Het is me nog niet helemaal doorgedrongen, dus ik heb eigenlijk niet zoveel te zeggen. Ik ben nog een beetje in schok. De afgelopen tien weken waren turbulent. Het was vallen en opstaan. Vaak wilde ik het opgeven, maar het kaartje ‘Ik kan het’ hield ik altijd bij me. Dit herhaalde ik elke keer als de moed in mijn schoenen zonk. Ik moest het in ieder geval proberen. Als ik niet zou slagen, dan weet ik in ieder geval dat ik het heb geprobeerd. Maar het is gelukt. Ik heb mijn scriptie gehaald! Ik kan het nog niet zo goed geloven.

In december besloot ik te switchen van antidepressiva, omdat ik heel veel bijverschijnselen kreeg van Venlafaxine. Ik dacht: ‘Dat doe ik even, het gaat toch goed’. Nou, dat viel vies tegen. Afkicken en een ander middel opbouwen was zwaar. De depressie kwam kei hard terug. Ik was rusteloos, besluiteloos, down en kon mezelf moeilijk tot dingen zetten. Komt goed uit dat ik ook net zou beginnen met mijn afstuderen. Eén derde haalt het niet bij ons op de studie, dat zijn er veel vind ik. Dus dan begrijp je dat ik wel een paar het gevoel heb gehad om het op te geven en meerdere keren huilend aan de telefoon gezeten heb met mijn broer/vriendinnen en bij mijn huisgenoot. ‘Ik kan het niet’, ‘Ik ben niet goed genoeg’. ‘ik haal het toch niet’, allemaal gedachtes die door me hoofd spookte terwijl ik bezig was met mijn scriptie. Zou ik het halen? Is dit verspilde moeite? Moet ik niet aan mijn gezondheid denken?

Toch zette ik door. Tussendoor ook nog een paar halve marathons (ja, waarom ook niet he) en natuurlijk De Utrecht Marathon samen team Loop Depressievrij voor MIND. Ik deed veel te veel (Ik weet het). Naast mijn werk en afstuderen, probeerde ik nog van alles en nog wat te doen. Grenzen aanvoelen is nog een moeilijke voor mij. Ik wil altijd alles doen. Maar nu was het afstuderen. Prioriteit één. Elke dag had ik mijn kaartje bij me: ‘Ik kan het’, ‘Ik kan het’. Dit herhaalde ik elke keer weer. Ik geloofde er niet in, maar ik dacht: neem elke dag een stapje. Kleine stapjes. En zo zette ik door.

Vandaag had ik mijn eindgesprek. Toen ik erheen fietste voelde ik me best kalm. Een beetje zenuwachtig, maar dat is gezond. In mijn tas had ik mijn kaartje met: ‘ik kan het’. Dat kaartje moest vandaag ook mee natuurlijk. Eerst moest ik mijn afstuderen verdedigen en mocht ik vervolgens even buiten staan terwijl zij discussieerden of ik geslaagd was of niet. Ik mocht al na 5 minuten weer binnenkomen. ‘Ik zal je niet langer in spanning houden. Gefeliciteerd, je bent geslaagd!’ Als je die woorden hoort, denk je dat je meteen blij of opgelucht voelt. Ik voelde niks. Ik was in schok. Ik? Geslaagd? Echt? Het drong nog niet tot me door.

Toen ik mijn rijbewijs haalde, geloofde ik het ook niet. En ik geloof dat ik pas na jaren een rijbewijs te hebben echt kon autorijden. In mezelf geloofde. Ik denk dat dit ook zo’n soort geval is. Oefening baart kunst. En dat zal ook zo zijn in mijn carrière als journalist.  Ik ben er nog lang niet, dit is pas het begin. Maar als ik een advies kan meegeven dan raad ik iedereen aan om het niet op te geven en iets bij je te hebben wat je kan helpen om door moeilijke tijden te komen. Voor mij was het kaartje: ‘Ik kan het’. En zoals we vandaag hebben gezien. IK KAN HET INDERDAAD! WANT IK BEN GESLAAGD!

7 thoughts on “IK KAN HET!”

  1. Klinkt als Deel 1 van een goede film! Ondanks alle tegenslag toch triomf dat maakt alle ruimte vrij voor nog vele delen en een happy ending!

    Hartelijk Gefeliciteerd!!!

  2. ‘K denk dat ‘k eigenlijk meer bewondering heb voor het feit da ge ondanks alles toch nie hebt opgegeven. Allez begrijpt me nu nie verkeerd want da ge geslaagd bent is natuurlijk ook wel knap, maar ‘k weet uit ervaring dat het niet gemakkelijk is om door te zetten als het minder goed gaat en in tegenstelling tot u ben ‘k dan eerder iemand dat wel snel opgeeft , dus daarom heb ‘k iets meer bewondering voor uw doorzettingsvermogen.

    Uw grenzen aanvoelen dat is iets dat ge nog wel zult leren , nie dat ‘k da zelf goe kan want als ‘k mij goed voel heb ‘k ook eerder de gewoonte om te veel te doen. Nu doe ‘k dan weer veel te weinig omdat het al iets meer dan een jaar minder goed gaat, dus dat is dan ook weer nie echt goed . Gij hebt bv. al wel eens vermeld dat ‘t voor u soms druk kan zijn om op iedereen te reageren die u contacteren of gwn reageren op uw instagram of hier, maar ge bent nie verplicht om op alles te reageren ( behalve dan mss de mails die mee uw beroep te maken hebben ) en als er mensen zouden zijn die daar problemen mee hebben dan is dat hun probleem. Uiteindelijk sturen zij maar 1 bericht naar u terwijl da gij er mss , alles tesamen 50 krijgt en als ge dan op alles moet reageren neemt da veel tijd in beslag dieje dat ge dan voor andere dinge zou kunne gebruiken.

    Om af te sluiten , nogmaals proficiat en houd da kaartje maar heel goed bij .

  3. Gefeliciteeerd! Zo ontzettend knap, vooral omdat de rest van je leven ook niet stil stond! Echt hoor, je moet hier zo van genieten.. Ik geloof er heel erg in dat je juist door je depressie, dubbel zoveel kracht hebt. Misschien voelt dit niet zo wanneer je in een diep dal zit, maar besef je maar wat je allemaal bereikt hebt ondanks je ziekte. Je bent een inspiratie!

    1. Ah dankjewel! Ja klopt het was niet alsof ik honderd procent op mijn afstuderen kon focussen. Er gebeurde van alles en nog wat eromheen.
      En bedankt voor het lieve compliment!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *