Vandaag had ik een sollicitatiegesprek voor een nieuwe baan. Je zou denken, ja dus? Nou er  werd van mij gevraagd om een half uur iets te vertellen over mijzelf. Een presentatie te geven. Shit. Kijk, een presentatie dat kan ik wel, maar over mezelf? Ja, oké ik heb een blog waar ik inderdaad erg open ben, maar dat is online. Dat is niet mijn werk. En ja ik wil de taboe op depressie doorbreken, maar toch vind ik het een grote stap om tijdens een sollicitatiegesprek te vertellen wie ik ben. Wie ik ECHT ben. Of wat mij heeft gevormd tot wie ik NU ben…

Het is namelijk zo dat bijna de helft werknemers hun depressie voor zich houden. Dit blijkt uit onderzoek van U-center, een particuliere GGZ-kliniek. Vooral jongere werknemers, aan het begin van hun carrière, verzwijgen hun problemen uit angst voor de gevolgen. Oudere medewerkers, tussen de 50 en 65, zijn meer geneigd hulp te zoeken bij hun werkgever of bij hulpverlening buiten het eigen bedrijf. Maar er open over zijn… Zou dat echt in de weg staan van een baan? Ik besloot ook om het voor me te houden. Bang voor reacties of misschien dat ze dachten dat ik geen goede werknemer zou zijn. Tja, ze zouden kunnen denken dat ik misschien ‘zwak’ ben.

Vandaag was zo’n dag waar ik dus voor een dilemma stond. Ik moest een pitch geven over mezelf. Voor een nieuwe baan. Waar moet je het dan over hebben? Ja, jezelf. DUH. Maar waar sta ik voor? Wat beweegt mij? Wat zijn mijn hobby’s? Ja hardlopen en bloggen. Natuurlijk heb ik ook andere hobby’s zoals zingen, gitaar en toneel spelen, maar wil ik echt mezelf onderscheiden dan praat ik niet over ‘gezellige of standaard’ bezigheden. Nee, ik wist dat ik het eigenlijk over mijn blog moest hebben. Maar dan zouden ze meteen weten  dat ik een depressie heb. Of heb gehad. Ik besloot om te kiezen voor de fack it optie. Willen ze me niet voor wie ik ben? Nou, dan niet! Dit is wie ik ben. Dit is waar ik in geloof. Take it or leave it. 

En raad eens? Ik ben aangenomen! Dus fack jouw taboe! We laten niet met ons kisten alleen omdat we menselijk zijn. Oh, en nadat ik had vertelt over mijn blog, gaf de werkgever mij een mooi compliment. ‘Jij bent niet snel op je mondje gevallen’

Heb jij dit ook al een keer ervaren dat je bang was om open over te zijn? Wat gebeurde er toen je het wel vertelde? Laat het me weten!

Fotocredit: Sophie van Bree
Fotocredit: Sophie van Bree

6 thoughts on “Praten over depressie bij een sollicitatie? Doen of niet?”

  1. Depressie wordt mogelijk meer als tijdelijk beschouwd dan BiPolaire stoornis,Schizofrenie (beter is Psychose gevoeligheid Syndroom), Borderline en zo zijn er nog een paar. Heb zelf met Psychose gevoeligheid 13 jaar in IT gewerkt bij 1 werkgever. Maar als ik nu sollicitatie in ga zeg ik:stress gevoelig ipv Psychose. Denk anders met mn 37 jaar en max 20 uur per week helemaal niet meer aan een betaalde baan te kunnen komen. Heb wel zelf vertrouwen in langere tijd stabiliteit door goede medicatie en veel sport. Suc6 met je baan! Leo

  2. Heel herkenbaar, ik wilde eigenlijk helaas typen maar zo zie ik het niet meer. Zoals je schrijft, het vormt je. Fijn om te lezen en natuurlijk gefeliciteerd met je nieuwe baan! Ik kan binnen nu en drie maanden ook gaan solliciteren, zie er om deze reden soms best tegenop.

  3. Wat goed zeg! Ik heb een schildklierziekte waardoor ik sneller vermoeid ben en geen volle dagen kan werken. Daarnaast ook last van depressies. Het eerste kan ik meestal nog wel oplossen door te zeggen dat ik meer feeling met het bedrijf houd als ik 5 kortere dagen werk ipv 3 hele, maar de depressies heb ik nog nooit genoemd. Inderdaad bang om afgewezen te worden. Momenteel zit ik nog thuis met burn-out klachten, maar ik ben aan het overwegen om de boel bij volgende sollicitaties ook open te gooien. En dan zie ik wel hoe het uitpakt. Nogmaals mijn complimenten en gefeliciteerd!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *