Sunday runday... nou vandaag was het voor mij helaas geen runday. Ik wilde vanmorgen eigenlijk hardlopen, maar mijn been zei nee. Mijn grootste angst… Een blessure. Het is nog niet zeker of ik er een heb, maar mijn kuit is in ieder geval niet blij. Het lijkt op een beginnende overbelastingsblessure. Ik moest dus de afgelopen dagen rust nemen, maar het is nog steeds niet weg.

Geloof het of niet, dat is best wel heel moeilijk voor mij. Het begon allemaal op een mooie vrijdagochtend. Ik werd wakker, maar voelde een zeurende pijn in mijn kuit en ik dacht “oh nee, wat is dit? Dit is een droom! Dit is niet echt!” Maar helaas de pijn was echt. Meteen sprong ik uit mijn bed en achter mijn computer om uit te zoeken  wat ik er aan kon doen en of het ernstig was. Maar nergens kon ik informatie vinden over de pijn die ik voelde. Dus ik dacht nou, ik ga gewoon hardlopen vandaag. Ik kan dit. No gain without pain. 

Maar na het spreken van mijn hardloopmaatje (en oefentherapeut) besloot ik toch een pauze in mijn training te lassen. Een pauze voor mijn lichaam. Vooral voor mijn benen.. even rust. Want er ligt een blessure op de loer (nog nooit gehad, maar zo voelt het nu) en m’n humeur wordt (hierdoor) minder. En dat ik dat voor mezelf voel en beslis is best wel wat, haha.

Dus ik heb afgelopen dagen besloten om m’n work outs tijdelijk te verminderen.
Hierdoor geef ik hopelijk mijn kuiten wat meer rust en blijft het bij een lichte overbelasting en dus geen blessure! Fingers crossed!

Ook al wil mijn kuit niet meewerken, is mijn motivatie er flink op vooruit gegaan. Woensdag besloot ik mijn eigen persoonlijk verhaal op mijn blog te posten. Ik schreef al eerder dat ik een depressie had, maar hoe dat precies ging had ik nooit verteld. Maar de reacties op mijn verhaal. Wow! De reacties die ik erop heb gekregen. Dat had ik nooit verwacht. De mails en berichtjes die ik allemaal binnen kreeg, raakte me diep. Ik werd er gewoon stil van.

Het mooiste vond ik dat jullie graag jullie verhaal wilden delen met mij. Zelf durfde ik het eerst niet te plaatsen en een vriendin zei nog tegen mij “weet je zeker dat je dit wel wilt plaatsen op internet?” Ik zei toen “Als ik het niet doe, wie doet het dan wel?”. Dit is precies waarom ik een blog schrijf. En jullie reacties motiveren me alleen maar meer. Ik ben er zo klaar mee om te doen alsof alles goed gaat. Zo zit het leven helemaal niet in elkaar. Juist door er met elkaar over te praten, kunnen we elkaar helpen. Waarom zouden we moeten schamen voor iets waar we zelf helemaal niks aan konden doen? Samen maken we depressie geen taboe meer!

Maar nu eerst even een stapje achteruit met de training, kunnen we daarna alleen maar weer verder vooruit ;)

Ik ben wel benieuwd hoe jij met zoiets omgaat/zou omgaan. Pak je die rust? Ga je door? Hoe hou je die rust, want ik vrees dat ik nu al weer wil beginnen…

2015-11-06 19.41.03
Hopen dat een warme kruik een beetje helpt!

One thought on “Sunday Runday: blessure op de loer!”

  1. Hoihoi, tijdje niet gesproken! Maar om maar meteen tot het punt te komen: ik heb constant blessures, je weet vast m’n rug nog wel begin tweede jaar en daar heb ik zelfs nog steeds last van en daarvoor had ik een bil/hamstringblessure en daarvoor enkel en knieblessures. Wat ik daarvan geleerd heb is dat rust kan betekenen dat je daarna snel wel weer kunt, rust tot het echt goed voelt en niets overhaasten. Blessures overhaasten maakt ze alleen erger en langduriger. Dus ik hield mezelf altijd voor; als ik nu deze hockeytraining(en) skip, sta ik straks de rest van het seizoen nog wel op het veld! Hopelijk is het niets ergs, maar ik zou gewoon even een fysio of iets dergelijks bezoeken. Misschien valt het zelfs wel heel snel op te lossen met dry needling (google dat maar eens, werkt als een tierelier en is in de kuit amper pijnlijk) Heel veel beterschap en succes en blijf vooral bloggen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *