Zoals ik eerder aangaf, merk ik dat ik het lastig vind om alles te vertellen op mijn blog. Een jaar geleden was dat een stuk makkelijker, maar toen was mijn blog ook minder bekend. Je weet niet wie het leest en je schrijft het, maar je hebt geen idee wie er aan de andere kant zit te lezen. Nu merk ik dat meer, niet per se op een negatieve manier, maar wel dat meer mensen er mee bemoeien. En soms heb je gewoon geen zin om het te delen of dat mensen er mee bemoeien.

Deze afgelopen weken voelt het alsof ik tien ballen in de lucht moet houden, naast mijn werk, blog, sporten, doe ik ook toneel en probeer ik nog een sociaal leven te onderhouden en mijn familie te zien. Dat is knap lastig als ik ook altijd online moet zijn. Of ja, ‘moet’, ik vind dat ik dat moet. Dus afgelopen week wilde ik mezelf gewoon even terugtrekken. Geen sociaal contact. Gewoon schrijven en mijn ding doen. Niemand die me lastig valt. Wat blijkt? Dan komen er meer problemen op je af dan je voor ogen had.

Dus als je het druk hebt, moet je prioriteiten stellen. Je grenzen aangeven. Kiezen wat je wel doet en niet doet. Maar als je A kiest is het niet goed en als je B kiest is het ook niet goed. Wat moet je dan doen? Je kan niet iedereen tevreden houden… En grenzen aangeven vind ik knap lastig. Überhaupt nee zeggen vind ik ontzettend moeilijk, want ik wil alles doen. Iedereen vind mij altijd ‘sterk’ ‘onafhankelijk’, maar eigenlijk is dat helemaal niet zo. Ik hou sowieso niet van het woord sterk, want dan voel ik alsof ik het allemaal maar moet slikken. ‘Ik ben sterk’, dus ik vraag niet om hulp. ‘Ik ben sterk, dus ik kan mijn zwaktes niet laten zien.’ Daarnaast vind ik het lastig om nee te zeggen, ik denk eigenlijk dat iedereen daar wel moeite mee heeft, omdat je dan iemand moet teleurstellen.

Maar terug naar wat ik wilde zeggen, de maatschappij waarin wij leven is zo ontzettend veeleisend. Er heerst zo’n druk om succesvol te zijn en te presteren. Zeker de jongeren die opgroeien tijdens de recessie met social media… Man, wat hebben wij een positief toekomst. Werken tot onze 75ste, geen kans op een baan, want die zijn er niet. Maar ook nooit onszelf kunnen terugtrekken, want dan wordt je raar aangekeken, omdat je even niet reageerde op Facebook, WhatsApp, SnapChat, Instagram, Twitter of wat dan ook. We kunnen nooit even offline gaan zonder onszelf te moeten verantwoorden. Of laat ik zeggen, dat merk ik nu. Ik wilde even geen contact. Met mezelf zijn. Maar meteen merkte ik dat ik verantwoording moest afleggen.

Het voelt dus alsof ik tien ballen in de lucht moet houden en in een duizendpoot moet veranderen om alles gedaan te krijgen. Grenzen aangeven dat je het ‘even’ te druk hebt, wordt niet naar geluisterd. Iedereen heeft het toch druk? Ik geloof niet in druk, je kiest zelf hoe druk je het maakt. En door hoe snel alles nu gaat, lukt het niet om eigenlijk ‘niks’ te doen. Daarnaast wil ik alles ook perfect doen, dus dan maak ik me ook veel meer druk om dingen. Waardoor ik het niet kan loslaten en kan ontspannen. Ik vind het maar lastig… Mijn telefoon op vliegtuigmodus zetten werkt wel, maar zodra ik ‘m weer aanzet, moet ik mezelf verantwoorden aan mensen.

Hoe gaan jullie daarmee om? Voelt het ooit alsof jullie tien ballen in de lucht houden en nooit even terug kunnen trekken? Ik ben benieuwd! Want ik heb nu wel even wat tips nodig. 😉

7 thoughts on “Tien ballen tegelijkertijd in de lucht houden”

  1. Het mooie van vooral whatsapp vind ik juist dat je niét direct hoeft te reageren! Als het geen echt dringende vragen zijn dan wachten mensen maar tot je wel tijd of zin hebt om te reageren. Mochten ze nou echt heel erg om je aandacht verlegen zitten of dringende vragen hebben, kunnen ze altijd nog bellen ;).

    1. Klopt! Dat zeg ik ook altijd. En als ik inderdaad meteen een antwoord wil of een korte vraag heb, bel ik iemand inderdaad. Vind bellen eigenlijk ook veel leuker. Veel persoonlijker en dan hoor je iemand zijn stem en hoe ze echt zijn. Of het goed gaat of slecht etc. 😉

  2. Ik ben intussen 65 en benijd de jongere niet. Zie veel ballen door de lucht vliegen en het is eigenlijk gekkenwerk zo weinig tijd er is om te kijken welke voor jou nodig zijn, bij je talenten passen en welke vooral de lucht ingaan om te voldoen aan (vermoedelijke) wensen of eisen van anderen. Kies iedere maand eens om 1 van die ballen die je omhoog houd aan de grond te houden. Daardoor raak je ze niet kwijt maar staat er letterlijk bij stil wat het belang er van is, hoe je het ervaart en of de lucht weer wat zichtbaarder wordt. Bevalt het niet, gewoon weer de lucht in en een andere kiezen voor een maand. En… stof om te schrijven, stof om over na te denken, stof om je in te wentelen. Dat laatste is een voorrecht wat ik nu heb met mijn 65+ maar mijn leven is echt niet saaier geworden, rustiger en eerder tevreden met de ballen waar ik me nog verantwoordelijk voor voel en weet.

    1. Bedankt voor je tip Frans! Ik geloof inderdaad dat wanneer je ouder wordt je eerder tevreden bent met wat je hebt. Je kent jezelf dan ook veel beter.
      Ik ga proberen wat met je tips te doen 🙂 Elke maand een bal loslaten of iets aanpassen. 😉

  3. Het helpt als je je niet teveel aantrekt aan de mening van anderen, doe je eigen ding en als anderen het niet begrijpen dan is dat hun probleem. Wat misschien nog wel belangrijker is, is een infinite hoeveelheid positiviteit 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *