Ik kan me de dag nog zo goed herinneren. Alsof het gisteren was. Het was eind augustus 2015. Dat aankomend studiejaar zou ik eigenlijk afstuderen. Ik zeg eigenlijk, want op dat moment had ik een ware dieptepunt bereikt. Ik kon mijn hoofd niet meer boven water houden. Het ging gewoon niet meer. Dus maakte ik de moeilijke beslissing om een tussenjaar te nemen. Toentertijd dacht ik nog; wordt dit echt een tussenjaar? Zal ik ooit weer gaan studeren?

Op dat moment had ik nog één jaar te gaan en ik zou mijn bachelor ‘in de pocket’ hebben. Maar door mijn zware depressie moest ik mijn studie een jaar uitstellen. Ik had mezelf één jaar gegeven. Klinkt nu absurd dat ik mezelf een deadline gaf, maar ik was bang dat ik anders nooit mijn bachelor zou halen. Het was een ongelofelijk moeilijke beslissing. Ja, ik kan nu terugkijken en denken: ik heb een verstandige keuze gemaakt. ‘Goede keus Ell. Je hebt je gezondheid voorop gesteld‘. Maar op dat moment denk je dat niet. Dan denk je; is dit wel slim? Kom ik hier ooit nog uit? Als ik er een jaar uit ga, kom ik dan wel terug? Ga ik ooit wel mijn bachelor halen? Zal ik er überhaupt over een jaar nog zijn? Ik dacht eigenlijk niet dat ik mijn 23ste verjaardag zou halen. Klinkt dramatisch, maar als je er zo diep in zit, dan zie je geen toekomst meer.

Soms als ik er met vriendinnen over die tijd heb, worden we emotioneel. Dan kijken we elkaar aan en voel ik die pijn van toen. Het is als een litteken op mijn hart. Het heeft me getekend. Maar het heeft me ook gemaakt tot wie ik nu ben. Ik wil nooit meer die oude Ellie zijn. Zij is van een ander leven. Een vorig leven. Een vorig leven waar ik liever niet aan terugdenk. Niet dat ik me schaam. Ik draag mijn litteken met trots. Mijn litteken heeft me de persoon gemaakt die ik nu ben. Zonder had ik nooit zo naar het leven kunnen kijken zoals ik er nu naar kijk. Zonder had ik nooit de kleine dingen kunnen waarderen en was ik nooit zo dankbaar geweest voor alle mogelijkheden en kansen die ik heb gekregen.

Als ik terugdenk aan die tijd, vraag ik me ook af hoe ik ooit de drang vond om hard te lopen of notabene te trainen voor een halve marathon. Mensen vragen me het regelmatig. Hoe begin je met hardlopen als je depressief bent? Nou, simpel, je gaat. Want je wil beter worden. Je pakt elke mogelijkheid aan. Wat ook kan helpen. Dat doe je. Want het ligt toch echt bij jezelf. Mensen kunnen je nog zo graag helpen. Als jij niet beter wil worden, dan gebeurt het niet. Het jaar 2015-2016 zat ik dan niet op de School voor Journalistiek, maar ik zat wel op de School of Life. Een jaar waar ik zoveel meer leerde over mezelf dan ik ooit eerder heb gedaan. Het maakt me niet uit dat ik lang over mijn studie deed. Ik heb andere dingen in de tussentijd gedaan. Waardevolle dingen die ik voor geen goud zou willen missen.

Eén van die waardevolle dingen is deze blog. Mezelf blootgeven en aan de wereld vertellen dat ik een depressie heb. Dat was ontzettend eng, maar ook zo bevrijdend. Toentertijd was ik zo boos. Boos dat wij als mensen schamen voor onze kwetsbaarheden. Boos dat we zo ‘perfect’ proberen te zijn en alleen maar willen presteren. Boos dat niemand hierover praat. Ik dacht: als niemand hierover praat, dan praat ik er wel over! En zo ontstond  Loop Depressievrij. Dat de blog zo’n succes zou worden of mijn journalistieke carrière een kickstart zou geven, nou, dat had ik niet dúrven dromen.

En toch is het uitgekomen. En diegene die ik hiervoor moet bedanken. Dat ben jij. Deze blog, jij, mijn familie en mijn vrienden, door jullie sta ik hier. Door jullie ben ik hier nog. Door jullie heb ik gister mijn diploma in ontvangst mogen nemen. Ik ben er. Ik leef nog. En ik sta hier nu. Als afgestudeerde. Als journalist. Maar vooral als een gelukkig mens. Dankjewel.

2 thoughts on “Ik dacht dat deze dag nooit zou komen”

  1. Van harte Gefeliciteerd! Ik begrijp de moeite met een keuze. Zo ging ik van 3 vwo naar 4 havo, omdat ik mentaal gesloopt was. Destijds hebben mijn ouders en ik er veel moeite mee gehad, maar ondertussen zit ik in 6vwo, met al een havo-diploma op zak en een stuk gelukkiger. Soms is een break het beste! Ik ben blij dat het voor jou gewerkt heeft!

  2. Hallo Eleanor,
    Je bent een kanjer.
    Je kent mij niet en ik ken jou niet persoonlijk maar ik vind het geweldig hoe jij je eigen leven terug weet te krijgen na zoveel drama.
    Ik ben jouw blog tegengekomen toen ik op zoek was naar de relatie diabetes en lopen.
    En ook daar weer van geleerd dat lopen toch heel geneeskrachtig is.
    Wat je schrijft over je leven is echt proza. Goed te lezen en bijzonder goed te begrijpen. Je schrijft met gevoel.
    Gevoel dat je soms denkt kwijt te zijn.
    Maar troost je. Hoe meer je meemaakt in het leven hoe sterker je uit een dal komt.
    Zo te lezen nu gaat je dat vast lukken.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *