Wat een dag. Wat een dag. Maanden heb ik hier naar toe geleefd en voor getraind. Gek. En nu is het voorbij.  En dat na alles wat er vooraf ging aan deze race. Mijn startnummer vergeten, een lekke band, telefoon vergeten op te laden. iedereen kwijt raken, niet in het startvak staan als het startschot afgaat, mijn steun en hardloopbuddy niet kunnen vinden en alleen moeten starten terwijl mijn broer snel mijn telefoon half opgeladen teruggeeft. Ja, een goede voorbereiding is het halve werk toch? Nou, mijn voorbereiding was niet goed.

Maar ondanks alles , heb ik deze race ervaren als één van mijn fijnste runs so far. Één van die zeldzame runs waarbij het je eigenlijk allemaal wel redelijk makkelijk afgaat. Waarbij de tijd voorbij vliegt en je energieniveau niet lijkt te dalen, maar juist begint toe te nemen. Ja, de halve marathon van Utrecht, je was me me er eentje. Duik je mee terug in de tijd?

VOOR DE START

Man, man, man, wat kan er veel misgaan voor een race. Een telefoon die leeg is, je hardloopmaatje niet kunenn vinden, je familie niet kunnen vinden, je rugzak nog bij je hebben, niet in het starvak staan als het startschot afgaat… Het is me op 20 maart allemaal overkomen….

KILOMETER 1 T/M 5

Maar net de start over, krijg ik van mijn broer gelukkig mijn telefoon terug. Hij heeft hem snel opgeladen met zo’n high tech ‘los usb dingetje?’ en geeft mijn oortjes aan me. Dan heb ik in ieder geval muziek! Als een malloot probeer ik mijn oortjes in te krijgen en bel ik Nicky, mijn hardloopmaatje. Want tja, nu heb ik in ieder geval 10 procent batterij. Ik heb liever Nicky dan muziek en we zouden tenslotte deze halve marathon samen lopen. Maar ik ben alleen. Ze is nergens te bekennen. Ik druk haar nummer in op mijn telefoon. Het gaat over… ze neemt niet op!! Oke, dan moet ik haar maar zien te vinden in de menigte? Ik begin sneller te rennen. Zou ze voor me lopen? Of juist achter me? Opeens gaat mijn telefoon over. ZE BELT TERUG!

“WAAR BEN JE?”, schreeuw ik in de telefoon. “ELLIE IK ZIE JE! JE RENT 100 METER VOOR ME!” JAAAAAAA! Alle lopers om mij heen kijken me verbaasd aan. Hoezo ben je nu aan het bellen? Tja.. Ik ga langzamer lopen, zodat ze me kan inhalen. Al snel zie ik haar en geven we elkaar een high five. En nu kan de wedstrijd echt beginnen!

Met mijn favoriete nummer knallend door mijn oortjes beweeg ik samen met mijn buddy voort. Als een zombies rennen we vooruit en krijg niet veel mee van wat er om me heen gebeurt. Ik vertel Nicky alles wat er fout is gegaan voorafgaand aan de race. Wat een dag. Ik kom een paar bekenden tegen. Ze zien dat we meer bezig zijn met kletsen dan lopen. Tja, heb je dat he? We komen langs de eerste drankpost en ik vraag mezelf af waarom je in gódsnaam al na een kilometer of drie drinken nodig zou hebben, maar kom er al snel achter dat we het 5 kilometer punt passeren. Ik heb geen idee hoe snel we rennen. Mijn telefoon heeft nog maar 9 procent en Nicky haar GPS doet het niet. Lopen op gevoel dan maar?

KILOMETER 5 T/M 10

Daar ren je. Met je steady pace en staart, die continue uitzakt.  Alle hardloopgoden nog aan toe, waarom heb ik mezelf niet wat beter voorbereid vanochtend! Nicky en ik kletsen nog bij over de start en wat er allemaal fout ging. Het voelt alsof ik op wolken loop. Het gaat zo makkelijk. Waarom gaat het zo makkelijk? Alsof ik niet eens zelf loop. We lopen langs de Maliebaan, door het centrum en onder de Dom door. Wow, wat een mooie ervaring is dit! Nicky besluit bij de 9 km te gaan plassen. Dan maar rondjes lopen om de dixie? Het publiek en mijn medehardlopers kijken me blij maar vreemd aan. Hoezo loop je nu rondjes? Ach, ik ben meer  bezig ben met de gezelligheid van de race. dan mijn eindtijd. Ik wil genieten. Genieten dat ik mag en kan hardlopen. Dat ik dan eindelijk de halve marathon ga lopen. Dat ik er nu ben. Eindelijk. Dit is waar ik zo lang naar toe heb geleefd. En ik ga deze race namelijk winnen, ook al is het slechts winnen van mezelf.

KILOMETER 10 T/M 15

Nicky besluit bij de 9 km te gaan plassen. Dan maar rondjes lopen om de dixie? Het publiek en mijn medehardlopers kijken me blij maar vreemd aan. Hoezo loop je nu rondjes? Ach, ik ben meer  bezig ben met de gezelligheid van de race. dan mijn eindtijd. Ik wil genieten. Genieten dat ik mag en kan hardlopen. Dat ik dan eindelijk de halve marathon ga lopen. Dat ik er nu ben. Eindelijk. Dit is waar ik zo lang naar toe heb geleefd. En ik ga deze race namelijk winnen, ook al is het slechts winnen van mezelf.)

KILOMETER 10 T/M 15

‘Je gaat lekker Ell, heel lekker’. Op dit moment heeft Nicky haar eerste gelletje al genomen. Ik besluit dat ik ‘m rond kilometer 12 wil innemen. Maar nergens zien we bordjes hoe ver we zijn. Dat is vreemd… We komen langs een drankpost en nemen een powerbar sportdrankje. We lopen door Amelisweerd, Rhijnauwen en Bunnik. De omgeving is ontzettend mooi. Ik wil elk moment vasthouden. Ik wil niet eens dat het eindigt. Misschien maar voor de hele marathon gaan? Dan zie ik dat mijn hardloopmaatje het moeilijk heeft. Ik geef haar een extra push om door te zetten. KOM OP NICKY! Waarom heb ik nog geen last? Waarom gaat dit zo makkelijk? Ik neem mijn sportgelletje maar alvast in, want tja, wie weet komt dadelijk mijn dip momentje.. Dat wil ik liever voor zijn.

KILOMETER 15 T/M 20

Nergens zien we een bordje met de afstand. Wanneer weet ik of ik moet versnellen? Zitten we op 16 kilometer of al op 18 kilometer? Op een gegeven moment voel ik het aan mijn benen. Ja, we moeten wel op 18 kilometer zitten, want dit is altijd het moment wanneer ik last krijg. Maar pijn is fijn! Op een gegeven moment horen we mensen onze namen roepen. ELLIEEEEE NICKYYYYY!!!! We lopen recht op ze af. Het zijn onze vriendinnen!!!! En ze hebben een reusachtige spandoek gemaakt! ‘Nicky en Ellie gaan super Snellie!’ Wat ontzettend lief! Ik merk dat Nicky sneller gaat rennen. Wat? Ik dacht dat je moe was? (Wat een beetje support met je kan doen! ;)) Ik wil stoppen en ze een dikke knuffel geven, maar ze roepen dat we door moeten gaan. We geven ze allemaal maar een dikke high five en sprinten ‘m weer vandoor!

thumb_IMG_5528_1024

thumb_IMG_5527_1024

thumb_IMG_5529_1024

DE LAATSTE KILOMETER

Ik zie de Uithof in de verte dichterbij komen. We moeten wel op 20 kilometer zitten. De finish. Je komt sneller dan ik had verwacht. Veel sneller. Zo snel, dat ik bijna niet kan geloven dat het al zover is. Nog maar een paar minuten te gaan! Ik voel zoveel emoties door me heen gaan, ik wil huilen, ik wil lachen. Ik kan het niet geloven. Daar is de finish en ik voel me nog helemaal top. Ook mentaal is het nog lang niet over. Waar ik bij de Singelloop de laatste kilometer nog net niet jankend de finish over kwam,  kan ik nu vol energie een eindsprint inzetten. Ik zie mijn vrienden en huisgenoten langs de zijlijn. Ik heb nog zoveel energie over. Ik ren de longen uit m´n lijf. Ik merk dat Nicky me niet meer bij kan houden. Nu is het mijn moment! Met een lach van hier tot Tokio sprint ik de finish over. Ellie is binnen. Take that, depressie. Ik vecht terug. En ik ben sterker dan OOIT! 

thumb_IMG_5524_1024

Volgend jaar ga ik mijn PR verbeteren.. Of misschien de hele marathon lopen. Wie weet. Utrecht Marathon je komt niet zo makkelijk weg. Just telling you.

Wat een race. What´s next?

Nou vertel..

HOE IS HET BIJ JOU GEGAAN?!

thumb_IMG_5525_1024 thumb_IMG_5526_1024

12 thoughts on “Race Recap: (halve) Marathon van Utrecht 2016!”

  1. Top gelopen en leuk beschreven 🙂 Ik heb ADHD en herken de chaotische toestanden 🙂
    Omdat je vraagt “Hoe is het bij jou gegaan?”
    Nou de eerste helft supergoed,iets te snel achteraf gezien en daar heb ik de tweede helft de prijs voor betaald. Nooit was ik zo blij om er te zijn…des te blijer was ik tijdens en na mijn finish. Al met al zeer genoten en dan met name in de binnenstad en op de Maliebaan en langs de Singel zo mooi.
    Groetjes Jelle

    1. Leuk om te horen Jelle! Ja te snel van start gaan herken ik! Dat is altijd een risico bij een wedstrijd. Je wil altijd te snel van start gaan. Wat was je eindtijd geworden? 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *