Slecht slapen, piekeren, faalangst. Meer dan vier op de tien jongeren heeft last van zulke psychische klachten. En precies daarom organiseert 3FM samen met MIND de #openup-week. Met de #openup-week willen ze mensen stimuleren om over hun problemen te praten. En dat praten helpt.

Tijdens de #openup-week, wat van 1 tot 4 mei duurde, wilden ze verschillende aspecten van het openstellen of openuppen belichten. Van het soort klachten die je kan hebben, hoe je daarmee omgaat, tot hoe de omgeving kan reageren als je hier open over bent.  Tijdens de week wilden 3FM en MIND mensen in Nederland met psychische klachten stimuleren daar open over durven te praten. Dit deden ze door inspirerende verhalen, achtergronden en tips te delen. Zo werden er bijvoorbeeld 3 filmpjes gemaakt van jongeren die open vertellen. Deze filmpjes werden op de website van 3FM gedeeld en ook via alle kanalen van MIND verspreid. Ook werd er via 3FM radio aandacht besteed aan de #openup-week.

Zelf werd ik door NOS op 3 geinterviewd over openheid en het bespreekbaar maken. Natuurlijk sprak ik ook over mijn blog en hoe eng ik dit vond om hiermee te beginnen. Het is interessant om te zien. Ik word namelijk gezien als een meisje met ‘issues’ of rugzakje. Maar eigenlijk hebben we allemaal toch issues? Wie zijn leven is wel perfect? Wie loopt nou fluitend door het leven. Jij wel? Zo ja, dan hoor ik graag hoe jij het dan aanpakt (wij allemaal). Maar dat terzijde. Vandaag werd ik weer door NOS gebeld. Het artikel van maandag was ontzettend vaak gelezen en ze hadden heel veel reacties op gekregen. Ja, dat had ik wel zien aankomen. Dit ‘probleem’ leeft echt onder de maatschappij. Steeds meer mensen lijden eronder. Depressie wordt in 2020 zelfs volksziekte nummer 1.

Ze belden me omdat ze mijn reactie wilden krijgen op sommige reacties die waren binnengekomen nadat het artikel over ‘openlijk praten’ werd gepubliceerd. Er waren namelijk wat negatieve reacties binnengekomen. ‘Misschien moeten die mensen maar eens naar Afrika. Dan weten ze pas wat erg is.’ Dat was een van de reacties. Wat ik daar van vond? Ja, daar kan ik heel kort over zijn. Zij weet duidelijk niet wat een depressie is. Dan nog, iedereen heeft recht op zijn of haar mening. Maar wat ik zei was:  als je het zo gaat bekijken dan kunnen we alles doodrelativeren. Als jij iets meemaakt, wil je daar toch gewoon herkenning of medeleven voor? Ja, het kan altijd erger. Dus is dan dit probleem niet erg? Puur omdat het ‘erger’ zou kunnen?

Hetzelfde geldt voor mijn situatie: Ja, ik heb mijn moeder verloren. Dan kunnen mensen zeggen: ‘Ja, maar je had ook beide ouders of je hele gezin kunnen verliezen tijdens dat ongeluk.’ Ja, dat had gekund. Ik had ook in die auto kunnen zitten. Dan was ik er nu ook niet. Maar maakt dat het verdriet van het verliezen van mijn moeder dan minder erg? Als een klein kind struikelt, valt, zijn knie open ligt en gaat huilen door de schrik/pijn. Zeg je dan: ‘Niet zeuren, je hebt tenminste een dak boven je hoofd?’ Nee toch? Je erkent zijn of haar verdriet, geeft ze een knuffel, troost ze en samen sta je weer op. Samen. Je steunt elkaar, je erkent elkaars pijn, je geeft elkaar de ruimte voor elkaars pijn. Want jou pijn is niet die van mij. Ik voel jouw pijn niet. Ik sta niet in jouw schoenen. Maar is jouw pijn dan minder erg dan dat van mij?

Ja, het doet pijn om open te zijn soms. Je zal je onbegrepen voelen. Maar niks is erger dan te doen alsof het allemaal goed gaat. Want volgens mij hebben we allemaal een bord voor ons kop als het komt op psychische problemen of iets dergelijks. We durven het niet aan onszelf en zeker niet aan anderen te vertellen. Ik kan je met zekerheid vertellen dat mijn blog oprichten en hier naar iedereen open en eerlijk over te zijn een van de beste keuzes uit mijn leven is geweest. Er is een last van mijn schouders. Het is niet altijd leuk. Dat moet ik je toegeven. Ik word gezien als het meisje met een ‘depressie’ of het meisje met ‘issues’. Wanneer ik gewoon een prima vrolijk lachend meisje ben. Ik doe graag leuke dingen, ik lach, ik maak grappen, ik ga uit, ik heb vrienden, ik werk. Vorige week zei ik tegen iemand dat iedereen dus maar een deel kent van mij. Hij ook. Hij kende me al, maar begon mijn blog te volgen. Nu leert hij de echte Ellie of Eleanor kennen en ziet hij een andere kant van mij. ‘Ik had eerst een heel ander beeld van jou.’ Ik: ‘Vind je het gek? De blog is maar een klein deel van mij.’ Net als de depressie. Het is een ziekte, het overkomt je, maar het definieert je niet. Het vormt je misschien, je kijkt anders naar het leven, maar je bent veel meer dan die depressie.

Na het interview met NOS op 3 kreeg ik wat mails met vragen van mensen hoe ze open kunnen zijn met hun omgeving. Ik vind het een moeilijke vraag, maar tegelijkertijd ook heel makkelijk. Het antwoord is gewoon praten. Helaas zal niet iedereen er goed op reageren. Was het maar zo makkelijk. Zoals de reactie die hierboven kwam. Niet iedereen zal je begrijpen en je hoeft het zeker niet iedereen te vertellen. Maar als je open bent, kan je erkenning en herkenning krijgen. Je kan steun krijgen. De pijn die je voelt kan je met iemand delen, waardoor het een minder zware last op je schouders wordt. Als we open zijn, dan maken we ons leven ook gewoon wat makkelijker en fijner. Als er geen taboe zou zijn, zouden we toch allemaal net wat ‘fijner’ over straat lopen? Het taboe heerst omdat we er weinig kennis over hebben en het wegstoppen. Er niet over praten. Dus praat erover. Steun elkaar. Want samen staan we sterk.

Fotocredit: Sophie van Bree

4 thoughts on “Samen staan we sterk #openup”

  1. Wauw, dit komt binnen! Hele goede post. Ik voel mij vaak ‘schuldig’ over mijn struggles, omdat ik dan inderdaad denk ‘het kan altijd erger’. Ik schaam mij dan dat ik mij rot voel over mijn problemen, en zo heb ik het ook heel lang niet tegen anderen en mijzelf durven te erkennen. Maar jouw kijk hierop vind ik heel erg terecht en waar! Dankjewel! Je bent een inspiratie, en ik ben je heel erg dankbaar dat je je leven bent gaan delen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *