Prestatiedruk. Wie voelt het niet? Ik voelde het laatst nog toen ik trainde voor de marathon. Ik moest en zou die marathon lopen. Twee dagen geleden schreef ik al over mijn beslissing. Dat was lastig. Ik had iedereen verteld dat ik die marathon ging lopen en ik had publiekelijk op mijn blog en in interviews verteld dat ik het ging doen, dus ja, ik voelde zeker een bepaalde druk om die marathon daadwerkelijk te lopen.

Verder heb ik ook in mijn jeugd een bepaalde druk gevoeld. Ik moest naar VWO (van mezelf), ik moest hoge cijfers halen, ik moest veel vriendinnetjes hebben en ik moest dun zijn. Dat kleine vetrolletje op mijn buik? Moest eraf (door middel van weinig eten bijvoorbeeld). Een van de redenen waarom ik nu ook nooit meer op de weegschaal sta.

Jongeren (waaronder ik) krijgen daarnaast constant te horen dat ze moeten presteren, het beste uit zichzelf moeten halen, daarnaast sociale contacten moeten onderhouden, sporten, oh en nog een bijbaantje terwijl je ook hoge cijfers moet halen. Het leven lacht ons toe (zeggen ze). Want we hebben zoveel keuzes en opties. Daar moeten we optimaal gebruik van maken. Volgens onze samenleving moeten we dus altijd iets, er wordt altijd iets van ons verwacht. Door social media, digitale technologie en de alsmaar snellere tempo waarin we leven, moeten we ook alles tegelijkertijd kunnen doen.

Maar door deze eisen verder opschroeven hebben we te weinig aandacht voor onszelf, waardoor we een grotere kans lopen op overspannenheid, een burn-out of een depressie. De World Health Organisation waarschuwt dat depressie in 2020 in de westerse wereld volksziekte nummer één is.

We krijgen constant te horen dat we moeten uitblinken en onze potenties tot het uiterste moeten benutten. We mogen niet blijven hangen in een zesjes-mentaliteit, maar moeten de kansen aangrijpen die onze ouders en grootouders niet hadden. En het begint allemaal al op de basisschool waar kinderen zich vooral met elkaars Cito-score bezighouden in plaats van met sport of muziek of literatuur. Op de middelbare school worden leerlingen geleid naar iets dat nuttig is (a.k.a. geld meer kunt verdienen) Alles wat creatief ons bestaan en het echte leven laat zien, hebben we weggedrukt als ‘onnuttig’.

Social media (en voornamelijk Instagram) helpt ook niet mee. Je moet constant online zijn en jezelf laten zien (laat staan dat je foto’s ook kan fotoshoppen). Ik vind het maar vermoeiend. Het is een van de redenen waarom ik zelf sporadisch blog of een foto plaats op Instagram. Als ik dit elke dag zou moeten doen, zou ik gek worden. Nee, ik ben (soms) wel van de zesjescultuur. Wat zeg je Eleanor? Wel van de zesjescultuur? Maar toen net zei je dat je vwo deed, dun wilde zijn en wilde presteren? Ja, klopt. Toen was ik ook doodongelukkig. Nu heb ik een gezellig vetrolletje, heupen, borsten en een HBO-diploma (wat ik op mijn tempo heb behaald). Ben ik ongelukkig? Nee, verre van.

Ik zal je eens vertellen hoe dit tot stand kwam. Toen ik 17 jaar oud was, was ik doodongeluk. Aan de buitenkant was er niks te zien, maar ik sloofde mezelf uit. Ik zat in mijn vijfde jaar van Twee Talig VWO, had vriendinnen en een vriendje. Alles leek goed, maar van binnen voelde ik constante druk. In mijn vijfde jaar van de middelbare school besloot ik daarom na vijf jaar VWO naar havo te gaan. Wat zeg je? Maar je had nog één jaar te gaan? Ja, ik moest eigenlijk blijven zitten, maar dat zag ik echt niet zitten. Daarnaast wilde ik niet naar de uni. Wetenschap was niks voor mij.

Samen met mijn moeder bespraken we dus wat ik kon doen en hoe vwo ging. In een paar woorden samengevat: stress, druk, faalangst en nog meer stress. De docenten vonden mij wel een ‘vwo-leerling’, maar was ik gelukkig? Nee. (Er was wel meer aan de hand maar goed dat terzijde). Na 5 jaar VWO besloot ik samen met mijn ouders om naar havo te gaan. Waarom? Omdat ik niet gelukkig was en constant bezig was met goede cijfers behalen. Op de havo kon ik eindelijk ademhalen, op mijn tempo leren, maar vooral en het meest belangrijkste voelde ik me daar meer op mijn gemak.

Kortom dit is kort mijn verhaal over prestatiedruk op de middelbare school. Ervaar jij zelf prestatiedruk of stress? Kom vandaag dan naar het evenement van MIND. Samen met To my loved ones organiseert MIND het event ‘Stress to Impress’ op de VU in Amsterdam. Het doel van dit event is om mensen tools en tips te geven om relaxed het nieuwe studiejaar in te gaan. Ik zeg; voel jij prestatiedruk? Ga erheen. Zie dat jij niet de enige bent, maar leer ook hoe je hier beter mee kunt omgaan. Tijdens het event gaat ook de documentaire ‘Stress to Impress’ in première en krijg je spoedcolleges over prestatiedruk door o.a. filosoof Bas Haring, hoogleraar en gast bij ‘De Wereld Draait Door’ Erik Scherder & Olympisch schaatser Stefan Groothuis.

Je kan je nog aanmelden! Klik dan hier!

7 thoughts on “Voel jij ook een bepaalde druk?”

  1. Hey Eleanor,
    Wat je schrijft is zooo herkenbaar. Gek genoeg heb ik altijd het gevoel gehad dat ik de enige was, dat het aan mij lag en dat ik me niet zo aan moet stellen. Ik loop nu nog steeds tegen mijn perfectionisme aan. Als ik iets doe, wil ik goed doen of helemaal niet. Hoe ga jij hier nu mee om?

    Groetjes,

    Puck

    1. Ja dat is een lastige en loop ik zelf ook regelmatig tegen aan. Ik zeg nu vaak tegen mezelf: ‘Ell, je bent geen robot, je bent een mens. Mensen maken fouten.’ Elke keer als ik dan tegen iets aanloop, herhaal ik dat tegen mezelf. Andere dingen die me helpen zijn de kaartjes van ‘Helpende gedachtes’ Kan je via Bol.com bestellen. Ik fotografeer vaak een plaatje en zet die op Instagram. Zoals een: ‘Ik hoef niet meteen iets te kunnen’ of ‘Als ik een fout heb gemaakt, kan ik die verbeteren.’ Misschien dat die plaatjes je helpen?
      Groetjes, Eleanor

  2. Eleanor, ik lees graag je blogs, al reageer ik niet zo frequent. Ik was vroeger ook zo iemand die overal goed in wilde zijn. En wat een stress heb ik daarvan gehad. Nu ik fibromyalgie heb en herstellende ben van een depressie zie ik pas hoe snel de wereld om mij heen gaat.

    1. Leuk dat je mijn blogs leest en reageert. 🙂 Het is inderdaad lastig nu de wereld steeds sneller wordt… En vervelend dat je fibromyalgie hebt… Iemand in mijn familie heeft dat ook. Moeilijke ziekte is het en nog onduidelijk hoe ze het kunnen behandelen. Veel sterkte met je herstel! (Ik hoor dat yoga goed kan helpen tegen fibromyalgie en depressie).

  3. Wat een mooi blog en wat een goede boodschap heb je.
    Ik kom hier via via (via website https://www.prorun.nl/) en heb nu een paar stukken gelezen
    en wilde even laten weten dat ik het enorm waardevol vind wat je deelt. Bedankt voor je open- en eerlijkheid.
    Fijn weekend,
    David

  4. Hi Eleanor! I always like visiting your blog because it has a calming effect on me. Often, I save (bookmarking it in my mind!) topics to come back to for a specific time, when I need to read it for affirmation. It is also a great opportunity for me to improve my Dutch! 🙂

    This subject is very relevant in my own family. Somehow, I am grateful for the mental struggles of my youth, that I can tell my daughters, speaking from my own experience, that putting a lot of pressure on one self robs one of not only the present inner-joy but future happiness.

    My parent’s never put pressure on me (eldest of 4 children, only daughter!) nor do I put pressure on my own daughters to be the best of the best. Sadly, I placed a lot of pressure on myself, and later on I also witnessed it with my own daughters, how they would like to be perfect in everything they do, even if we tell them not to put too much pressure on themselves.

    I’ve learned to be an example rather than to “preach” (I swore never to be that kind of parent but no one is perfect; we all fall in the trap and learn how to get out of it!).

    Thanks for sharing your personal experiences coupled with useful information. I always direct Dutch friends to your site.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *