Na lang wikken en wegen heb ik een beslissing gemaakt. Ik schrijf dit dan ook met pijn in mijn hart en een verdoofde lip (iets met een wortelkanaalbehandeling en een paal). Het wordt tijd dat ik naar mijn eigen grenzen luister en stop zeg.

Gister kreeg ik namelijk een mailtje van mijn loopcoach Rob Veer. In zijn mailtje vertelde hij dat hij twijfelde of ik op 8 oktober de marathon in Eindhoven kan lopen. Hij adviseerde mij in ieder geval om de marathon niet te lopen, maar dat het uiteindelijk mijn keuze was. Zodra ik zijn mailtje las, dacht ik: ‘nee, dit meen je niet. Ik heb hier zo naar toe geleefd… Ik ga ‘m gewoon lopen hoor!’ Opgeven is geen optie dacht ik.

Maar ik dacht ook: ‘oke Ell, denk hier even over na. Je voorbereiding is niet goed, je hebt zelfs last van je kuiten (ook wel een blessure, maar ik ben nog een beetje in ontkenning), waarom push je jezelf zo? Waarom moet je nu per se een marathon lopen? Je vindt hardlopen nu niet eens meer leuk. Je moet jezelf de deur uitslepen om te gaan lopen en je hebt niet eens motivatie om op social media of op je blog te praten over hardlopen.’ Dat zijn toch geen goede signalen?

Daarnaast heb ik de laatste maanden veel stress gehad (geen wonder want tja, terroristische aanslagen terwijl je je eindstage loopt, afstuderen, switchen van antidepressiva, je voortanden afbreken (ja, ik ben een kluns) en een break-up). Is het echt het einde van de wereld als je ‘m niet loopt? Een marathon kan toch altijd nog? Ja, een marathon kan altijd nog, dus waarom nu forceren? Ik ben even met de neus op de feiten gedrukt. Door mijn loopcoach, door mijn omgeving en door mijn lichaam.

Een goede vriend van mij heeft nu namelijk een zware blessure. Zijn blessure is zo erg dat hij zelfs geopereerd moest worden en niet meer kan werken (hij zat bij de Kops Mariniers). Vandaag de dag heeft hij hier nog steeds last van (een jaar later). De artsen zeggen dat hij ook nooit meer zou kunnen hardlopen. Ja, dan denk je wel twee keer na voor je ‘op karakter’ een marathon gaat lopen.

Ik heb (tot nu toe) geluk gehad dat ik vrij weinig probleempjes (op blessures gebied) heb gehad. Een tijdje heb ik last van mijn rechtervoet gehad (nu met zooltjes gecorrigeerd) en af en toe stijve kuiten (sinds ik begon met trainen voor de marathon is dit hét grote probleem geworden). In principe luister ik naar mijn lichaam, als ik een pijntje voel, neem ik rust of train ik wat minder. Je lichaam geeft iets aan en daar moet je naar luisteren.

Daarom weet ik nu dat het niet zo verstandig is om over twee weken de Eindhoven Marathon te lopen. Ik heb er inmiddels een nachtje over geslapen, met familie en vrienden gesproken en met mijn goede vriend Mari (Van Rocker naar Runner) geappt waardoor ik nu overtuigd ben. Mijn besluit is om een stap terug te nemen en op 8 oktober geen marathon te lopen. Het is verstandiger om nu naar mijn lichaam te luisteren, uit te rusten, te herstellen en te trainen voor een marathon in het voorjaar. Welke? Nou, de Marathon van Utrecht natuurlijk. Hopelijk sta ik daar wel in topconditie aan de start! 😉

Want ik ben niet perfect en ik mag daarom ook iets niet kunnen.  

16 thoughts on “Soms moet je ‘stop’ zeggen”

  1. Sterk!!! Ik herken mezelf hier zo hard in! In het dagelijks leven blijf ik ook altijd doorgaan, tot ik helemaal op brand. Dit verhaal is in mojn ogen velangrijker dan een succesverhaal van een uitgelopen marathon! Er schuilt een grote kracht in kwetsbaarheid!!! Life is messy Ell and you’re doing just fine xxx

  2. Respect hoor. Lijkt me een niet al te makkelijke beslissing. Luisteren naar je lichaam en op karakter doorgaan. Welke keuze moet je maken.
    Verstandig dat je deze keuze hebt gemaakt. Het zal je waarschijnlijk ook helpen om weer wat tot rust te komen. Tenminste dat hoop ik voor je. Minder gedwongen lopen en gewoon een rondje hobbelen om je hoofd leeg te maken.
    Succes natuurlijk met de opbouw naar de marathon van Utrecht en uiteraard succes met het herstel van je blessures.

  3. Helemaal gelijk hoor. Je bent nog jong en je hebt nog zoveel tijd om een marathon te lopen. Het komt niet aan op een marathon meer of minder. Je moet pas lopen als het verantwoord is. En niet omdat je moet. Je moet in principe niets. Alleen naar je lichaam luisteren dat wel. En dat wil even niet nu. Dus doe het idd niet. Je hebt een goed voorbeeld van een vriend.
    En je bent nog steeds een kanjer hoor of je hem nu loopt of niet
    Groetjes Rob

  4. Goede keuze. Sterk!! Zelf worstel ik ook met zo’n dilemma. Maar nu na het lezen van jouw verhaal neem ik het besluit om in Brussel zondag niet de hele maar de halve marathon te lopen. En twee weken later tijdens de marathon van Amsterdam zie ik wel weer. Bedankt voor je verhaal.

    1. Ja soms zetten we ook te veel druk op onszelf. Het hoort ten eerste gewoon leuk te zijn. Goed dat je ook naar je lichaam luistert. Een hele kan altijd nog! 😉

  5. Aan de andere kant : zo leer je je grenzen dus niet kennen en of je op karakter kan lopen.
    Tevens : wie zegt dat je er in het voorjaar beter voor staat ?
    Als je laatste trainingen meer dan 25km lang waren en goed gingen , zou ik je aanraden om wel te gaan.
    Kortom het verschil tussen “ik mag iets niet kunnen” en “ik mag wel eens falen”.
    Ik denk ook dat je wellicht te druk bent met andere dingen en je zelf moet uitmaken of het hardlopen nou wel echt zo belangrijk voor je is. Je kan immers ook gewoon gezellig lopen , een beetje babbelen er over bloggen en meer nadruk/tijd op de andere facetten van je leven leggen. Iets meer focus misschien dus …. good luck !

  6. Ik was 45 jaar toen ik een marathon liep. Aan je profielfoto te zien, heb je nog wel even tijd. 🙂 Gezondheid is te kostbaar om ‘de verplichtingen en verwachtingen’ kost wat kost in te lossen.

  7. Mooi artikel, en een moeilijke beslissing om te nemen. Maar het is belangrijk naar je lijf te luisteren. En gewoon vrolijk verder gaan naar de volgende marathon. Succes!
    Groetjes,
    Naomi

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *