Morgen is het dan zo ver… De Utrecht Marathon. Maanden heb ik hier naar toe geleefd. Maanden heb ik hier voor getraind, over geschreven, over gesproken en naar uitgekeken. Nooit wist ik dat mijn actie voor de Utrecht Marathon zo groot zou worden. Dat ik zoveel geld zou kunnen inzamelen en zoveel anderen zou kunnen motiveren en inspireren. Het is echt ongelofelijk.

Terugblik

In de zomer ging mijn relatie uit. Mijn depressie had het laatste stukje vreugde in mijn leven kapot gemaakt. Mijn relatie. Door mijn gebroken hart en alles wat zich de maanden daarvoor had opgestapeld, kon ik het allemaal niet meer aan. Het was de druppel die de emmer deed overlopen. Ik werd een gevaar voor mezelf en ik was van plan om een einde aan mijn leven te maken. Nu heerst er helaas een grote taboe op suicidaliteit, maar ik ga er nu toch echt over schrijven…. Ik ben tenslotte niet voor niks deze blog begonnen.

Ik wilde een einde maken aan mijn leven… Ik was er helemaal klaar mee… De innerlijke strijd met mezelf. Ik was op. Ik had geen energie meer. Gelukkig (en dat kan ik nu wel zeggen) had mijn lieve vriendin en huisgenoot het op tijd door. Ze zag dat mijn blik compleet was veranderd. Ik toonde geen emotie meer. Ik huilde niet meer. Ik was kalm en vastberaden om er een einde aan te maken. Ik had er namelijk vrede mee. Ze besloot meteen de crisisdienst te bellen. Ik moest meteen naar het ziekenhuis komen. En zij mocht mij niet alleen laten. Eenmaal in het ziekenhuis werd ik direct die avond opgenomen. Opgenomen op een psychiatrische afdeling. Een gesloten afdeling. Maar het maakte mij allemaal niet meer uit. Ik voelde alsof ik alleen een last was voor anderen en anderen naar beneden haalde met mijn ziekte. Ik was nergens goed voor. Dus wat had het nog voor zin? Ik vechtte er al jaren tegen. Waarom moet ik nog door?

Toen ik opgenomen was, hebben de hulpverleners meteen actie ondernomen. Er werd van alles in werking gezet. Ik moest elke dag op een bepaald tijdstip opstaan, verplicht eten en mee doen met het dagprogramma.  ik moest switchen van medicatie, mijn familie, goede vriendinnen en psycholoog werden erbij gehaald. Er werd een plan gemaakt om mij beter te maken. Ik kreeg eindelijk de hulp waar ik zo lang naar smachtte.

Eenmaal rustiger en ‘menselijker’ mocht ik weer naar huis. Dat was ongelofelijk eng. Ik moest weer voor mezelf zorgen, maar gelukkig ging dat goed. Het eerste wat ik toen deed? Mezelf inschrijven voor de halve marathon van Utrecht, want ik had een doel nodig. Daarnaast werd het  tijd voor een radicale verandering. Mijn hele levensstijl moest veranderen. Daar praat ik ook meer over in deze blogpost en in deze blogpost vertel ik hoe ik drie maanden alcholvrij zijn heb ervaren.

En dan uiteindelijk, sta ik hier. Zeven maanden later. Morgen is dan eindelijk de grote dag. De dag waar ik zo naar toe heb geleefd. Mijn omgeving vraagt me hoe ik me nu voel. Of ik zenuwachtig ben. Ik weet het eerlijk gezegd niet. Ik heb het idee alsof morgen nooit echt zou gaan komen. Dat ik het niet zou redden. Dat ik niet beter zou zijn. Maar nu is het dan echt zo ver. Morgen is dan echt de Utrecht Marathon.

Waar ik al zo lang voor heb gevochten, over heb geschreven, een pleidooi voor heb gemaakt. Om depressiviteit bespreekbaar te maken. En om jongeren eerder te helpen. Want… Eerder is echt duizendmaal beter! 

Wil jij dat jongeren niet in detzelfde wanhoop terecht komen als ik? Dat het niet zover moet komen dat ze opgenomen moeten worden om pas echt serieus hulp te krijgen? Steun dan Loop Depressievrij voor het platform Eerder is Beter. Want Eerder is verdomme zoveel beter!

4 thoughts on “Morgen is het dan zo ver…”

  1. Hee eleanor, wat knap dat je hierover schrijft. Ik denk dat je echt ongelofelijk veel mensen inspireert en kan helpen met je blog en ideeën. Heel veel succes morgen, weet zeker dat het je lukt. In vergelijking met depressies doormaken, is een halve marathon een eitje !

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *