Peter is 27 jaar oud en gaat dit jaar afstuderen aan de kunstacademie, maar achter deze creatieveling schuilt een diepe kracht. Kracht om te overleven. Peter kampt namelijk al sinds zijn jeugd met depressiviteit. “Ik ben sterker dan voorheen, maar ik ben er nog lang niet.”

Op zijn studentenkamer in Utrecht draait hij een jointje en vertelt hij zijn verhaal: “Mijn vader was erg autoritair over hoe wij opgevoed moesten worden. Ik werd vaak gekleineerd, bedreigd of geslagen.” Peter is opgegroeid in een streng christelijk gezin en tijdens zijn jeugd kampte hij al met sombere gedachtes. “Mijn eerste depressie ontstond tijdens de pubertijd, maar ik wist toen niet dat het een depressie was. Als ik nu terugkijk weet ik dat ik toen wel depressief was, aangezien ik er nu meer van af weet. Ik had wel het besef dat ik heel anders in mijn vel zat dan de mensen om mij heen. Bijvoorbeeld op de middelbare school. Dat merk je gewoon, iedereen deed het goed op school, maar ik niet. Als iedereen zat te studeren, keek ik alleen maar uit het raam en voelde ik me kut. Ik wist niet zo goed wat ik er mee moest. Ik had alleen het gevoel dat ik anders was en alles net ietsjes lastiger vond.”

Toen Peter jong was, kreeg zijn moeder een depressie. Zijn vader moest toen de opvoeding op zich nemen, maar hij raakte ook overspannen. “Mijn vader begreep ook niet waarom mijn moeder niks meer deed. Hij raakte hierdoor gefrustreerd, maar dat het met hemzelf niet goed ging, zou hij niet toegeven.

Hij zag dat als zwak. De opvoeding van mijn vader was heel anders. Je moest doen wat hij zei, anders kreeg je klappen. ‘Je hebt respect voor me!’, zei hij.

Mijn vader en ik begonnen te botsen. Met mijn zusjes ging hij anders om. Ik was de oudste en een man, dus moest me ook zo gedragen vond hij. “

Toen Peter in de pubertijd kwam, probeerde hij zich af te zetten tegen zijn ouders en begon met schelden. “Mijn vader kleineerde me en sloeg me tijd tot tijd. Ik kreeg door die fysieke mishandeling een enorm laag zelfbeeld en wantrouwen voor autoritaire mannen.” Toen Peter 15 jaar oud was scheidden zijn ouders en ging Peter bij zijn moeder wonen. “Maar ik stopte al snel met de middelbare school en ging werken.” Peters depressie vond dus zijn oorzaak door onder andere een verleden met kindermishandeling, leerproblemen en de scheiding van zijn ouders.

Uiteindelijk kwam ik zonder diploma wel op de Hogeschool van Kunsten terecht.” Door te tekenen kon Peter zijn creativiteit uitten, maar zijn studie werd ook uiteindelijk te zwaar voor hem. Hij had nooit structuur geleerd en ging daardoor ongecontroleerd leven. “Een van de redenen waarom suïcidaliteit zoveel voorkomt in onze generatie is omdat onze cultuur steeds meer prestatiegericht is gaan denken. Je wordt daarop beoordeeld. Ik sliep toen bijna niet als ik bijvoorbeeld een deadline had voor de kunstacademie.”

Peter studeerde illustratie aan de Hogeschool van de Kunsten in Utrecht en heeft tijdens zijn depressie verschillende illustraties gemaakt over hoe het is om depressief te zijn.

tumblr_mu55wfoUBv1r3121do5_1280
Illustratie: Peter van Dijk

tumblr_mu55wfoUBv1r3121do6_1280

tumblr_mu55wfoUBv1r3121do7_1280
Illustratie: Peter van Dijk

 

Herstel

“De eerste stap naar beter worden, was dat ik moest accepteren dat ik het niet alleen kon. Ik moest om hulp gaan vragen. Ik zat in een diep dal en had al twee maanden mijn huur niet betaald.

Toen kwam mijn huisbaas langs en zag de omstandigheden waarin ik leefde. Mijn kamer was een troep.” Peter werd toen aangeraden om hulp te vragen van een maatschappelijk werker om meer structuur te krijgen en beter om te gaan met zijn financiën. “Ik heb ADHD en heb een enorme neiging tot chaos om mij heen te creëren. Door de hulp van een maatschappelijke werker kon ik leren om meer structuur te creëren met mijn financiën.”

“Daarna ging ik in therapie bij Altrecht voor mijn depressie. Mijn psycholoog werkte heel gestructureerd en samen met mij keken we naar waar de sessies over moesten gaan. Dat was zo fijn. Alles werd heel rationeel ingedeeld.” Hierdoor kon Peter meer structuur en ritme aanleren. “Voor mijn therapie leefde ik namelijk heel onregelmatig, maar door deze handvatten te leren, kreeg ik meer grip op mijn leven. Dat heeft enorm veel geholpen.”

Toen Peter eenmaal wat structuur had gevonden, kon hij gezonder leren te leven. “Ik ben toen beter en regelmatiger gaan eten, daarnaast sliep ik beter en regelmatiger. Eerst at ik compleet ongecontroleerd. Als ik ging blowen dan kreeg ik altijd een vreetkick en at ik ongecontroleerd veel.

Daarnaast werd ik ook met troost eten opgevoed. Eten was altijd een beloning.” Door zijn gezondere levensstijl veranderde zijn uiterlijk enorm. “Mensen herkende me niet eens meer op straat. Ik woog eerst rond de 100 kg en nu weeg ik ongeveer 83 kg. Mijn leven is zo erg veranderd doordat ik eerst moest toegeven aan mezelf dat ik hulp nodig had.”

Gezonde levensstijl

“Mijn gezonde ritme heeft er ook voor gezorgd dat ik ging sporten. Op een dag ging ik met een vriend long boarden en dit gaf mij zoveel ontspanning en plezier, dat ik besloot om vaker te gaan long boarden. Ik heb ook geen fiets, dus ik ga eigenlijk overal heen met mijn longboard. Daarnaast loop ik ook gewoon veel, ook omdat ik geen fiets heb. Ik vind wandelen heel fijn, ik loop graag in Rijnauwen. Het geeft me enorm veel voldoening en rust.”

Peter is daarnaast ook van plan om 10 km mee te lopen met Loop Depressievrij voor de Utrecht Marathon. “Ik vind het eigenlijk afschuwelijk, maar voor dit doel, wil ik het zeker gaan proberen.”

“Ik heb net mijn therapie afgerond bij Altrecht, maar ik ben nog niet klaar. Ik ben niet meer zo depressief, maar ik ben nog wel kwetsbaar. Ik loop nog steeds tegen dingen aan, vragen om hulp bijvoorbeeld. Ik denk dat ik van me leven niet klaar mee ben. Ik denk dat ik na deze keer er wel sterker uitkom. Dit is mijn tweede enorme depressie waar ik nu uit aan het komen ben. Waar ik ook suïcidaal ben geworden, maar ik ken mezelf goed genoeg. Ik ken mijn zwaktes en ik ga weer tegen iets aanlopen en ik ga weer opnieuw dingen leren om er mee om te gaan. Zoals ik altijd heb gedaan. Er komt vast wel weer een depressie aan, maar dat zullen we wel zien. Ik ben op dit moment heel erg aan het genieten van dingen leren. Het positieve effect van mijn gedrag te ervaren. Het is positiever dan ooit te voren.”

Wil je Peter en Loop Depressievrij sponsoren voor de Utrecht Marathon? Dat kan via deze link van Just Giving.

Benieuwd naar Peter zijn andere illustraties? Volg Peter via zijn Tumblr pagina.

3 thoughts on “Peter: ‘De eerste stap was dat ik moest accepteren dat ik het niet alleen kon’”

  1. Peter je bent een topper!
    Je tekeningen geven het gevoel van depressie goed weer. Wat mij het meeste opviel bij mijn eigen depressie is dat ik de vogels niet meer kon horen.. Je komt er altijd sterker uit! Accepteren is het halve werk…

  2. Hallo Peter, bedankt voor het vertellen van je verhaal.
    Ik ben zelf ook vaak depressief geweest vanaf m’n jeugd, al wist ik dat toen niet, net als jij.
    Mooi hoe je depressie afbeeldt. Ken je het filmpje waarin depressie wordt afgebeeld als een zwarte hond? “A black dog called depression.” (Op YouTube in NL: “een zwarte hond genaamd depressie”). Hartelijke groeten, Peter Mijs.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *