Wat mensen op stress momenten met eten hebben, een biertje, niet eten, shoppen… Heb ik juist met chocola en sporten. Ik voel me gestrest en wil van dat gevoel af.

Deze week begon heel erg gestrest en down. Begin van de week is gewoon moeizaam. Ik probeer er altijd het beste van te maken, maar soms lukt dat gewoon niet. Dinsdag was mijn dip nog niet over, dus besloot ik mijn avondafspraak maar af te zeggen, zodat ik even lekker twee uur lang alle boosheid eruit kon trainen. Die drang naar sporten, even een rondje gewichten, rondje hardlopen of iets. Gewoon om m’n hoofd even te legen… Maar het hielp niet. Ik was nog steeds boos. Boos op alles en iedereen. Ik kwam thuis en voelde me nog steeds niet beter.

Woensdag besloot ik vroeg op te staan om hard te lopen. Ik hoopte dat me dat iets zou helpen. Het begon meteen te regenen toen ik de deur uitstapte. Verdomme. Dacht ik. Waarom nu? Ik wilde bijna omdraaien en weer naar binnen gaan. Hier had ik geen zin in. Maar besloot toch te gaan. Mijn training bestond toch maar uit een halfuurtje. Dat is zo voorbij. Het hardlopen hielp. Ik voelde me beter. Daarna stond een interview op de planning. Een interview voor de krant! Over mijn blog.  We hadden in een knus café afgesproken dichtbij de Singel.

Het interview verliep soepel en eigenlijk raakte ik er erg enthousiast door. Enthousiast over mijn sponsorloop. Over mijn project. Over mijn blog. Ik voelde me gemotiveerd. Een positief gevoel. Ja, ongelofelijk fijn. Opeens wist ik waarom ik dit ook alweer deed. Waarom ik mezelf bloot wilde geven op internet. Gezond wilde leven. En vooral gelukkig wilde worden.

Tot zaterdag kwam. En ik weer in een dip zat. Niemand zei dat het makkelijk zou zijn om uit een depressie te komen. Ik word dan ook altijd boos op mezelf. In mijn hoofd woont namelijk een perfectionist, een kleine dictator die mij constant een gevoel van ontevredenheid oplegt. Voor de duidelijkheid, de onvrede richt zich niet op het materiële. Ik ben tevreden met wat ik heb. Als het echter gaat over wat ik wil realiseren, ben ik mijn eigen grootste tegenstander. De kleine dictator wijst mij constant op mijn gebreken en maakt me duidelijk dat ik niet goed genoeg ben.

Waar hardlopen eerst een bondgenoot was om de perfectionist het zwijgen op te leggen, neemt ze nu ook daar steeds vaker de overhand. De kilometers die ik moet lopen, het tempo dat ik mezelf opleg. Het is nooit ver genoeg en altijd te traag. Dit alles zorgde dat mijn training van zondag geen ontspannende loop werd. Ik besloot namelijk een nieuwe route te nemen. Gewoon gaan, was mijn plan. Maar ik verdwaalde. Ik herkende de weg niet meer – ‘Heb ik deze bomen niet eerder gezien?’ ‘Volgens mij kwam ik deze boomstronk ook al eerder tegen?’.

Met tegenzin besloot ik dus om te stoppen en mijn google maps erbij pakken. Daar word een perfectionist niet blij van. Daarnaast was het erg druk in het bos. Zoveel wandelaars! Om gek van te worden. Waarom gaan ze niet gewoon aan de kant? Met zijn vieren naast elkaar lopen. Je fietst toch ook niet met zijn vieren naast elkaar? Zo kon ik nooit mijn tempo hoog genoeg houden. Ik moest steeds langzamer rennen, inhalen, uitwijken, versnellen etc. Ik had bijna een jongetje omver gelopen! Nee, niet bepaald ontspannend.Vol agressie liep ik daarom hard door. Zo hard dat ik weer even moest stoppen om op adem te komen. Verdomme. Zo haal ik nooit de 10 km binnen het uur. Ik voelde me slecht en wilde eigenlijk mijn training helemaal staken. Maar ik had nog maar 1 km te gaan. Oké, eventjes doorgaan..

Toen ik eenmaal klaar was realiseerde ik me dat ik bijna mijn record tijd had verbroken. Ik had helemaal niet goed gekeken op mijn App. Waar zeurde ik nou om? Ik had net 10 km gelopen in 58:30 minuten! 5 seconde langzamer dan bij de Singelloop! Mijn dag kon niet meer stuk!

Ready to go! (Ik steek mijn duim op, maar dat is niet zo goed zichtbaar)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *