Laten we eerst zeggen dat ik niet van plan was om maar 3 uur te slapen voor ik een hardloopwedstrijd zou lopen. Het heeft meer met mijn sociale karakter te maken. Ik heb hier inmiddels wat vrienden kunnen maken en zo was ik zaterdag uitgenodigd voor een ‘houseparty’. Het zou gewoon een barbecue zijn, maar liep uit in beer pong en ‘clubbing’ in Londen. (Wat erg duur is – want naast de drankjes van 5 à 6 pond per stuk, mag je ook gewoon 10 pond entrée betalen.) Geld groeit op je rug toch?

In ieder geval was het zo half 4 ‘s nachts en gingen we (eindelijk) naar huis. Ik moet daarbij zeggen dat ik vanaf 11 uur al geen alcohol dronk (anders was ik met mijn hoofd over de kant van de Thames gaan hangen denk ik).

Dus om 7 uur in de ochtend ging mijn wekker. Heerlijk kan ik je vertellen. Drie uur slaap op een harde bank ergens in Clapham. Never slept better! Oke, verstand op nul, kleren aan, startbewijs mee en gaan met die banaan. Alleen had ik geen banaan gevonden… In Londen zou er vast toch al een koffiezaakje of supermarkt open zijn om 7 a 8 uur ’s ochtends? Ik heb koffie nodig… Ik heb eten nodig…

De metro schudde heen en weer en ik begon me steeds beroerder te voelen. Als het maar niet zo eindigt als bij de London Ten Miles… Ik zat al om me heen te kijken naar prullenbakken of iets dergelijks. Een van mijn ergste nachtmerries begon werkelijkheid te worden… Overgeven in het openbaar… Het is me een paar keer overkomen… Iets met het motto ’s avonds een grote meid, ’s ochtends een grote meid’.

Gelukkig stopte de metro en kon ik snel een frisse neus pakken. Koffie, nu, eten, nu. Maar geen een koffiezaakje bij Charing Cross station was open. Wandelend naar waar we onze tassen mochten droppen vond ik gelukkig een klein supermarkt, maar veel keus hadden ze niet. Bananen en mueslirepen wel gelukkig. Met mijn banaan op zak en mueslireep in mijn mond liep ik naar de start. Van verdwalen was hier geen sprake, de groep hardlopers werd steeds groter en liep in een bepaalde richting.

Nadat ik twee mueslirepen naar binnen had gewerkt, wilde ik mijn banaan pakken. Maar was ie gebleven? Verdwenen… Dan maar rennen op twee mueslirepen… Ik hoop dat ik het volhou.

Nadat ik mijn tas had ingeleverd, stond ik met een waterflesje in mijn hand in het start vak. Snel nog een fotootje maken en het is al tijd voor onze gezamenlijke warming-up. Ik probeer mee te doen, maar mijn benen voelen als baksteen. Hoe ga ik nu ooit 10 kilometer lopen? ‘Oke, Ell, het gaat niet om tijd. Geniet gewoon, tempo is niet belangrijk. Het gaat erom dat je hier bent. Dat je er staat. Het ervaart. Alles beter dan in je bed blijven liggen. Hoe vaak kan je nog in het centrum van Londen over de wegen lopen?’

KILOMETER 1

Het startschot gaat af en we beginnen te lopen. Ik besluit een langzaam tempo te lopen. Mijn benen voelen als baksteen en mijn nek is helemaal stijf van die harde bank waar ik op sliep. Ondertussen zie ik andere lopers wandelen. Nu al??? ‘Oke Ell, wat je ook doet. Ga niet wandelen, dan lukt het nooit meer om een looppas in te zetten. Gaat allemaal om mindset. Het gaat allemaal om mindset, zeg ik tegen mezelf. Wat zei Hennie ook altijd tegen me? Hak de afstand in stukjes. Ik besluit het in stukjes van 2,5 kilometer te doen.

KILOMETER 2 T/M 4

De drang om te gaan wandelen wordt alsmaar erger. Links en recht zie ik mensen wandelen en als ik naar mijn eigen sporthorloge kijk zie ik dat mijn tempo nou ook niet heel denderend is. Kan ik niet net zo goed wandelen? ‘Néé! Je bent nog niet eens halverwege!’ zeg ik tegen mezelf, dus gaan we gewoon door. ‘Let op je ademhaling, concentreer je daarop’. Op een lekker rustig looptempo banjer ik door en kijk ik om me heen. Vogeltjes kijken, genieten van het parcours, het publiek en de omgeving.

KILOMETER 5 T/M 8

We zijn over de helft!!! Ja! Als ik die 5 kilometer kan, dan kan ik het toch gewoon nog een keer? Gewoon doorgaan op dit tempo. We zijn langs Westminster gegaan en lopen nu langs de Thames. Wauw! Ik zie de London Eye! Ik zie de Big Ben! Dit is zo ontzettend vet om hier te zijn. Lans de weg zie ik allerlei spandoeken en borden met leuke motiverende teksten. ‘You’re killing it’, ‘You look sexy (your name)’ en dan opeens zie ik een bord met mijn naam! (Het is duidelijk niet voor mij, want mijn familie ligt gewoon nog in bed). Er staat: ‘No time for Walken, Go Ellie!’ Ik vind het zo geniaal dat ik even stop en vraag of ik een foto van zijn spandoek mag maken. ‘Ik heet ook Ellie’, zeg ik. Hij wenst me nog succes en ik ren door. We lopen nu over Westminster Bridge en ik begin het echt echt te voelen in mijn benen. Ze willen niet meer. Drie uur slapen en dan hardlopen is echt geen goed idee, ik wil lopen. Het is nog 2,5 kilometer. Je bent er bijna Ell…. Ik wandel twee passen en besluit toch weer een looppas in te zetten. Ik moet door.

KILOMETER 9 T/M 10

Ik voel me ongelofelijk beroerd, maar ook ongelofelijk gelukkig. Ik loop verdomme door de straten van Londen! Het centrum! Over de weg waar normaal bussen en ‘black cabs’ rijden, loop ik nu. Hoe vet is dit? In de verte zie ik (volgens mij) de finish. En mijn euforie van waar ik nu ben, zorgt dat ik dan ook de finish bereik. IK HEB HET GEHAALD MET MAAR 3 UUR SLAAP!

Zoals mijn tante het mooi noemde: ‘It might have not been good for you body, it was good exercise for your mind.’ Kortom ik heb in ieder geval die laatste 10 kilometer van de marathon al mentaal kunnen oefenen!

Oh maar een leuk spandoek tijdens de Eindhoven Marathon zou me ook enorm kunnen helpen om die eindstreep te halen. 😉 (Stille hint)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *