De wekker ging, maar ik had nauwelijks geslapen. Vandaag was de dag. De dag waarop ik samen met mijn hardloopbuddy Nicky de Singelloop Utrecht ging rennen. Ons doel? De 10 km onder de 60 minuten rennen.

Ik dacht eigenlijk dat ik het niet ging halen. En laten we eerlijk zijn, 6 minuten van je vorige tijd afhalen is ook hoog gegrepen. Daarnaast had ik weinig geslapen, ben klein gebouwd (het is wel handig als je lange benen hebt) en had maar een maandje echt getraind. Alhoewel was ik al een maand gestopt met alcohol drinken en deed ik nu naast 3 keer per week hardlopen ook nog krachttraining. Dus het kon twee kanten op gaan.

Als gewoonlijk ontbijten mijn hardloopbuddy Nicky en ik voor we een race gaan doen. Ik zat daar om 10 uur s’ochtends met mijn bordje pasta. I love pasta! Maar ik was niet stil te krijgen. Want als ik zenuwachtig ben, kan ik niet stil zitten. Ging ik mijn doel halen? Muziek hielp en ik ging heerlijk dansen en rondspringen door de woonkamer. Vandaag was de dag!

12088116_10208227288618996_7740534243203829466_n
Fris en fruitig bij ons startvak.

De start

Het startschot klinkt en langzaam maar zeker komt er beweging in startvak wit. Het is 14:09 ’s middags en samen met alle andere deelnemers beginnen we langzaam te joggen. Nu gaat het dan echt beginnen. Nicky en ik schreeuwen van enthousiasme en springen op en neer. En nu, hardlopen. We kunnen dit. Hard-lopen. Eindelijk breekt het moment aan dat ik de startlijn mag kruizen. App aan en Nicky en ik zijn weg. Let the games begin!

KILOMETER 1 T/M 5

‘Dit gaat veel te makkelijk’, zeg ik tegen Nicky. ‘Op hoeveel tijd zitten we?’ Nicky en ik hebben onze tijden per kilometer opgeschreven op onze arm zodat we precies binnen het uur zouden eindigen. Mensen lopen voor me, maar ze gaan veel te langzaam. Ik haal ze één voor één in en Nicky kijkt verbaasd toe hoe ik maar sneller en sneller ren. ‘Je bent zo veel sneller dan vorig jaar Ell!’, zegt ze. Ja, wat een paar veranderingen in je levensstijl kan veranderen!

Ik voelde me zo badass toen we de 5 kilometer streep passeerden. ‘Wat is onze tijd!?!’, schreeuw ik naar Nicky. Waarop ze antwoord: ’29 minuten!!!!!!’ Yes! We zitten binnen de tijd! We geven elkaar een high five en beginnen meteen sneller te lopen.

KILOMETER 6 T/M 9

Het begin ging veel te makkelijk voor me en de tweede helft begon toch een stuk zwaarder te voelen. Ik raakte buiten adem en voelde de emoties omhoog komen. Ik voelde alsof alle nare emoties die ik de afgelopen maand had gevoeld eruit zouden komen – alsof ik niet genoeg had gehuild afgelopen tijd – maar op dat moment voel je alles zo intens. De mensen aan de zijlijn die je staan aan te moedigen. Het gevoel alsof je dan eindelijk je doel kan behalen, maar dat je mentaal voelt alsof het allemaal te veel is. Ik wilde langzamer lopen. ‘We gaan te snel!’ Riep ik naar Nicky. ‘Dat bestaat niet Ell! Doorrennen, Kom op!’ We liepen op dat moment ongeveer 5 minuten per kilometer. Ik zou dit nooit kunnen volhouden tot de 10e kilometer dacht ik, maar Nicky bleef tegen me schreeuwen. JE KAN HET! Ren alle woede eruit! Iedereen die je te kort deed! En ja, ik bleef rennen.

KILOMETER 10

Ik wilde janken, janken door alle emoties die ik voelde, maar ook door het moment. Het moment waarop ik voelde alsof ik het niet ging halen. Was mijn doel dan toch te hoog gegrepen? Het antwoord kwam sneller dan ik had gehoopt. Zodra we onze voetstappen over het 9 kilometer punt zetten lijkt er een knop om te gaan. Voor jou, die het al die tijd zo makkelijk hebt gehad, is de tijd aangebroken om te versnellen. Zoals de meeste hardlopers wil je nog nét even tot het gaatje gaan. Laat voor mij dat gaatje nou net al een paar kilometer terug zijn aangebroken. Langzaam maar zeker wordt de afstand tussen Nicky en mij groter en de paniek neemt toe. Waar gaat Nicky heen? Hoe kan ik die laatste kilometer overleven zonder míjn hardloopbuddy?

Ik voel alsof ik niet sneller kan. Ik kan dit niet. Ik kan dit niet. Maar ik kon het wel. Met al mijn kracht trotseer ik de Biltstraat en Nicky lijkt steeds verder weg te zijn. Het afscheid is aangebroken en dat realiseer ik me maar al te goed.

Zodra Nicky en haar bruine krullen steeds kleiner worden en vervolgens verdwijnen in de menigte, probeer ik steevast mijn pas aan te houden. Dat lukt niet, maar toch zet ik door. De laatste 400 meter weet ik alles te geven wat ik in me heb. Voor mezelf. Om alle narigheid van afgelopen tijd achter me te laten. Want die eindstreep. Die is van mij!

Om 0:58:26 finish ik de Singelloop Utrecht 2015. 

Ik wil vooral mijn hardloopmaatje Nicky bedanken. Zij heeft mij door deze race heen gesleept. Zonder haar had ik het niet onder het uur gehaald. Dankzij jou heb ik mijn record van de Meidenloop met maar liefst 6 minuten verbeterd. Dankzij jou heb ik het beste uit mezelf kunnen halen. Maar ook dankzij mijn nieuwe gezondere levensstijl heb ik mijn doel behaald!

Eén ding weet ik nu zeker: die halve marathon dat wordt een eitje!

2015-10-19 23.42.15
De start vond plaats in het Wilhelminapark. Het parcours liep langs de singels en via de binnenstad naar de finish op de Maliebaan.

One thought on “Race recap: Singelloop 2015”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *