Je ziet het vaak niets aan ons. We hebben geleerd op alles zo te reageren dat de aanval van het leven wordt afgewend, liefst zo dat niemand iets merkt.

Degene die naast je loopt merkt niets. Hij snapt niet wat jou bezielt. Bijna niemand begrijpt het. Behalve depressieven.

Veel van ons hebben ons overlevingsmechanismen op orde. Zo lijkt het, van buitenaf. Dat is het bedrieglijke. Daarom zie je vaak niets aan ons. We hebben geleerd op alles zo te reageren dat de aanval van het leven wordt afgewend, liefst zo dat niemand iets merkt.

Maar die aanval ís niet afgewend. Die dendert door. In het geniep. In de geest. En dan wordt het ineens te veel. Dan wordt het leven te veel. Dan komt het verlangen naar het einde van de oefening. En dan ben je een krantenbericht of een rouwadvertentie.

Niemand verwacht het. Het komt als een schok. En toch zijn de voortekenen in retrospectief duidelijk. Depressieven zijn géén mensen die eventjes somber zijn. Het is een ernstig ziektebeeld.

Depressieven zijn kanariepietjes in de mijn. In hun eigen mijn. En soms is die mijn niet meer leefbaar. Dan is er rouw. Altijd te laat. Wat meer begrip en besef zouden al veel kunnen helpen bij deze rotziekte, die te weinig wordt begrepen.

Depression2
Bron: Tumblr

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *