Een voorbeeld van emotionele eenzaamheid is je niet begrepen voelen. Ik had het met mijn psycholoog over emotionele eenzaamheid. Dat ik me emotioneel alleen voelde, omdat ik een andere kijk op de wereld heb dan meeste mensen. Dit komt doordat ik eigenlijk op een jonge leeftijd geconfronteerd werd met hoe hard het leven kan zijn. Hoe dingen opeens kunnen eindigen. En dat je ook vaak pas weet wat je hebt, als je het kwijt bent.

Mijn kijk op de wereld was op mijn 18e compleet veranderd door mijn het plosteling overlijden van mijn moeder. Ook andere ervaringen hebben mijn levensbeeld veranderd, maar ik denk dat dit toch de grootste is. Ik zag en zie nog steeds alles anders, iedereen anders. Waardoor ik het leven niet meer als iets vanzelfsprekends kan zien. Waardoor ik een andere levensmotto kreeg/heb, waardoor ik nu niet per se oud hoef te worden. Als ik maar probeer te genieten. Genieten van elke dag dat ik krijg. Dat ik mag leven. Want niet iedereen wordt 90 jaar oud. Sommigen worden maar 30 jaar oud, anderen halen hun eerste levensjaar niet eens. Maar toch gaan we vaak van uit dat we oud worden,  dat onze kinderen ons zullen overleven en dat wij onze kinderen zullen zien opgroeien. Dat zien we als vanzelfsprekend. We nemen het leven als iets vanzelfsprekends: ‘Morgen komt toch wel”, ‘Dat doe ik morgen wel’, ‘ik ga geen sorry zeggen, mag zij doen!’, ‘Ik zeg morgen wel dat ik spijt heb’. Uitspraken waar je misschien spijt van kan krijgen. Want wie weet is het te laat.

Mijn psycholoog vond mijn kijk op de wereld ‘deprimerend’, in principe werd ik daar heel gefrustreerd van. Hoezo is mijn kijk deprimerend? Het is de waarheid. Niemand weet of ze er morgen nog zijn, we gaan er van uit. Ik ook, maar misschien gebeurt het niet. Als jij nog één dag had, wat zou je dan doen? Als je elke dag wist, dat je nog maar één dag had of één week, een maand of  jaar. En oké, je moet wel een toekomst opbouwen en doelen stellen, maar als je voor iets wilt vechten, dan wil je dat toch vandaag doen?

Ik durf me vandaag kwetsbaar op te stellen, omdat ik vandaag wil kunnen genieten en de mooiste dingen wil meemaken. Als ik dat niet doe, dan zal ik het nooit gaan ervaren. En misschien val je op je bek, misschien wordt je gekwetst, maar je hebt het in ieder geval geprobeerd om volop te kunnen leven. Ook al ben je ziek of voel je je down.

“It is better to have loved and lost, than to never have loved at all” 

Ik ben vaak op mijn bek gevallen, heb mijn hart gebroken gehad, gehuild, geschreeuwd, maar ik heb ook echt geleefd. Elke dag. En ik vind dat helemaal niet deprimerend of pessimistisch. Ik zie de wereld anders. En dat vind ik prima zo. Als ik eerder dood ga dan so be it. Ik hoef niet per se oud te worden, als ik maar elke dag probeer te genieten. Dat vind ik belangrijker.

4 thoughts on “Mijn kijk op de wereld”

  1. Mooie blog en zeer herkenbaar! Helemaal niet deprimerend lijkt me. Ook ik probeer steeds meer keuzes te maken die passen bij wie ik nu ben en wat ik nu wil.
    Ik ga je blog volgen!

  2. Scherp stuk! En ik ben het helemaal met je eens dat je alles uit elke dag moet halen maar dat moet niet ten koste van andere gaan 😉

    Btw ik vind je blog erg inspirerend en je “3, 2, 1, PLEISTER. ” methode is echt helemaal top !

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *