Mijn eerste officiële buitenlandse run (ik heb al wel in het buitenland hardgelopen en meegedaan aan een kleine parkrun, maar nog nooit een officieel groot evenement). Gister ging ik er heen. Ik had geen idee waar ik heen moest. Ik kende de weg niet (zoals ik dat wel weet in Nederland), dus het zou een spannende dag worden.

Aangezien Groot-Britanniê een groot land is reis je ook langer. Ik moest rond half 7 op staan om om half 11 hard te lopen. Daar had ik vrij weinig zin in. Aangezien ik de nacht ervoor live het nieuws volgde van wat er afspeelde in het centrum van Londen begrijp je dat ik dan ook vrij weinig slaap heb gehad. Dit zorgde dan ook dat ik de run ook niet denderend heb gelopen. Maar terug naar gister.

Voor het eerst nam ik de trein richting het centrum (na de avond ervoor waren de treinstations rond London Bridge ook gesloten), maar heel veel merkte je er niet van de volgende dag. Ja, je kon niet naar London Bridge en met de underground daarheen, maar gelukkig hoefde ik daar niet in de buurt te zijn. Ik moest naar Richmond Park.

Vanaf 7 uur zat ik in de trein, helaas raakte ik verdwaald (natuurlijk eerste paar dagen in Londen) kwam ik eindelijk bij Richmond Park om 10 uur (met voor de start dus). Ik was bijna bang dat ik niet mee kon doen of mijn startbewijs niet meer kon ophalen, maar gelukkig had ik google maps en mijn positieve instelling die me erdoorheen wist te slepen!

VOOR DE START

Eenmaal met startbewijs en tas ingeleverd liep ik naar mijn startvak. Er werd omgeroepen dat we een minuut stilte gingen houden voor alle slachtoffers van gisteravond. De presentator zei dat we ons niet bang zouden laten maken door dit soort ‘senseless acts’. Vervolgens wilde hij alle medewerkers, politieagenten, ambulancebroeders etc. bedanken voor hoe snel ze gisteravond reageerden. (het duurde politie slechts 8 minuten om de daders dood te schieten!). Iedereen bij het evenement begon hard te klappen voor zeker 10 minuten. Het is mooi om te zien hoe mensen toch zo samenkomen. Iets wat ik erg mooi vind aan de Britse cultuur. Iedereen is zo vriendelijk en beleefd.

KILOMETER 1 T/M 5

We gingen van start en de eerste 5 kilometer waren een eitje voor me. Ik dacht zelfs dat ik een pr ging lopen. Het enige wat ik vergat was dat we de heuvel af gingen (oops). Rond elke twee mijls (3,3 kilometer) stond een waterpost. Het was warm dus ik was erg blij dat die er waren.

KILOMETER 5 t/m 10

En nu kwam het zware gedeelte. Op de borden stond ‘Its going to get hilly!’ En toen dacht ik: O NEE!!! Het is grappig wat Nederlanders ‘heuvels’ vinden, want als je in het buitenland komt, realiseer je pas echt wat een ‘heuvel’ is. Het was zwaar. We gingen op en af, op en af. Ik dacht: ik doe mee aan de Zeveneheuvelen, maar dan in het buitenland! Heftig. Dat is een woord wat ik je kan geven. Wat ik wel merkte is dat veel mensen heuvel op toch gingen wandelen. Het was bijna niet te doen om het te rennen.

KILOMETER 10 t/m 15

‘Here comes the big hill’ WAT?! dacht ik. NOG MEER HEUVELS! Toen ik ‘m in de verte zag dacht ik nee… dit ga ik niet rennen. Gelukkig zag ik andere lopers ook wandelen, dus voelde ik me minder als een ‘Nederlander’ die niet tegen ‘echte; heuvels kan. En toen merkte ik iets op. Precies dit vind ik ook zo leuk van in Groot-Britannie zijn. Mensen kunnen daadwerkelijk mijn naam goed uitspreken en roepen mijn naam überhaupt tijdens een evenement. In Nederland wordt mijn naam vaak niet geroepen, omdat veel mensen aan de kant niet weten hoe ze het moeten uitspreken. Mijn hardloopmaatje Nicky werd namelijk de hele tijd aangemoedigd en mijn naam werd alleen door mensen geroepen die wij kenden. Nu riepen mesne ‘COME ON ELEANOR!’ Keer op keer. Ook waren er een paar hele leuke aanmoedigingsborden langs de kant. ‘Your feet hurt because your kicking so much ass’ of ‘Your looking good (your name)’. Dit zijn een paar die ik nog kan herinneren.

DE LAATSTE KILOMETER!

Net voor de laatste kilometer stond er een bord ‘Well done your got passed that hill!’. Ik was blij dat we richting het einde kwamen. Ik was kapot… Langs de kant werd het weer drukker met mensen die ons aanmoedigden en stonden er ook mensen verkleed die ons high five wilde geven. Ik kon niet meer, maar zette toch door. En daar was de finish! EINDELIJK!

Toen ik over de finish kwam, voelde ik me heel zwak en niet zo lekker. Ik dacht dat ik gewoon moest eten, omdat mijn bloedsuikerspiegel laag was. Toen ik in de rij voor eten stond werd ik alleen maar misselijker en misselijker. ik dacht: al ik mijn eten heb dan zal ik me beter voelen, maar helaas. Toen ik mijn eten voor mijn neus kreeg, werd het erger en heb ik midden op het gezellige evenement overgegevem. Ach… Shit happens?

Heb jij ooit meegedaan aan een hardloopevenement in het buitenland? Hoe heb jij dit ervaren?

One thought on “Race Recap: London 10 Miles”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *