Sinds kort werk ik voor stichting Het Witte Bos in Amsterdam. Deze stichting initieert transmediale projecten op het snijvlak van journalistiek, kunst en maatschappij. We noemen onze werkwijze impact storytelling en zetten dit in om onderbelichte thema’s op de kaart te zetten en een breed publiek te inspireren en informeren.

En één van onze projecten gaat over depressiviteit. Het idee hiervoor begon ongeveer twee jaar geleden. Toentertijd mocht ik mee brainstormen over een naam voor dit project. En morgen is het zo ver. Het project wordt dan eindelijk gelanceerd; Alles Goed. Want durf jij altijd eerlijk antwoord te geven op deze vraag? Wie morgen bij de lancering aanwezig is: ik geef een workshop over social media en openheid over depressiviteit, mocht je geïnteresseerd zijn.

Voor nu een interview met Walter, coach, minimalist en depressie vrij. Hij heeft aantal jaar geleden zijn leven helemaal omgegooid en leeft sindsdien minimalistisch in een camper. Hij vond de oplossing via bewustwording en persoonlijke groei. Verdoven met pillen? Dat vindt hij helemaal niks. Volgens hem mogen de gedachtes er zijn.

Als Walter ons kantoor binnenloopt, ben ik verbaasd. Heeft hij een depressie gehad? Het is het eerste wat bij me opkomt. Om een of andere reden verwachtte ik een man van in de vijftig. In plaats hiervan zie ik een jongeman in een korte broek op blote voeten de deur binnen wandelen. Misschien ook wel gek van mij om dat te denken. Hoezo zou hij geen depressie hebben gehad? Mensen zien het ook niet aan mij, dus waarom zou ik het wel aan hem kunnen zien?

Het opmerkelijke is dat Walter compleet anders met zijn depressie is omgegaan dan ik. Walter heeft op dit moment geen vaste woning, maar woont in een camper. Dat was altijd zijn droom. Zijn koophuis heeft hij daarom verhuurd. De oorzaak van deze verandering? Walter kreeg een burn-out. “Ik probeerde een soort leegte op te vullen. Altijd maar anderen pleasen en aan een bepaalde maatstaf voldoen. Dit resulteerde uiteindelijk in verslavingen. Gokken, blowen, roken, alles. Uiteindelijk stond ik 20.000 euro in de schulden en raakte ik in een burn-out. De depressie kon ik niet meer onderdrukken.”

‘Ga die pillen maar slikken’

“Ik kreeg gelijk pillen voor mijn neus geschoteld. Ze zeiden: ‘ga die pillen maar slikken’, dan word je beter. Dat vond ik zo’n onzin. Het klopte voor mij totaal niet. Bij de GGZ luisterden ze totaal niet naar mij. Ik blowde om het gevoel te dempen en ik vind eigenlijk dat antidepressiva hetzelfde doen. Daarnaast is het moeilijk om ervan af te komen. Naar mijn idee zorgt antidepressiva dat je het alleen maar onderdrukt. Die pillen zijn heel makkelijk, maar het is gewoon hetzelfde als blowen. Je wordt er afhankelijk van.”

Op de blaren zitten

“Zes jaar geleden zat ik op mijn dieptepunt. Maar door op de blaren te zitten, ben ik erachter gekomen hoe sterk we eigenlijk zijn en hoeveel we eigenlijk kunnen. Er wordt heel veel van ons verwacht, waardoor het best wel moeilijk wordt om te leven in de maatschappij waar wij nu in leven. We worden beïnvloed om op een bepaalde manier te gedragen. We zijn eigenlijk helemaal niet ons eigen ik. We spelen een bepaalde rol. Sinds ik daaruit ben gestapt, ben ik veel bewuster geworden.”

Terwijl Walter zijn verhaal vertelt, denk ik kritisch na over mijn eigen leven. Heeft hij gelijk? Worden we inderdaad beïnvloed om op een bepaalde manier te gedragen? Spelen we een bepaalde rol en zijn we daar niet van bewust? Het heeft me in ieder geval laten nadenken over mijn eigen leven. Zou een minimalistisch leven de uitkomst kunnen zijn? Misschien wel, maar ik weet niet zo zeker of ik altijd op blote voeten zou lopen.

Benieuwd naar de rest van zijn verhaal? Dat kun je lezen op Alles Goed.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *