Soms wil ik teveel (eigenlijk altijd) en nu is het weer zo’n punt waarop ik mezelf weer voorbij loop. Zo ver dat ik lichamelijk en geestelijk moe word. Hoe erg ik er ook niet aan wil toegeven, moet ik wel. Ik ben geen robot, ik ben een mens en mensen kunnen niet alles. Was dat maar zo, dan bestond mijn blog denk ik niet eens, want psychische problemen zouden niet bestaan en zouden mensen niet opgebrand raken. We zouden alles aankunnen, makkelijk overuren kunnen maken, terwijl we ook een sociaal leven onderhouden en drie keer in de week naar de sportschool gaan. Zou leuk zijn toch?

Was het maar zo makkelijk. Een van mijn collega’s zei het vorige week ook tegen me: ‘Ellie, je ziet er wel moe uit. Of mag ik dat niet zeggen?’ Ik dacht dat ik gewoon niet super hard geslapen, maar na mate de dagen voorbij gingen raakte ik meer en meer vermoeid en gespannen. Tot vrijdag en ik mijn presentatie voor de Gezondheidsbeurs wilde voorbereiden. Niks ervan. Mijn hoofd wilde niet meewerken en ik raakte in paniek. De volgende dag moest ik voor zo’n 50 tot 200 man 20 minuten spreken. Hoe ga ik dat in vredesnaam doen?

Hetzelfde geldt voor mijn marathonschema. Het gaat goed, maar nu ik het zo druk heb, krijg ik minder slaap waardoor ik minder goed herstel. Daarnaast is zes keer per week sporten ook ‘redelijk’ veel als je ook nog zo’n 50 uur per week werkt… Geen wonder dat ik opgebrand voel… Ik heb het ook gelijk aan mijn lijf gemerkt. Spierpijn, spierpijn, spierpijn. Dagenlang, maakte niet uit hoeveel eiwitten ik nam afgelopen week. Ik bleef spierpijn hebben. Dus ik besloot maar een paar trainingen over te slaan. Slim? Geen idee. Noodzakelijk? Misschien. Het is lastig om dat te oordelen vind ik. Ik ga me gelijk schuldig voelen als ik niet aan mijn schema houd.

Schuldgevoelens, net als angstklachten, piekeren en negatieve gedachtes. Het dwaalde afgelopen week allemaal door mijn hoofd. ‘Ik ben niks waard. Ik ben dom. Ik kan niks. Die marathon gaat helemaal niet lukken. Je hebt geen lichaam van een sporter. Waarom doe je dit jezelf aan? Wanneer gaat iedereen achterkomen dat ik eigenlijk niks voorstel? Ik ben dom, mijn diploma stelt niks voor, ik moet bijscholen, want dan word ik beter. Ik moet cursussen volgen of een master, want ik weet eigenlijk niks.’

Geen hele positieve gedachtes, maar ik schat zo in dat je ze vast ook herkent. We kunnen zo gemeen tegen onszelf zijn, terwijl we hele mooie, goede dingen over anderen kunnen bedenken. Stom is dat he? Ik vind het in ieder geval strontvervelend. Maar gelukkig heb ik het nu door, en herken ik als ik weer teveel hooi op me vork neem. Drie jaar geleden deed ik dat niet. Ik ging door en door en door. ‘Nee, gaat prima, gewoon lekker druk’ of ik zei: ‘druk zijn bestaat niet, tijd heb je niet, tijd maak je’. Ja, maar maakte ik ook tijd vrij voor mezelf? Om even alleen te zijn? Ademruimte? Nee, daar was geen tijd voor.

Dus deze week neem ik een stapje terug. Mijn huisgenoot zei het ook al: ‘ja Ell, ik merkte ook wel dat je erg druk was.’ Op de een of andere manier hebben anderen dat sneller door dan jij. Maar als je dat zelf door krijgt en realiseert dat je een stapje terug moet doen. Nou, dat is moeilijk. Tenminste, dat vind ik ongelofelijk moeilijk. Maar als ik paniekaanvallen begin te krijgen en mijn hoofd ‘stop’ zegt, dan weet ik dat ik daar naar moet luisteren. Ik wil niet weer in een depressie belanden. Nee, ik ga ervoor zorgen dat dat niet gebeurt. Gezondheid staat toch voorop. Hoe graag ik ook iets van mezelf wil maken, zonder mijn gezondheid heeft het geen nut.

Hoe ga jij hiermee om? Hoe houdt jij de balans en maak je tijd vrij om te ontspannen?

4 thoughts on “Marathonpraat: als het allemaal wat teveel wordt”

  1. Ik hou de balans door actief tijd vrij te houden waar mogelijk, door nee te durven en kunnen zeggen en dat met regelmaat te doen.

  2. Het mooie en het o zo moeilijke van hardlopen is het (leren) kennen van je eigen lichaam/kunnen.

    Ten miste dat vind ik.

    een half uur op vol vermogen, hoe hard is dat? tempo 2, 3 weetikveel 4? en heb ik dan nog over aan het eind of ben ik kapot?
    Soms kom ik er achter dat ik fitter ben dan ik mezelf krediet voor geef. soms val een trainig zwaar en heb ik overal pijntjes.

    Deze wijze lessen gelden voor veel meer dan voor “alleen” hardlopen. Doodlopen deden we toen we jong en wild waren.

    Super goed van je dat van/voor jezelf aan de handrem (mag) trekken!
    Wat gas terug betekent helemaal geen stilstand! Alleen even op adem komen.

    Wees trots opjezelf! doorlopen is soms de makkelijkere keus, topper!

  3. Elleanor,
    Als eerste dit. Negatief over jezelf denken helpt je niet.
    Hardlopen is voor jou een manier om jezelf tijd te gunnen aan iets anders te denken. Het ontspant.
    Maar waarom is die marathon dan zo belangrijk. Als het zoveel moeite kost om dat te halen waarom dan niet een tandje terug. Iets minder trainen. Wat wil je bereiken met die marathon. De stress die je nu ervaart helpt je alleen maar negatief.
    En het gaat juist om positief in het leven te staan. Je bent niet dom. Juist erg slim. Je bent heel veel waard. Je kan heel veel. Veel meer dan je denkt. Waarom denk je dat zo veel mensen jouw verhaal lezen?
    En ja hoe ontspan je in een druk leven?
    Als eerste je gedachten proberen op nul te zetten.
    Gewoon in het bos gaan lopen.
    Luisteren naar de vogels.
    Kijken naar de natuur.
    Proberen af en toe een beetje je hartslag omhoog te krijgen door wat sneller te gaan lopen.
    Hoeft geen hardloopwedstrijd te zijn.
    Genieten van de omgeving.
    Samen met iemand waar je steun van krijgt.
    Die je helpt je gedachten te ordenen door erover te praten.
    Je werk achter je te laten.
    De frisse lucht diep in te ademen.
    Weten dat je niet alleen staat.
    Durven vertrouwen.
    Stilte.

  4. Hai Eleanor. Ik volg je blog nu al een tijdje en herken de negatieve gedachten waardoor je dagen soms verpest worden.
    Op mijn eigen blog vond ik een post uit 2011. Daarin leg ik uit hoe ik probeer negatieve gedachten te vermijden.

    Het omdenken van negatief naar positief is voor mij een reflex geworden. Ik weet niet meer precies hoe ik het heb geleerd, maar ik gun het iedereen. Leuke herinneringen, leuke muziekjes, leuke mensen en leuke-dingen-om-naar-uit-te-kijken helpen erbij.
    Een mooie warme lente gewenst.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *