In deze blogpost vertelde ik al eens hoe de knop bij mij om is gegaan en in deze blogpost vertel ik hoe mijn depressie is ontstaan. En dat mijn progressie is gekomen door hardlopen en een gezondere levensstijl aan te nemen.
Maar hoe is mijn blog eigenlijk begonnen?
Nadat ik besloot om een tussenjaar te nemen van mijn studie, viel ik in een diep zwart gat. Wat moest ik nou doen met mijn leven? Ik ben namelijk iemand die altijd bezig is en eigenlijk ‘te veel hooi op haar vork neemt’, maar nu had ik niks. Geen studie, geen vriendje, met sommige vriendinnen had ik ook steeds slechter en minder contact en ik begon mezelf steeds meer te isoleren.

Toen ik in september uit het ziekenhuis werd ontslagen besloot ik dus om het roer om te gooien. Samen met mijn psychiater en psycholoog besloten we dat het verstandiger was om tijdelijk te stoppen met mijn studie en te focussen op mijn herstel. Het was nu of nooit. Zo kon ik niet meer doorgaan.

Door deze moeilijke, maar nodige beslissing te maken, is de website Loop Depressievrij ontstaan. Het werd mijn creatieve uitlaatklep. Om te kunnen schrijven en mijn ziekte niet meer te verbergen. Ik was er klaar mee. Waarom moeten we hier voor schamen? Waarom is er überhaupt een taboe op depressiviteit? We zijn toch mensen! Geen robots! Ik was ontzettend bang, maar tegelijkertijd was het zo’n opluchting om er openlijk over te praten en schrijven.

En wat heeft het mij ook geholpen! Ik heb zoveel mensen  leren kennen door mijn blog. En nu is het me dan ook echt gelukt. Ik ben in remissie. Ik heb geen klachten meer en ben onderweg naar herstel! Nooit geloofde ik dat het zou lukken. Had je mij in september verteld dat ik zou herstellen van mijn depressie en ook nog een succesvolle blog zou beginnen, dan zou ik je hebben uitgelachen. Yeah right! Alsof mij dat zou lukken…

Nou dus wel! Maar dit had ik ook niet alleen kunnen doen. Dankzij mijn lieve vriendinnen, familie en volgers op mijn blog kon ik langzaam maar zeker herstellen en sterker worden.

Mijn blog heeft daarnaast ook veel media aandacht ontvangen en via mijn eigen studie de nodig projecten opgeleverd. Zo besloot mijn lieve studiegenootje Alexandra Dijkstra (en ik zeg ‘tje’ want ze is net zo klein als ik) dat ze haar afstudeerproject over mij wilden doen. Wat een eer! Ze heeft een minidocumentaire gemaakt waarin ze mij interviewt over mijn blog en hoe ik via hardlopen en schrijven mezelf en anderen inspireer om het beste uit hunzelf te halen.

Bekijk het filmpje hieronder!

Wil je mij sponsoren voor de halve marathon op 20 maart? Dat kan hier!

8 thoughts on “Ik voel me sterker dan ooit”

  1. Wat ontzettend knap, kom hier net op en het is echt even nieuwe hoop voor me. Ik zit ook in een depressie en gaat steeds beter maar toch ben ik zo bang dat ik er niet overheen kom. Ik ga je zeker volgen vanaf vandaag! Een mooi voorbeeld!

    1. Dankjewel voor je lieve reactie. En echt je komt er door, geloof in jezelf. Ik heb al meerdere blogs geschreven hoe je het zou kunne aanpakken. Hopelijk helpt het je! 😉

  2. Heb zelf een aantal jaren terug hier zelf ook mee geworsteld. Veel sporten (toen nog op de mountainbike) en gezond eten heeft mij enorm geholpen. Ik heb er zeker twee jaar mee geworsteld. Nu ren ik regelmatig, maar aandacht om een terugval te voorkomen is belangrijk.

    Ik vindt je wilskracht top!

  3. Eleanor ik vind je een toppertje hoe je er. mee om gaat..Zo jong nog.,en dan al zoveel mee gemaakt
    Een depressie is een ziekte ik ben inmiddels 62 en klim weer uit mijn dal…..met medicijnen en therapie..mijn hoop was gevestigd op andere medicijnen..en het helpt..Zo blij om
    En wat ik eerder hier lees..gezond eten en bewegen,,zelf wandel ik graag..ook toen ik in een diep dal zat..

    Eleanor je bent een goed voorbeeld voor andere mensen met depressies
    Succes…

  4. Hey Eleanor. Tof om dit te zien en als medestander wil ik je graag en stukje mailen over wat ik afgelopen december op Facebook zette om 23.45 uur.

    Vorig jaar om dit tijdstip was ik in Limburg, alleen starend naar een dal met aan de ene kant België en andere Nederland. Het verschil in vuurwerk was goed te zien. In België brak de pleuris uit en was het bombastische, hard en een grote chaos. In Nederland was het sierlijk en gestructureerd. Ik was er om zaken goed op een rij te zetten. Was erg depressief, mijn adhd zat me flink in de weg en begreep het leven niet. 2015 gaat voor mij niet de boeken in als topjaar. Maar ben wel blij dat ik me heb overgegeven en vooral erkend heb dat er iets moest gebeuren. Er heerst nogal een taboe op problemen met geestelijke gezondheid. En vaak door het niet durven erkennen met fatale afloop. Het maakt mij niet uit wat men van me vindt. Ik hoop alleen dat ik hiermee de taboe enigzins kan doorbreken. Iedereen heeft zware momenten. Stop ze niet onder het tapijt en durf te erkennen. Fuck status of wat je zou moeten zijn. Volg jezelf en go for it. Have a nice 2016.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *