Soms heb je zo’n dag waarbij het gewoon niet meezit en je met het verkeerde been uit bed bent gestapt.  Zandvoort was leuk daar niet van, maar het was duidelijk dat mijn hoofd er niet in zat. Duik je mee terug in de tijd?

Voor de start

Zoals elke loper begon mijn dag met een ontbijtje, havermout natuurlijk. De nacht ervoor had ik mijn tas en sportkleding al klaargelegd, sporthorloge aan de lader en wekker gezet. De volgende ochtend dacht ik dus dat ik goed voorbereid was. Ik had tenslotte een feestje afgezegd zodat ik genoeg rust zou krijgen (de klok ging notabene een uur naar voren dus ja). Ik pak mijn tas, fiets naar het station en denk ben ik iets vergeten? Volgens mij niet. Maar waarom voelt het alsof ik iets ben vergeten?

Op het station bel ik hardloper en blogger Mari in welke coupé hij zit (we gingen samen Zandvoort lopen en samen gezellig de trein nemen). Ik heb nog tijd, dus ik laad rustig mijn ovchipkaart op en wil het perron oplopen. Wacht. Opeens realiseer ik me wat ik was vergeten. Mijn startbewijs! Ik bel Mari en zeg: ‘Ik heb iets doms gedaan…. Ik ben mijn startbewijs vergeten.’ Vervolgens stelt Mari mij gerust en zegt: ‘Nou, dan geen tijdsregistratie, maar je kan vast wel lopen hoor!’ Dus ik hang op en loop naar het spoor.

Welk spoor moest ik ook alweer hebben? Ik dacht Mari komt uit Den Bosch, dus automatisch loop ik naar spoor 15 (Dat is het spoor richting het zuiden. Utrecht Centraal is groot, dus dat is wel een eindje lopen). Ik  huppel vrolijk door naar het perron, maar dan realiseer ik me dat we richting Amsterdam gaan, dus dat is spoor 5….. Haastig ren ik terug (hier begon het rennen dus al) en zie de trein staan. Poeh op tijd. Volgens mijn telefoon heb ik nog 1 minuut voordat ie vertrekt. Maar… helaas. De trein rijdt voor mijn neus weg. Ik bel Mari dus nog maar een keer… ‘Je hebt ‘m gemist he?’ zegt hij. Ja…. zeg ik… ‘Dan ga ik maar naar huis fietsen om toch mijn startnummer op te halen’, besluit ik.

Thuis haalde ik mijn startnummer op en dacht; ik voel me toch zo naakt… (Ik voelde alsof ik dus toch iets was vergeten). Desondanks besluit ik weer mijn reis richting het station af te leggen (voor de tweede keer dus, is maar 10 minuten maar toch). Halverwege realiseer ik me wat ik was vergeten… Mijn sporthorloge… Toen wist ik het… Dit is niet mijn dag. Misschien komt het omdat de klok vooruit is gegaan, misschien komt het omdat ik vrijdag mijn afstuderen heb ingeleverd en de stress en alles er nu uitkomt. Ik weet het niet. Het enige wat ik weet is dat het niet mee zit. Ach, dan maar zonder sporthorloge lopen. Ik ga niet nog een keer terugfietsen.

In de trein merk ik dat ik snotterig word en voor ik het doorheb, zie ik dat ik een bloedneus heb. Wat heb ik toch vandaag??? De trein zit propvol en ik zie dat mijn telefoon ook al 55 procent is. Het is pas 10 uur ‘s ochtends! Dat wordt lower power modus aan dus om zo min mogelijk batterij te gebruiken.

Eenmaal aangekomen loop ik naar de Odlo tent en bel ik Mari. Daar krijg ik mijn kledingsetje en ontmoet ik andere hardlopers. Voordat ik er erg in heb, mogen wij ook al gaan starten. Een paar foto’s met de Odlo-crew en we gaan naar de start toe lopen. Mari en ik wilden 5:30 per kilometer lopen, maar ik weet niet of mij dat gaat lukken.. Twee nachten vrij weinig geslapen, drukke socale agenda en stress.. We gaan zien of we dit gaan halen vandaag (want we gaan over het strand nog wel).

Kilometer 1 t/m 4

Ik draag een jack van Odlo, maar merk dat het warm is, dus trek ik ‘m uit en bind ik ‘m om mijn middel. We gaan van start. Oke, hier gaan we dan. 12 kilometer op 5:30 min per kilometer. Moet lukken toch? Al in de eerste kilometers zakt mijn tight af… Niet zo handig…. Mari huppelt naast me alsof hij op wolken loopt terwijl ik ondertussen mijn tight wel 10 keer omhoog hijs. ‘Even vrolijk lachen in de camera’ Tja… We lopen op een redelijk goed tempo vertelt Mari me, maar ik merk het nu al in mijn benen. Ik weet niet of ik dit ga volhouden… Daarnaast merk ik dat de blaar van de week ervoor van de Utrecht halve marathon nog niet is genezen. Oh nee…

Kilometer 5 t/m 8

We gaan het strand over… Oh mijn god dit is zwaar!!!! Mari zegt dat ik kleine stapjes moet nemen, maar het gaat voor geen meter. Waarom wilde ik ooit ook alweer gaan hardlopen? Dat vraag ik me tijdens dit soort wedstrijden wel eens af ja. En wie vond dit ook alweer een goed idee? Oh ja… IK. Als we over het strand gaan vertelt Mari dat we nu 6:00 min per kilometer lopen. NEE! Dat is te langzaam! Dus ik probeer mijn tempo omhoog te schroeven, maar dit houd ik nauwelijks 15 seconde vol en hap naar adem. Een stukje verder zie ik dat we het strand alweer verlaten, maar niet met gemak. Nee, we mogen lekker een stukje omhoog klimmen. Ik merk dat ik het echt te zwaar begin te krijgen en wil gaan wandelen. Ik kom gewoon niet vooruit, dus besluit ik te wandelen. Mari ziet dat ik het zwaar heb, dus pakt hij mijn hand en trekt me mee. Duidelijk, wandelen mag niet. Dus we gaan weer lopen.

Kilometer 9 t/m 11

Het enige wat door me heen gaat is: wanneer is die finish in zicht?! De bordjes 9 en 10 kilometer komen voorbij. Oke, veel langer kan het niet duren.

Kilometer 12

Gelukkig zie ik die finishlijn al snel. Of tenminste dat denk ik, dus vraag ik Mari: ‘Dat is de finish toch?!?’ ‘Nee, ik denk niet dat we er al bijna zijn’, zegt hij. Maar ik zie toch echt in grote letters: FINISH. En ook Mari ziet het. ‘Zullen we gaan sprinten?’ ‘Nu?’ vraag ik. JA! OKE! En we gaan, maar Mari gaat als een speer ervandoor, maar gelukkig ben ik er ook voordat ik hier erg in heb.

We hebben ‘m niet met 5:30 per kilometer gelopen, maar ik heb nog steeds een betere tijd dan ik zou hebben als ik alleen had gelopen. 1:09:40 volgens Mari zijn sporthorloge. Het staat dus niet op mijn Strava helaas, maar ik denk dat hardlooptijden toch niet het belangrijkste zijn toch?

Hardlopen doen we omdat we het leuk vinden. Omdat we even ons hoofd moeten leegmaken. Niet om nog meer te ‘moeten’. Je moet al zoveel in het leven en als ik iets leuk vind aan hardlopen dan is het wel het gevoel dat het me geeft. Vrijheid. Even niks. Even verstand op nul en gewoon lopen. Niks meer en ook niks minder.

Maar toch bedankt Mari! Bedankt dat je me erdoorheen hebt gesleept! 🙂

Heb jij ooit zo’n dag gehad waarbij je met het verkeerde been uit bed bent gestapt?

4 thoughts on “Race Recap: Zandvoort Circuit Run”

  1. Hummm , ik heb het geloof ik al eerder gezegd dat alles bij elkaar te veel voor je wordt …. vast een eigenwijs poppetje ?!?
    Anyway ik vond het te massaal , wel gezellige mensen ontmoet etc. , maar nee niet nog een keer zoiets voor mij.
    In de tarzan bocht buitenom helemaal 15 rijen dik inhalen , curbstones pakken en soms wat gras.
    Ergens als 2500e gestart en als 284e geeindigd , nou ja dat zegt al genoeg lijkt mij …. 25min17 ipv de ingecalculeerde 22min.
    Het begin was super irritant , omdat je je eigen tempo niet kan aanhouden.
    Maar op een gegeven moment liep ik onbewust (?) achter een strakke legging lol.
    Kim uit Haarlem had ook een lekker tempo en het werd nog gezellig en dat is dus die andere kant van het hardlopen.
    Kim opgewacht bij de finish , ik wou die laatste 200m nog wel sprinten en mijn eerste spontane high five allertijden gedaan.
    Dat had idd wel iets , omdat we toch samen kwamen te lopen en ze -o.a.- een lekker tempo had 😉
    Mooooi weer , echt ideaal , de laatste strompelaars nog even aangemoedigd en toen lekker 1 uur in de file gestaan , terwijl Haarlem vlakbij is eigenlijk.

  2. Geweldig leuk verhaal. En sorry ook een beetje gelachen. Wat kun je heerlijk grappig en luchtig schrijven en ja ik herken ook wel het vergeten deel (heel erg).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *