijn andere vriendinnen over hoe het met mij ging. Wat ik toen helemaal niet leuk vond, maar later een hele slimme stap bleek te zijn. Want samen konden ze me later ‘in de gaten’ houden.

Die vrijdag, fietste ik door de stad en het voelde alsof iedereen me aankeek. Ik kreeg koude rillingen over mijn lichaam. hartkloppingen en mijn hele lichaam beefde. Angst. Pure angst. Ik begreep niet wat het was. Waar was ik bang voor? Eten lukte ook niet. Alles smaakte naar karton.

Dat weekend was mijn vriend een weekendje weg. Ik was alleen. Een vriendin kwam langs, spontaan. Wat ik tot de dag van vandaag ook zo dankbaar voor ben. Zij overtuigde mij samen met mijn huisgenoot om de crisisdienst te bellen. ‘Ell, het gaat niet goed we gaan bellen. Je hoeft dit niet alleen te doen.’ Die woorden zal ik nooit vergeten. ‘Je hoeft dit niet alleen te doen’. Zodra ze dat zeiden begon ik te trillen. Ik dacht dat ik het koud had, maar werkelijk kwam toen alles naar boven. Alle spanning, angst, negatieve emoties die ik maanden probeerde binnen te houden. Alles kwam eruit. Ik mocht meteen langskomen en ik kreeg kalmeringspillen zodat het trillen zou stoppen en ik weer kon slapen.

Mijn vriend kwam eind van het weekend thuis en wist niet wat hij aantrof. Ik was Ellie niet meer. Mijn gezicht had geen emotie meer. Ik was leeg. Ik raakte uit het niks van streek. Ik kon niet alleen worden gelaten. Ik kon niet naar buiten, ik kon niet slapen of eten. Ik was een soort zombie geworden. Alles kwam eruit wat ik probeerde binnen te houden. Mijn lichaam kon het niet meer aan. Dus moest ik het toegeven. Ik was weer depressief en ook niet zo’n beetje ook. Die maandag begon ik weer met antidepressiva. Dat was 15 december 2014. Het voelt alsof het gister was.

De dag dat alles veranderde. 

Ik denk er nog bijna dagelijks aan. Hoe ik de controle over mijn lichaam en geest kwijtraakte en niks meer kon. Wat voor strijd daarna kwam. De alcoholmisbruik, roken, mijn relatie die de druk van mijn depressie niet aankon, schulden, mijn studie die ik moest stopzetten en de meerdere pogingen om een einde aan mijn leven te maken en uiteindelijk opgenomen te worden. En toen, de omslag. De dag dat ik besloot om te veranderen en te accepteren dat hoe ik leefde niet meer kon.

Dat was 19 augustus 2015. Mijn relatie was net twee dagen uit en mijn psycholoog sprak me hard aan. ‘Jij gaat stoppen met alcohol’ ‘Jouw destructieve gedrag moet stoppen’ Ja, ze had gelijk. Ze had verdomme gelijk. Ik maakte alles kapot wat me lief was. Ik was alles kwijtgeraakt waar ik zoveel om gaf. En toen besloot ik ook echt mijn leven om te draaien. 180 graden. Nu of nooit.

Vanaf die dag, 19 augustus, ging ik drie maanden alcoholvrij. Ik zette mijn studie op pauze en ik schreef mezelf in voor de halve marathon van Utrecht. En in oktober 2015 begon ik mijn blog Loop Depressievrij. In maart liep ik die halve marathon met gemak uit. Samen met team Loop Depressievrij hadden we meer dan 6.000 euro opgehaald voor ‘Eerder is Beter’. Een platform wat eerder had moeten komen. Want wie weet was ik net als vele anderen niet zo diep weggezakt als er eerder hulp was.

En nu is het alweer februari 2017. Bizar. Zoveel is veranderd. Het is alsof ik een ander mens ben geworden. Ik herken de oude Ellie niet eens meer. Ik heb het idee alsof dat een ander leven was. Soms denk ik: Is dat allemaal wel echt gebeurd? Was ik echt zo? Maar echt: Hoera voor antidepressiva. Want zonder was ik er nu niet meer geweest.

Ik zeg nu niet dat pillen de oplossing zijn. Verre van. Je moet het toch zelf doen. Ik zat al aan de pillen, maar maakte nog steeds alles kapot. Pas toen ik toegaf dat ik moest veranderen, kon er daadwerkelijk iets veranderen.

Misschien heb je iets soortgelijks meegemaakt, of ga je daar nu doorheen. Weet dat je niet alleen bent. Weet dat er echt een betere dag gaat komen. Weet dat alleen jij jezelf kan veranderen. En dat je het echt kan. Als ik het kan, dan kan jij het ook. Geloof in jezelf. Dan kom je er echt wel.

8 thoughts on “Hoera voor antidepressiva”

  1. Een heel open relaas, kende het al een beetje. Maar je punt is duidelijk ” als je zo diep in de put zit” is het bijna onmogelijk om er zelf uit te klimmen. Alleen met gesprekken lukt het dan niet een pilletje ter ondersteuning. Is wel gewenst. Geeft je dat steuntje in de rug. Net als een goede vriend of vriendin. Om dingen aan te pakken en je leven weer op de rit te krijgen. En fijn dat er hardlopen bestaat.

  2. Hei Eleanor,

    Wat mooi en open geschreven. Herkenbaar ook Slik zelf inmiddels 10 jaar de “wonder” pilletjes. Voor mij voornamelijk om angstaanvallen de kop in te drukken, maar ook om te voorkomen dat ik weer depressief wordt. Een depressieperiode eind jaren 90 en twee burn-outs is het voor mij wel welletjes. Het leven is te mooi om dat te laten vergallen door deze zaken. Het afgelopen jaar opnieuw het hardlopen ontdekt en voel me sinds die tijd nog beter en het heeft me door weer een zware periode geholpen afgelopen jaar.

    De combi van een pilletje en gezond leven bevallen me goed. Zo goed zelfs dat ik komende maand start met de opleiding tot runinstructor en ga proberen “gelijkwaardigen” te motiveren ook te lopen en te begeleiden. Ik heb ervaren wat het brengt en dat gun ik iedereen.

    Voor jou; ga zo door. Je bent nog jong en er liggen mooie kansen en uitdagingen voor je.

    Groet,

    Edwin

    1. Hoi Edwin,
      Dankjewel! Fijn dat pillen en een gezond leven voor jou werken! Ik merk ook dat dat de beste combinatie is.
      Er is vaak geen een antwoord op hoe je met angst of depressie kan omgaan, maar meerdere hulpmiddelen.
      Groetjes, Eleanor

  3. Hoi El,
    Ik volg je nu een tijdje en ik vind het zo moedig hoe je hiermee omgaat, respect!
    Zelf heb ik ook een fase gehad waarin ik niks van medicatie wou weten, maar nu, bij een tweede depressie toch mee gestart. Het is alleen nog even puzzelen welke ik dan precies nodig heb want de goeie heb ik jammer genoeg nog niet gevonden.
    Heeft het bij jou ook zo lang geduurd voordat je de juiste medicijnen had?

    Groetjes Laury

    1. Hi Laury,
      Dankjewel! Ik heb dat ook ja… het is erg lastig met de juiste pillen vinden en het is ook steeds uitzoeken van werkt dit of moet ik een hogere dosering? Ik heb nu al meerdere pillen gebruikt en merkte dat ik tot nu toe het beste op Venlafaxine functioneerde. Alleen kreeg ik daarbij heel veel last van bijwerkingen. Nu slik ik fluoxetine. Ik merk er nog weinig van, maar dat duurt ook meerdere weken voordat het echt gaat werken. Zoiets gaat ook langzaam en is niet opeens in een dag van JA het werkt! Je moet helaas veel geduld hebben… maar als je eenmaal je pil hebt, dan valt er wel een last van je schouders. 🙂

  4. Bedankt voor deze openhartige post. Ik wilde ook graag van die pilletjes af, maar eindigde net als jij bij de crisisdienst. Inmiddels weer een half jaar verder, met dezelfde pilletjes en daardoor wel de schop onder mijn billen gehad om weer mijn leven op orde te maken. Het idee dat ik er niet alleen in sta geeft me veel steun.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *