Loop je tegen een lantaarnpaal aan. Of in mijn geval, een fietsenrek. Of meer een fiets die uitstak. Het gebeurde gisteravond. Ik wilde mijn fietstje parkeren, haalde mijn sleutel uit het slot en deed mijn hoofd omhoog. BAM. Fiets tegen mijn kop. Ja als je niet goed uitkijkt, kan het zo verkeerd gaan. Het deed zo’n ontzettend pijn, maar ik dacht oke, doorlopen, ‘walk it off’ als het ware, maar opeens zat mijn hand onder het bloed. Huh? Waar komt dit vandaan? MIJN HOOFD? Ik stond buiten en het was donker buiten dus ik kon het niet zien. Ik pakte mijn telefoon om een selfie te maken, maar terwijl ik dat deed, gaf een voorbijganger me al een zakdoekje: ‘uhhh, misschien heb je dit nodig.’ Ik zo half snikkend ‘dankjewel’. Ik maak een foto van mijn hoofd en zie bij mijn slaap een snee. Niet super groot, maar aanwezig.

Moest ik dit nou wel of niet serieus nemen en naar het ziekenhuis gaan? Ik besloot toch maar naar de trein toe te lopen, want ik wilde de kerstrun in Den Bosch wat mede mogelijk werd gemaakt door Running Junkies niet missen. Alleen begon mijn hoofd nog meer pijn te doen en te bonken. Het hield niet op met bloeden en reizigers keken me links en rechts aan. Oke… wat moet ik doen. Ik maakte een foto en stuurde die op naar vriendinnen en mijn broer. Mijn broer zei direct dat ik daar toch mee naar het ziekenhuis moest gaan. Ik belde hem huilend op (het deed pijn oke?) en inderdaad, het bleef bloeden, en pijn doen, dus dan maar naar de huisartsenpost.

Daar werd ik gelukkig snel geholpen. De snee werd gelijmd en ik werd gecheckt of ik geen hersenschudding had. Ik was verbaasd hoe snel ik uberhaupt werd geholpen. Dacht eigenlijk dat ik een uur mocht wachten, maar de dokter kwam direct. Goede service daar bij het Diakonesse ziekenhuis in Utrecht!

Dit is niet de eerste keer dat ik zoiets heb meegemaakt. Een paar weken geleden gebeurde dit ook. Ik liep op straat naast wat andere mensen. Ik keek links van me, naar een oud huis waar ik een aantal jaar geleden vaak te vinden was. Ik keek dus achteruit, niet vooruit, en wat gebeurde er? Ik liep regelrecht tegen een lantaarnpaal aan. Ja, als je te lang achterom kijkt (naar het verleden bijv) loop je misschien ergens tegen aan. Waardoor je niet vooruit kijkt.

Met lopen en ‘je eigen pad bewandelen’, is het dus van belang dat je vooruit kijkt. (Diepzinnig he) Maar goed, het was iets wat ik dus ook wel figuurlijk zag. Ik keek te veel naar achter, waardoor ik dus mezelf stootte tegen het nu. Oke dit wordt te zweverig. Mijn punt is, kijk vooruit, en kijk uit! Of anders belandt je op de huisartsenpost en krijg je net zo’n oog als dat van mij.

Het ziet er vandaag al een stuk beter uit (alleen een beetje hoofdpijn en als ik rechts kijk kan ik de bult zien. 🙂 ) Nu nog een leuk verhaal bedenken om aan anderen te vertellen… Als mensen vragen wat ik heb gedaan kan ik iets zeggen als: U should see the other guy! 😉

4 thoughts on “Kijk niet te lang achteruit, of anders…”

  1. Vooruit kijken is vaak beter, soms kun je uit je verleden wel leren uiteraard. Ik keek wel vooruit maar wel teveel op mijn telefoon waardoor ook ik een fijne encounter met een lantaarnpaal had.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *