Het was even stil rond mijn blog en social media, maar daar heb ik een goede reden voor! Mijn stage bij de NOS in Londen is begonnen en jeetje, wat waren dat een paar eerste weken. Ik kwam vrijdag 2 juni aan en gelijk 3 juni werd er een aanslag gepleegd bij London Bridge (ongeveer 100 meter van mijn kantoor vandaan). Bizar. Ik kan het niet anders omschrijven.

Mijn kantoor kijkt over Borough Market en op mijn eerste stagedag zag ik wat zo’n aanslag achterlaat. Bizar om dat met je eigen ogen te zien. Als je zoiets op tv ziet is dat toch anders. Het staat verder van je af. Dingen die op dat moment ziet met je eigen ogen. Als je daar staat, kijkt en weet dat iets minder dan 48 uur geleden hier mensen zijn overleden, geeft dat een heel gek gevoel.

Een week drama volgde met onder andere verkiezingen en persoonlijke omstandigheden die niet zo lekker liepen. Ik was gesloopt. Mijn voeten deden pijn, ik had meerdere blaren opgelopen, weinig geslapen, maar ook ontzettend veel nieuwe indrukken opgedaan. Dat kost energie. Maar wat had ik al veel geleerd en van dichtbij meegemaakt. (Dit is een hardloopblog, dus ik zal verder niet over Theresa May en andere politieke zaken ingaan.) Het hardlopen schoot er daardoor wel even bij in.

Week twee van mijn stage begon rustig, dus ik was van plan om met mijn marathonschema te beginnen. Niks bleek minder waar, mijn plan was om dinsdagavond intervaltraining te doen, maar ik mocht gelijk door naar een conferentie: UK in a changing Europe: Brexit after the elections. Erg interessant, maar wel weer een lange dag, dus ik dacht, ik sta wat vroeger op morgen en ga dan lopen. Maar nee, als journalist weet je totaal niet wat de dag je brengt. Ik werd wakker gebeld door mijn stagebegeleider want je raadt het nooit (naja als je het nieuws volgt weet je wat er is gebeurd). Er was weer breaking news. Je gaat bijna denken dat het een grap is. Hoezo gebeurt er zoveel op een plek? Zo snel als ik kon, vloog ik onder de douche en trok ik mijn kleren aan. Met een banaan in mijn mond liep ik naar het station en stapte ik de trein in. Op naar Kensington!

Wat ik daar in Kensington zag, kan ik hier niet in woorden omschrijven. Helaas weet ik als geen ander hoe het is om niet te weten waar je geliefden zijn en het slechte nieuws te horen dat iemand het niet heeft overleefd. Zo plotseling je familie verliezen is één van de pijnlijkste dingen denk ik (naast ook nog al je spullen en huis kwijtraken). Ik vond het daarom lastig om daar verslag van te doen, maar wist dat dit ook deel van het werk was. Waar ik minder tegen kon was de andere mediabedrijven. Camera’s die in mensen hun gezichten werden geduwd terwijl ze verdriet hadden. Mensen die getraumatiseerd zijn en in angst afvragen of hun familie nog in leven is. Ik snap dat we het nieuws moeten berichtgeven, maar er moet toch een bepaalde grens zijn? Als mensen vragen of je hun niet filmt, dan respecteer je dat toch? Wat ik die dag heb gezien en meegemaakt, heb ik in een sfeerverslag geschreven voor de site van de NOS. Je kan het hier lezen.

Nadat we zelf klaar waren met berichtgeven, bleven nog even hangen bij het buurtcentrum. Tot er complete chaos uitbrak… De slachtoffers en familieleden waren klaar met de pers. Voornamelijk de camera’s. Ze gingen met elkaar op de vuist. We hoorden een harde knal, maar wisten niet wat er gebeurde. Voor ik het doorhad, begon iedereen te rennen en riep Suse (correspondent van de NOS) dat ik mijn spullen moest pakken en moest rennen. Ja…. dan schrik je wel even. Achteraf bleek het mee te vallen, maar dan merk je wel opeens in wat voor stad je rondloopt.

Het droog pas tot me door toen ik op weg naar huis was. De hele dag loop je daar rond en zie je zo’n ramp scenario en kom je er zelf ook bijna in. Je leeft de hele tijd op automatisch piloot. Het is geen normale situatie. Toen ik dus thuiskwam, vroeg mijn tante hoe mijn dag was, maar ik was sprakeloos. Wat kon ik zeggen van wat ik had gezien die dag? Je ziet dit op de televisie en leest het in de krant, maar als je er zelf bij bent, dan is dat niet te omschrijven hoe dat is. Daarnaast kon ik ‘gewoon’ naar huis, maar de bewoners van die flat? Die hadden geen huis meer, geen persoonlijke spullen meer en hebben hoogstwaarschijnlijk dierbaren kwijtgeraakt.

Ik hoopte op een wat positievere blog, maar na wat ik de afgelopen weken heb gezien is dat lastig om een motiverende, positieve draai te geven aan dit verhaal. Het enige wat ik kan zeggen is dat ik wel achter ben gekomen dat ik het werk als nieuwsjournalist aankan. Want als je als stagiaire in je eerste weken een aanslag, verkiezingen en een grote ramp kan overleven en nog een artikel kan schrijven, dan moet je toch wel geschikt zijn?

6 thoughts on “Mijn eerste weken in de UK”

  1. Respect!en toch een positieve eind/tussenconclusie! Succes en hopelijk even rust en tijd om te starten met je schema.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *