Wat een wedstrijd en wat een dag. Ik was zo zenuwachtig. Het begon gister eigenlijk al. Het voelde alsof ik een groot tentamen of een rijexamen had. Geen ontspannen weekend. Ik wist dus dat ik me mentaal moest voorbereiden en zaterdag al richting Eindhoven zou moeten gaan om tot rust te komen. Deze keer voelde anders dan de halve marathon van Utrecht. 

Het was ook heel anders, want ten eerste had ik mijn hardloopmaatje Nicky niet om me over die eindstreep te sleuren. Als je samen rent, kan je vaak meer voor elkaar krijgen (vind ik tenminste). Ten tweede was ik niet zo fit of zo goed getraind als de vorige keer (voetblessure gezeik en gewoon luiheid), waardoor ik dus niet wist of mijn lichaam het aankon. Dus mentaal maar ook fysiek zou het een nieuwe uitdaging zijn. Geen hardloopmaatje en niet zo fit. (Oké de halve van Utrecht ging eigenlijk ook veel te makkelijk, dus misschien was ik TE goed voorbereid)

Maar ondanks alles, heb ik deze race ervaren als één van mijn fijnste runs so far. Één van die zeldzame runs waarbij ik mensen (die ik alleen via social media ken) in het echt heb ontmoet en mee samen heb gelopen, maar ook de sfeer en organisatie geweldig vond! De Utrecht Marathon was erg slecht georganiseerd en na bordje ‘9 km’ was er geen bordje meer te bekennen. Bij Eindhoven was er bij elke kilometer een bordje en een vrijwilliger.

VOOR DE START

Ik heb geleerd van de Utrecht Marathon en had mijn telefoon dus goed opgeladen! Geen stress door een lege batterij of te laat bij de start zijn. Dit zou me niet nog een keer overkomen! Ook al was ik nog steeds super zenuwachtig.

Toch wil ik zeggen, het hielp dat jullie me allemaal via Instagram en Facebook aanmoedigden en me volgden via de Eindhoven App. Daardoor voelde het alsof ik het niet alleen deed, maar samen.

img_7028
Zenuwen beginnen echt toe te nemen als ik mijn startnummer heb opgehaald (ps: Ik ben André, want ik had mijn startnummer overgekocht)

KILOMETER 1 T/M 10

Dit was eigenlijk een eitje, maar dat was te verwachten. Het moeilijkste moment zal pas in de tweede helft zijn. Maar als ik iets weet wat Ultrarunner Hennie mij vertelde, is het wel dat je een lange duurloop moet opsplitsen in kleinere stukjes. Ik had het soort van in tweeën gedeeld. Ik weet: ik loop makkelijk 10 km. Dus ik zie het als twee keer 10 km lopen en die laatste kilometer is toch bij de finish, dus het publiek sleept je wel eroverheen.

KILOMETER 10 T/M 15

Rond kilometer 11/12 nam ik mijn sportgelletje. We lopen in Acht en ik weet dat rond kilometer 14 mijn familie staat. De hele wedstrijd loop ik eigenlijk naar dit punt. Bij 14 km zie ik mijn familie, op km 14 zie ik mijn familie, daarna is het nog maar 7 km, dat is 45 minuutjes, dat is niks! Daarnaast ben ik al over de helft! Altijd positief denken. 😉 Tenminste als het komt op hardlopen wel! En opeens kom ik iemand tegen die me herkent van Instagram. Hij zegt: ‘André(a). Is dat jouw echte naam?’ Ik: Nee, dit is niet mijn echte naam!’ Vervolgens vertelt hij me dat hij dat wist, omdat hij me herkende van mijn Instagram. Hoe leuk? Maar door deze ontmoeting was ik zowat mijn gezin vergeten en was ik ze bijna voorbij gelopen. Opeens hoorde ik ELEANORRRRRRR!!!!!! En kijk ik om en zie ik mijn broers, mijn broers vriendin en mijn vader snel zwaaien. Het moment waar ik dus zo naar toe leefde, had ik bijna gemist!

Na een klein gesprekje, ging hij er weer vandoor en was ik in mijn eentje. Een lange weg vooruit…

KILOMETER 15 T/M 20

En toen kwam de pijn, kuiten, knieën, maar mentaal zat ik nog goed. En daar ging het om. ‘It’s all in the mind’, ‘It’s all in the mind’, ‘It’s all in the mind’. Even een goed motiverend nummer op en gaan met die banaan. U can do this! Kilometer 17 was voorbij en ik was er echt een beetje klaar mee. Niet met de wedstrijd per se, maar meer van oké, ik wil die finish nu wel een keer gaan zien.

KILOMETER 20 T/M 21

We zijn weer in het centrum! Harde muziek, livebands, blauwe vlaggetjes en een enorm publiek. Yes! We zijn er bijna! Mijn App geeft aan dat ik de 20 km heb gepasseerd. Ik ga dit halen! Zonder een keer te lopen of te stoppen. Verstand op nul en gaan. ‘Dadelijk mag je heerlijk een warm bad nemen. Dat heb je verdiend’ bleef ik tegen mezelf zeggen.

En opeens zie ik die finishlijn, wow, wat een moment. Ik begin te sprinten, want ik heb nog energie over. En opeens ben ik over de finish en stop ik. Ik voel me benen onder me zwak worden. Nee! Niet flauwvallen!! Blijven lopen, blijven lopen, blijven lopen. Gelukkig, het gevoel begint weg te zakken. Een oud mevrouwtje overhandigt me mijn medaille en ik voel me enorm trots op deze prestatie. Bijna meer dan Utrecht, omdat ik het met mezelf moest doen. Maar wow, wat een gevoel!

En wat nog meer? Volgende week mag ik het gewoon opnieuw doen!!!

Na de finish met mijn medaille en een colaatje om het te vieren!
Na de finish met mijn medaille en een colaatje om het te vieren!

 

4 thoughts on “RACE RECAP: Eindhoven (Halve) Marathon”

  1. Hi Eleanor! Met bewondering heb ik wat van je blogs doorgelezen. Geweldig om de positiviteit daarin te zien en de kracht die je uit hardlopen haalt is super om te lezen!

    Ik vroeg mij nog af, heb je dat nu vaker: dat mensen je herkennen van social media? Ik doe momenteel onderzoek naar effecten van de sociale media en was benieuwd hoe vaak je herkent wordt en of je die persoon waarover je schreef al kende van het hardlopen.
    Grappig om te zien dat je door social media tegenwoordig ook zo veel support krijgt en contacten kan op doen!

    Ik zal je blog in de gaten houden, veel succes!

    Groetjes,
    Olivier

    1. Hi Olivier,
      Dankjewel! Ja ik heb het nu een paar keer meegemaakt. De persoon die ik beschreef leerde ik kennen via Instagram. Die volgde mij al een tijdje
      en sprak me aan tijdens de wedstrijd. Er waren er nog een paar, maar die spraken me dan niet aan, maar hoorde ik later via social media dat ze me zagen. Het kwam ook door een aantal mensen via social media dat ik durfde om twee halve marathons achter elkaar te lopen. Eindhoven en aankomende zondag Amsterdam! Het is leuk om te zien hoe mensen elkaar tegenwoordig digitaal steunen om hun doelen te bereiken. Vooral denk ik in de hardloopwereld!
      Leuk dat je mijn blog blijft volgen!
      Groetjes,
      Eleanor

  2. Leuk geschreven. En herkenbaar. Het gevoel dat je lichamelijk wil opgeven, maar dat je brein je verteld dat je het makkelijk kan en gewoon moet doorzetten. Ik denk ook heel vaak; gewoon genieten, het gaat niet om presteren maar om het plezier en het feit dat je trots op jezelf kan zije als je klaar bent! Dat helpt mij om vaak. Mezelf blijven toespreken! Je kunt meer dan je denkt wanneer je positief bent!! Keep on going. Succes volgend weekend!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *