Het is zondagochtend. Ik heb net een lesje spinning gehad en besluit mijn vriendinnen te appen of ze zin hebben om een kopje koffie te drinken in de stad. Er wordt gelijk gereageerd. Als ik op mijn fiets stap richting het koffiezaakje realiseer ik me opeens iets. Ik dacht nooit, maar dan ook nooit dat wat ik dacht überhaupt mogelijk zou zijn.

In het koffiezaakje ga ik naast een vriendin zitten. “Ik moet iets vertellen”, zeg ik. Ze kijkt me een beetje vreemd aan. “Wat is er dan?” vraagt ze. “Eerlijk gezegd dacht ik nooit dat het zou lukken. En ik kan het bijna niet hardop zeggen, maar ik denk dat ik echt gelukkig ben.” Ze kijkt me vol trots aan. “Ell, ik ben zo blij voor je.” Want wie had dit twee jaar geleden gedacht? Ik zeker niet. Mijn doel was depressievrij te zijn, maar dat het zo goed zou uitpakken en ik daadwerkelijk gelukkig zou zijn? Nee, ik dacht niet dat me dat zou lukken.

Op dat moment vraagt die vriendin hoe ik weet dat ik gelukkig ben. ik zeg: “Het zijn die kleine momentjes. Momentjes waarop jullie mij bellen en jezelf uitnodigen bij mij thuis. Het zijn de momenten waar ik hardop moet lachen. De momenten waarop ik een kopje koffie drink. Daarnaast valt alles nu op zijn plek en gaat alles goed (niet écht alles, want als je mijn social media bijhoudt, is het je vast opgevallen dat er geen nieuwe hardloopfoto’s zijn gekomen – hier vertel ik later meer over). “Het klinkt misschien zo zoetsappig en totaal niet zoals ik normaal ben, maar het leven is zo mooi. Ik ben zo dankbaar voor alles wat er is gebeurd.”

Twee jaar geleden schreef ik mezelf een brief. Een brief waarin je mezelf toesprak en vertelde wat ik uit het leven wilde halen. De afgelopen twee jaar zijn geen pretje geweest. Het was vallen en opstaan, maar ik ben er nog. En sterker dan ooit. Ik heb er eigenlijk geen woorden voor. Het is ook moeilijk uit te leggen, want sommige dingen houd ik liever privé aangezien anderen hier ook een onderdeel in spelen. Werk gaat in ieder geval goed, relaties en vriendschappen gaan goed, ik geniet van dingen en sta positief in het leven. Het is ook een van de redenen waarom ik soms niet weet waar ik over wil bloggen. Ik zit niet meer midden in een depressie en vind het daardoor moeilijk om ideeën te bedenken – naast dat ik ook fulltime werk. Maar boodschap van deze blog is: als het mij is gelukt, dan lukt het jou ook.

Oh en over het hardlopen; mijn kuitblessure speelt weer op, dus ik neem een aantal weken rust om echt goed te herstellen. Als vervanging doe ik nu veel spinning om mijn conditie op peil te houden. 😉 Zo kan ik hopelijk in december de halve marathon van Linschoten lopen en in januari de Halve van Egmond – dat ik over mijn blessure al positief kan zijn, vind ik ook een teken dat ik goed in mijn vel zit en ik echt daadwerkelijk helemaal depressievrij ben!

fotocredit: Fleur Joesten

5 thoughts on “Ik dacht nooit dat ik dit zou zeggen”

  1. Ell, ik ben zo blij voor je. Ik denk dat iedereen wel blij voor je is.
    Wat heb jij een groei doorgemaakt.
    Je mag echt wel trots op jezelf zijn.
    Hardlopen is een middel om je doelen te bereiken.
    Je hebt daarmee een van je doelen bereikt.
    Gelukkig zijn.
    Blijf gelukkig.
    Je kan het.

  2. Volgens mij heb je leren te relativeren , het afwegen van het slechte en het goede in het leven.
    Een van de grootste lessen van het leven en die gaat helaas alleen proefondervindelijk.
    Als je eruit komt , ben je inderdaad sterker ….. en gelukkiger , maar dat is logisch.
    Oh ja en niet uit nostalgie blijven bloggen , je weet nu dat voor jou persoonlijk je je energie beter in jezelf kunt stoppen.
    Niet weer de fout daarmee in gaan , je hoeft niemand te redden ……….. of perse een marathon te lopen 😉

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *