Wat een dag. Ik type dit dan ook met enorme spierpijn in mijn benen, want gister liep ik samen met team Loop Depressievrij de halve marathon. Maanden heeft team Loop Depressievrij, MIND en ik hier naar toe geleefd en gister was het zover. (Gelukkig heb ik geleerd van vorig jaar en mijn telefoon en garmin horloge opgeladen.)  Om 10 uur stond ik stipt in Olympos en stond het team voor de 10 kilometer al helemaal klaar met hun t-shirts aan. Iedereen kreeg van mij een heerlijke sportreep van BYE Sports nutrition. (Ik vind meeste sportrepen echt niet te eten, maar die van hun zijn echt heerlijk! Dus zeker een aanrader.)

De dag ervoor kletsten we al druk in de WhatsAppgroep en waren er een paar erg zenuwachtig (waaronder ik). Het voelde namelijk alsof ik een groot tentamen had. De zenuwen kwamen bij mij voornamelijk omdat ik niet wist of ik ‘m zou kunnen uitlopen. Zou ik last van mijn schenen krijgen of niet? Zal ik moeten uitstappen? Is dit wel verstandig? Ik heb natuurlijk al vier halve marathons gelopen, maar dit was anders. Ik was minder goed getraind em ik had een lichte blessure. De vraag was dus niet in wat voor tijd ik ‘m zou lopen, maar meer OF ik ‘m kon lopen. Toch ondanks alles, heb ik enorm genoten van deze race. Voornamelijk omdat ik samen met team Loop Depressievrij was (en stiekem ook omdat ik een pr heb gelopen). Duik je mee terug in de tijd?

VOOR DE START

Bij Olympos maakten we nog wat foto’s en kletsen we over onze voorbereidingen. De 10 kilometer team zou om kwart voor 11 starten. Iris (van MIND) bleef achter in Olympos om de andere teamgenoten voor de halve te verwelkomen. Eva (Ik noem haar maar mijn rechterhand) gaf iedereen tips en t-shirt (wat kan je toch goed organiseren Eva! Ik ben blij dat ik de afgelopen weken op jou kon leunen als ik het te druk had). Ik gaf iedereen een sportreep en wenste ze succes. Samen liepen we naar de start waar Eva en ik foto’s maakten. Een voor een gingen ze over de start.

Eva gaf me snel een knuffel, want ik moest snel terug naar Olympos om de andere teamgenoten te verwelkomen. Zij ging de 10 kilometer lopers aanmoedigen en zei: ‘Succes strak! Het is oke om uit te stappen he! Dat is niet erg. Luister je goed naar je lichaam.’ En we nemen afscheid. Ik jog terug naar Olympos om de halve marathonlopers te verwelkomen en begin met verschillende teamgenoten te praten.

10 Kilometer Tean
Halve Marathon Team

 

 

Opeens word ik op mijn schouder geklopt: ‘ELLIE!!!’ Wie zie ik daar? Rosemarijne of wel Roos. Mijn klasgenoot van vroeger. Ik heb haar denk ik zo’n 6 jaar niet gezien!

Het voelt alsof we gister nog in 5 VWO zaten en samen naar huis fietsen van de middelbare school. Oh wat gaat de tijd toch snel. We kletsen wat en Roos zegt: ‘Wie had dit gedacht!! Dat wij samen een halve marathon zouden lopen! Jij haatte gym vroeger!’ Ik lach en zeg: KLOPT! Niemand gelooft me als ik zeg dat ik totaal niet sportief was. Roos: ‘Ja, je probeerde altijd onder gym uit te komen.’ Oh oh oh, wat een tijden waren dat zeg. En nu zes jaar later lopen we een halve marathon. ‘Als je me dat zes jaar geleden had verteld had ik je uitgelachen’, zeg ik.

We doen nog een snel wc-bezoekje, droppen onze tas en gaan met team halve marathon op de foto. En nu is het tijd voor ons om richting de start te gaan. De 10 kilometerlopers zijn nu waarschijnlijk al gefinisht en dat blijkt ook, want onderweg komen we verschillende teamgenoten van de 10 kilometer tegen en vertellen ze ons hun eindtijd.

Roos en ik bij de start

 

KILOMETER 1 T/M 5

In het startvak zitten Mark, Roos en ik nog wat te klooien en besluit ik LIVE te gaan op Facebook. Ja, dit was de eerste keer voor mij en ik had echt geen idee wat ik tegen jullie moest zeggen! Ik dacht dat we bijna zouden starten, maar het duurde nog zo’n 5 minuten voordat we konden gaan lopen. Dus ik heb niet veel zinnigs te vertellen, behalve dat ik dus zenuwachtig was. Opeens roept Roos: Ell we gaan nu de start over!!! (Ik ben ook zo’n kluns he). En we zijn weg.

Mark en Roos gaan als een speer vandoor en ik hou ze nog maar net bij. Oh, jeej, ik voel mijn schenen. Oke als het zo doorgaat, ga ik uitstappen. ‘Het is oke om uit te stappen, het is oke om uit te stappen.’ We lopen door Wilhelminapark en zijn vlak bij mijn huis. ‘Zal ik uitstappen?’ gaat er door me heen, maar ik ga toch even door. Mark en Roos zijn voor me en ik hou ze niet meer bij. Nou, dan ga ik wat langzamer lopen. Ik besluit mijn oortjes in te doen en mijn halve marathon playlist aan te zetten. ‘It’s all in the mind’. Vervolgens lopen we het centrum door en onder de Dom. Dit vind ik het mooiste stuk van het hele parcours!

KILOMETER 5 T/M 10

Dit jaar heb ik gekozen voor een vlecht (dat zakt tenminste niet uit), maar de wind waait mijn haar helemaal door de war waardoor ik soms helemaal niks zie. Praktisch… Windkracht 6…. Opeens realiseer ik me dat ik een tijdje niet over mijn schenen heb nagedacht en merk ik dat ik geen pijn heb. GEEN PIJN!!!! JA, we gaan deze halve marathon gewoon uitlopen! Ik merk dat ik ook ongeveer 5:30 min per kilometer loop en lekker ga. Wow misschien loop ik wel een pr! Het voelt alsof ik op wolken loop. Het gaat zo makkelijk. Ik geniet dat ik kan en mag lopen, ik geniet dat ik deze halve marathon MAG lopen.

KILOMETER 10 T/M 15

We zijn door het centrum en lopen nu richting Bunnik. ‘Oke we zijn op de helft. Het gaat goed Ell, je loopt lekker.’ Ik zit zo in de zone dat ik bijna niet door heb dat iemand mij roept. Eleanor! Hoor ik. Ik kijk achterom en een andere halve marathonloper spreekt me aan. ‘Ik volg jou op Instagram! Je kan lopen! Wat leuk! Je loopt!’ ‘Ja’, zeg ik, ‘Hoe gaat het bij jou?’ We lopen even samen, maar omdat we nu wind mee hebben, besluit ik wat sneller te gaan. We nemen afscheid en ik ga weer lekker op mijn muziek verder lopen.

Op een gegeven moment komen we weer bij een drankpost en besluit ik mijn sportgelletje te nemen. We zijn op ongeveer 12 kilometer en lopen door Amelisweerd, Rhijnauwen en Bunnik. De omgeving is ontzettend mooi. Ik wil elk moment vasthouden. Ik kijk op mijn horloge en zie dat mijn pace nog goed gaat.

KILOMETER 15 T/M 20 

We gaan Bunnik uit en weer richting de Uithof. Ik begin het in mijn benen te voelen. Zwaar. Heel zwaar. Ik zie op mijn horloge dat mijn pace achteruitgaat. Oh nee… Hou vol. Ga niet wandelen, wat je ook doet, ga niet wandelen. Ik zie wat lopers wandelen, maar besluit hoe dan ook door te lopen. Blijven lopen, blijven lopen. Dit is het zware punt. Een lang recht stuk door… Waarom hebben ze bedacht dat we op het zwaarste punt een lang recht stuk door moeten lopen????

KILOMETER 21

In de verte zie ik de finish. JAAA ik ben er bijna! Nog even volhouden. Ik zet even een goed power nummer op om mezelf over die finishlijn heen te slepen. Ondertussen zie ik op mijn telefoon verschillende appjes binnenkomen van Team Loop Depressievrij. Ze volgen ons via de livestream. ‘Eleanor is nog niet uitgestapt! Ze gaat zo finishen. Succes Ellie! Ik weet dat je dit pas naderhand leest!’ Wat ze niet weten is dat ik dit dus nu al kan lezen. reageren gaat natuurlijk even niet, maar na de finish zal ik uitgebreid antwoorden! 😉

En daar is de finish.. nog 200 meter… nog 100 meter… nog 50 meter!! En ik ben er!!!!

Uitgeput kom ik de finish over… Dit was denk ik wel de zwaarste halve ooit voor mij. Toch anders dan vorig jaar! Maar wel mijn tijd verbeterd met 2 minuten! 2:08:00 volgens mijn Garmin.

De rest van de middag loop ik als een zombie in Utrecht rond met mijn medaille. Die gaat vandaag niet af!

Hoe ging het bij jou? Heb jij gister ook gelopen?

Oh en je kan nog doneren om depressies bespreekbaar te maken! Dat kan via deze pagina.

One thought on “Race Recap: Utrecht (halve) Marathon 2017”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *