Wat had ik die 12 km onderschat. En zwaar ook. Ik dacht, als echte asfaltvreter en kilometermaker, maar tegelijkertijd ook fanatiek sportschoolsukkeltje,  dat ik het wel kon hebben. En makkelijk. Ik bedoel, eigenlijk zou het voor me weggelegd moeten zijn:het bestond uit 12 kilometer, een aantal dat na de (halve) marathon van Utrecht, twee maanden geleden een peulenschilletje leek. Bovendien zouden een obstakel hier en daar toch geen probleem moeten zijn? Maar goed, ook ik maak wel eens een misvatting, een onderschatting of simpelweg een dikke dumper. Tja… Mud Masters, je bent me er één.

In alle haast waren we bijna te laat voor de start van de 12 km. Het startschot klinkt. De muziek dreunt hard uit de speakers, we beginnen te rennen. Één heuvel. Twee heuvels, Drie heuvels… Nog geen 20 meter zijn we onderweg en ik loop te happen naar adem. Shit. Ik moet nog 11,980 km…. Terwijl ik mezelf vooruit hijg zie ik een hooiberg vooruit. Oké dit kan ik! En de tweede hooiberg. BAM. Ik struikel en val op de grond. Oei. Terwijl ik mezelf weer overeind help, is de rest van mijn groep al vooruit gerend. Shit. Misschien had ik wat meer moeten trainen…

Terwijl de zon heel hard schijnt, zie ik in de verte de volgende grap tevoorschijn komen. Grap, omdat ik bijna niet kan geloven dat ze me dit aandoen. Toch ga ik de uitdaging aan en ga ik onder de het net kruipend door de modder. AUW. Een steen! Misschien had ik toch een lange broek aan moeten trekken? Ik kijk naar mijn knieën. Ja. bloed. Waarom deed ik dit ook alweer?

Ik kom onder het net vandaan en wil weer beginnen te rennen, maar zonder succes. Ik blijk vast te zitten met mijn schoen in de modder van minstens 30 centimeter diep. Ja.. Het heet Mud Masters. Master of the Mud. Dat ben ik dus niet. Gelukkig krijg ik mijn voet MET schoen uit de modder en kan ik door. Met mijn groep. Leave no man behind! Dat is onze motto. Wat een fijne groep heb ik toch!

Al snel zie ik de volgende obstakel.. HOEZO ZIJN ER ZOVEEL OBSTAKELS? We moeten over een muur heen klimmen.. Oh nee dat ga ik niet doen. Dat lukt me nooit. Ik ben 1.60m ! Hoe kom ik over een muur van 2,5 m? Een van onze groepsgenoten Loes – die duidelijk een ervaren survivalrunner is – klimt er zonder enige moeite overheen. Ze roept me om haar achterna te gaan. “No way! Dat lukt me nooit!’ KOM OP EL! JE KAN DIT! Shit… Oke. Ik moet. Joost helpt me door me een voetje te geven. Loes pakt mijn hand en als snel klim ik over de muur. Wow. Dat was een teamwork!

Als iedereen over de muur heen is, rennen we met zijn alle door. Oké dit gaat lekker. Tenminste, als het niet zo verdomd warm zou zijn! Ik wil water. En wel nu.

DE VAL

Oké, ik bedoel drinkwater, geen slootwater. Al rennend en hijgend kom ik langzaam maar zeker door de heuvels heen om tot de conclusie te komen dat ik mijn grootste obstakel nog tegoed heb. Alle &#%(@%$^nog aan toe. Ik wil het liefst huilen, maar dat staat dom. Dus klim ik omhoog, en omhoog, tot ik uitkijk over heel het parcours. De bedoeling is dat ik naar beneden spring, een vrije val in het water. Ik dacht dat ik nooit last had van hoogtevrees, maar het gevoel dat ik nu voel is met geen woord te beschrijven. Oké dit is toch best hoog. “IK DURF HET NIET!” Roep ik nog, maar voordat ik het besef, spring ik.

Een klap, water, donkerte, een proest, en weer lucht. Mezelf vervolgens al kuchend en nog half in schock naar de overkant laten zwemmen ging niet al te soepel, maar zodra ik de zijkant had bereikt kwam het overwinningsgevoel. En afkoeling!

Aan de kant, heb ik het gelukkig wat minder warm. Dat was toch best fijn. Zeker in deze hitte. We rennen weer door. Door het zand. Verdomme.. dit is echt zwaar. Gelukkig zie ik al snel de volgende obstakel en ik zeg gelukkig, want dan kan ik even uitrusten. Het is namelijk druk.

Na inmiddels verschillende (ijskoude) sloten in én uit te zijn gesprongen, door tunnels en donkere dieptes te zijn gekrioeld, de tunnel van claustrofobie te hebben overleefd, is het tijd voor één van de moeilijkste van allemaal. Voor me zie ik 5 touwen, met een enorm grote sloot eronder. Het is de bedoeling dat ik aan benen en armen eroverheen klim. Als ik nog iets kan herinneren van de gymlessen van vroeger, was ik hier ontzettend slecht in. Ik heb beenkracht, maar ik heb absoluut geen kracht in mijn armen. Één voor één zie ik zowel mannen als vrouwen falen en opnieuw de ijskoude sloot induiken.

Na ongeveer een halfuur in de rij te hebben gewacht – want van Loes onze teamcaptain mogen we geen een obstakel overslaan – gaat Loes als eerste klimmen. En voordat ik het door heb, is ze al aan de overkant. Als ik haar zo zie klimmen, lijkt het een eitje. Iedereen kijkt verbaasd toe! HOE DOET ZE DAT? Ja.. idd.. hoe doet ze dat.

Ik ben aan de beurt. Oké. Het gaat al meteen mis, want ik kan niet eens bij het touw komen. Ja dat krijg je als je 1,60 m bent. Iemand tilt me op en ik pak het touw vast. Ik probeer vooruit te komen, maar krijg ongelofelijk kramp in mijn voeten. Het touw schuurt tegen mijn kuiten. IK HAD ECHT EEN LANGE BROEK AAN MOETEN DOEN!

Met nog géén meter vooruit te lijken, beginnen mijn armen en de kramp in mijn voeten het gewoonweg niet meer aan te kunnen. Loes schreeuwt me vanaf de overkant toe dat ik het kan. Nee… ik laat me vallen in de sloot. HEERLIJK KOUD!

We zijn er bijna. Dat moet wel. De zon lijkt nu echt te schemeren. Hoelang zouden we bezig zijn? In de verte zie ik een reusachtige glijbaan. Wow!!!! Deze keer ben ik niet bang. Ik heb er zin in. Dit heb ik al eerder gezien in de promofilmpjes van Mud Masters. DIT WIL IK DOEN!!!!! We klimmen omhoog en al snel sta ik daar. Bovenop de glijbaan. Ready, set, gooooooo!!

13305076_919310871529294_1148190900419641146_o
De Glijbaaaan!!!!!

Ik hou me neus dicht terwijl ik naar beneden glij (ik wil niet weer water in mijn neus!). Ik zwem naar de zijkant en zie mijn teamgenoten een voor een de glijbaan af glijden. Als we eenmaal allemaal aan zijn gekomen, gaan we met zijn  alle op de foto. YEEAAAAH!!!!!!

13331153_919310048196043_3305384974093964489_n

We rennen weer vooruit. Maar ik merk dat ik het weer ontzettend heet krijg. Het wordt licht in mijn hoofd en ik zie vlekken. Shit, beter val ik niet flauw. Loes ziet dat ik het moeilijk heb, KOM OP ELL!!! JE KAN HET, KOM OP! Shit, oke, oke, op de een of andere manier ga ik toch vooruit. Op de automatische piloot. Derde drinkpost. GODZIJDANK! WATER!!!!!!!!!!!

13322146_919309728196075_3102605664116981053_n

We drinken wat het lijkt wel liters water, gooien het over ons heen, en drinken weer liters water, de vrijwilliger zegt tegen me dat ik niet zoveel moet drinken en het flesje maar moet meenemen. Enige wat ik denk is: LAAT ME DRINKEN!

Wanneer iedereen klaar is, gaan we weer verder rennen. Km 10… km 11… Oké we zijn er bijna.. dat Radler biertje wacht op me. Koud lekker biertje! Oh wat wil ik toch graag een biertje!

Met de finish al in zicht probeer ik over verschillende blubberheuvels te waden.  Nog maar een heel klein stukje tot de finish!

13315751_919310258196022_8931976859494056888_n
Vermoeid, maar eindelijk! We hebben de finish bereikt!

Uiteindelijk hebben we meer dan 4.400 euro opgehaald voor YOUNG MIND Academy. Het was zwaar, maar het was het dubbel en dwars waard! Patrick, Joost, Catharine, Julia, Maran en vooral Loes.. Zonder jullie had ik die finish echt niet gehaald! Wat een doorzettingsvermogen! Echt!

13330476_10209904521628773_1549752916_n

One thought on “Race Recap: Mud Masters 2016”

  1. Wauw, wat heb jij dit prachtig mooi verwoord! Super leuk om te lezen! Je bent een topper en een doorzetter! Super dat ik je mocht leren kennen en dat we samen de strijd aangegaan zijn!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *