Precies een maand geleden ben ik naar Londen verhuisd. Mijn marathontraining is niet gegaan zoals ik had bedacht. Landelijke verkiezingen, twee terroristische aanslagen en een nog een brand gebeurde allemaal in een maand tijd. Wij op de redactie hadden het maar druk mee. Ik zag de twee correspondenten Tim de Wit en Suse van Kleef richting een burn-out gaan. Kan er zoveel gebeuren in zo’n korte tijd in een land? Blijkbaar wel. Hoe dit allemaal aan toe ging kan je lezen in mijn vorige blog

We zijn nu een paar weken verder en ik hoopte dat het wat rustiger zou worden. Het is rustiger, maar dat heeft het helaas niet minder vermoeiend gemaakt. Als het vrijdag is, ben ik kapot, zaterdag slaap ik vooral en zondag, ja dan hoop ik genoeg energie te hebben voor mijn langzame duurloop. Nadat ik merkte dat het hardlopen hier een stuk zwaarder is (ook wel heuvelachtig) wist ik dat ik mijn schema moest aanpassen. Het parcours is zwaarder en ik heb het drukker.

Maar nog steeds heb ik trainingen overgeslagen, misschien merk je dat ik veel minder actief ben op social media of op mijn blog. Dat komt omdat ik er gewoon niet de energie  voor heb. Al die nieuwe indrukken, leerervaringen en gewoon de stad ontdekken valt me zwaar. Ik app mijn eigen vrienden en familie nauwelijks terug (oops). Vervolgens vroeg de NOS of ik langer wilde blijven in Londen. Mijn eerste reactie was JA! Pak elke kans aan. Vervolgens ben ik er met mijn omgeving en mijn tante hier in Engeland over gaan praten. Een persoon zei tegen me: ‘Ell, je moet ook eens leren nee zeggen. Een extra maand stagelopen gaat nou niet zoveel uitmaken voor je carrière. Je wilt elke kans vastgrijpen, maar soms moet je ook nee zeggen.’ Ja… daar had hij gelijk in. Ik wil altijd alles doen. Elke kans en mogelijkheid aannemen, maar nu gaat het alweer ten gevolge van mijn gezondheid; ik eet ongezonder/onregelmatiger, ik slaap heel veel en als ik wakker ben, ben ik moe, maar bovenal, mijn training lijdt eronder. Vorige week heb ik 3 keer hardgelopen, deze week? Een keer. Daar ga je geen marathon door lopen vrees ik…

Gelukkig heb ik (nog) even. Over iets meer dan drie maanden is de Eindhoven Marathon. Gaat het mij lukken? Ik weet het niet. Gister zakte de moed weer in mijn schoenen, maar vandaag pak ik mezelf weer op en trek ik mijn hardloopschoenen aan. Gister heb ik een ‘plan de campagne’ gemaakt. Ik ga beter op mijn voeding letten, maaltijden vooruit plannen, ritme en routine bewaken, grenzen aangeven en mijn trainingen prioriteit geven. Stage staat natuurlijk op nummer 1, maar de marathontraining staat op nummer 2. Hoe dan ook, ik ga het niet opgeven. Al kom ik kruipend over de finish. Opgeven is geen optie.

5 thoughts on “Kan ik de marathon nog lopen?”

  1. Wat is er op tegen om het een keer niet te doen. Je weet dat het kan. Aan wie moet je jezelf bewijzen. Juist nu kun je zeggen ik loop voor mezelf. Misschien door zo te denken wordt het gemakkelijker. Denk wel aan je gezondheid. Niet teveel slapen. Alles wat ik zeg weet je wel!!! Je had dit zelf kunnen bedenken. Doe wat jezelf het beste lijkt.

  2. En vergeet ook niet: het is helemaal niet een slecht teken dat je nu veel moe bent! Al die nieuwe indrukken, nog los van de zeer indrukwekkende gebeurtenissen, vreten ook energie… Ik hoorde laatst van iemand dat het minimaal 6 maanden duurt voordat je bij een nieuwe baan echt gewend bent (qua energie, routine etc). Onderschat dat dus ook niet! Ongeacht of je nu wel of niet blijft in Londen, helaas horen er ook tijden bij dat je simpelweg weinig tijd/energie hebt voor iets als hardlopen. Dat is bij mij ook de reden geweest dat mijn blog is stilgevallen ;-). En uiteindelijk is dat niet per se slecht, ook al zou ik er veel meer mee willen doen, het zet me wel aan het denken wat ik nu het allerbelangrijkste vind. Maar uiteindelijk moet (mag) ik zelf ook leven, en ondanks dat ik nog heel veel doelen wil bereiken, soms wordt je gedwongen die doelen even wat op te schuiven of aan te passen. En weet je, dat is helemaal niet erg! Dat hoort er ook bij! Ik heb me bijvoorbeeld inmiddels al 3 keer eerder opgegeven voor een marathon, en ik blijf het als doel houden, maar kennelijk is het dan niet het juiste moment geweest… iets met life happens when you’re busy making other plans ;-). In ieder geval: veel succes ermee! Welke keus je ook maakt, zolang jij er uiteindelijk beter van wordt is het de juiste keuze!

    1. Dankje Maaike! Ja het is ook gewoon heel vermoeiend. We gaan het zien, ik ga het iig nog proberen en we zien wel of het in oktober lukt!

  3. Zo te merken ben je een hele sterke vrouw, je bent een vechter. Doe vooral verder ook al moet je trainingen inkorten, je kan beter een kort rondje lopen in plaats van helemaal niets. Maar laat ook zeker een ander je keuzes niet maken. Als je langer wil blijven dan is dat jou keuze. Je zal zien, op een dag valt je puzzel in elkaar.

    1. Klopt! twee jaar geleden had ik mezelf ook hier niet zien staan, maar ik wil graag die marathon in oktober lopen. Het zou een fijne afsluiting zijn en viering voor het einde van mijn studie.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *