Adolescenten die met een depressie kampen, is dit iets van deze tijd? Een begrip dat voor steeds meer mensen een dagelijkse rol in hun leven inneemt en al het normale overmeestert door een zwarte sluier. Ik liep in mijn jeugd en adolescentenjaren met een depressie, maar wist toen niet wat het precies was. Een voor mij toen nog onbekend begrip dat een deel van mijn leven overnam.

Ik was een vrolijk en extravert meisje dat ijverig mijn best deed op school. Ik wilde hoge cijfers halen en deed wat er van me werd gevraagd. Ik had leuke vriendinnen om me heen en zelfs een vriendje. Alles leek goed te gaan. Ik was jong en alle deuren stonden voor mij open. Maar ik voelde me anders, anders dan andere leeftijdsgenoten.

Ik voelde me niet mezelf. Lag het echt aan de puberteit? Was ik gewoon aan het puberen? Ik vond het moeilijk om ’s ochtends uit bed te komen. Naar school fietsen in de ochtend was een hel. Ik had nergens zin in. Ik herkende me niet meer. Thuis en op school had niemand het door. Toneelspelen was iets waar ik heel goed in werd. Maar mijn blik en hele wezen waren veranderd. Ik stopte mijn gevoelens weg, want ik wilde er bij horen. Op een gegeven moment kon ik mijn emoties niet meer binnenhouden. Ik moest op de een of andere manier het ‘uitlaten’. Ik besloot te schrijven. Schrijven over mijn pijn. De pijn die ik diep van binnen voelde. Ik bleef schrijven en schrijven. Uiteindelijk werd het een afscheidsbrief.

Ik wist dat hoe ik dacht, hoe ik voelde, niet normaal was. Dat er iets ‘mis’ was. Maar wat? Dat kon ik moeilijk verklaren. Op internet probeerde ik informatie te zoeken over sombere klachten, maar kon weinig erover vinden. Ik besloot daarom om toch mijn afscheidsbrief aan iemand te geven die ik vertrouwde. Dat werd mijn oudste broer. Uiteindelijk besloot hij onze ouders te informeren. Om hopelijk hulp te krijgen. Dit gebeurde niet.

Om een lang verhaal kort te maken, was er toen weinig bekend over depressiviteit bij jongeren. Mijn ouders, mijn docenten, iedereen dacht dat het bij de puberteit hoorden. Dat ik er wel ‘overheen’ zou groeien.

Uiteindelijk ben ik jaren lang doorgegaan, niet wetend wat er aan de hand was. Niet echt. Ik wist dat er iets anders was. Dat ik me niet voelde zoals anderen, maar wat had voorlichting mij enorm kunnen helpen. En daarom steun Mind Academy. Daarom wil ik een 12 km obstacle run lopen tijdens Mud Masters op 28 mei.

Steun jij mij zodat andere jongeren wel voorlichting krijgen? En er wel openlijk over durven te praten. Want kennis, dat is macht.

Doneren kan via Fonds Psychische Gezondheid.

elliepanter-2

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *