In december 2010 kreeg ik een telefoontje wat mijn leven veranderde. Mijn broer belde me dat ik direct naar huis moest komen. Thuis hoorde ik dat mijn moeder een ongeluk had gehad en was overleden. Drie weken later werd ik 18. Iets wat voor velen een leuke dag zou moeten zijn, maar mijn leven was een nachtmerrie geworden.

Ik verzorgde mezelf niet meer, ik at slecht en viel daardoor kilo’s af. Zelf had ik dit niet door, maar iedereen om mij heen wel. Het was ironisch, want iedereen om me heen zei dat ik er zo goed uitzag. Wanneer de reden voor mijn gewichtsverlies helemaal niet positief was. Een moeder van een vriendin van me vroeg of ik op een speciaal dieet zat, een van mijn tantes zei ook op de dag van de crematie dat ik er goed uit zag en vroeg ook of ik op dieet was geweest.

Gala

Mijn moeder was bezig met een galajurk voor mijn eindexamengala. Helaas heeft ze ‘m dus niet meer kunnen afmaken. Maar ik wilde per se die jurk aan en ben naar een naaister gegaan. Daar bleek ook dat de galajurk twee maten te groot voor me was geworden. De naaister heeft de jurk ingenomen, maar na een paar maanden, moest de jurk weer ingenomen worden, omdat ik weer was afgevallen. Deze foto is ongeveer 5 maanden na het overlijden van mijn moeder gemaakt.

Puberteit

Toen ik 14/15 jaar oud was, was het tegenovergestelde aan de hand. Ik was ‘redelijk’ mollig. Waarschijnlijk gewoon puppyvet van de puberteit. Ik wilde toen nooit op de foto, want ik was onzeker over mijn lichaam. Er zijn dus weinig foto’s van mij van die tijd, want ik vermeed camera’s. Iets waar ik laatst ook met een vriendin over had. Ik haat foto’s van mezelf, maar dat wilde ik veranderen. Want foto’s, die zijn speciaal. Het was iets wat veranderde na mijn moeders overlijden. Niet omdat ik was afgevallen, maar omdat ik wist dat foto’s iets belangrijks zijn. Een herinnering. Ik heb namelijk weinig foto’s van mijn puberteit waar ik samen met mijn broers/vader of moeder opsta. Ze zijn er wel, maar minimaal. De foto’s die er zijn, zijn foto’s waar ik niet op lach en chagrijnig kijk (een echte puber dus), net zoals deze.

Er is geen magisch geheim om gewicht te verliezen. Ik verloor de kilo’s na mate ik ouder werd en het ging dus sneller toen ik in rouw was. Om gewicht te verliezen, moet je dus gewoon letten op je voeding en beweging. Zelf begon ik gezonder te eten en verloor ik vervolgens mijn ‘puppyvet’.

Waarom ik dit schrijf

Voor Kerstmis had ik een fotoboek van mijn moeder gemaakt voor mijn broers en vader. Het fotoboek had ook foto’s van ons. En van mij in mijn puberteit. Mijn oudste broer was het fotoboek aan het doorbladeren en stopte bij een foto van mij van toen ik ongeveer 14 jaar oud was (de foto die hierboven staat volgens mij). Hij keek naar mij en keek weer terug naar de foto en zei; You look so different now! Mijn vader reageerde hierop en zei dat ik vroeger nooit op de foto wilde, omdat ik inderdaad wat molliger was.

Maar nu vind ik dat dus jammer dat ik nooit op de foto wilde. Want het zijn herinneringen, momenten die ik nooit meer terug kan krijgen. Als ik naar een van die foto’s kijk, zie ik ook hoeveel ik ben gegroeid. Zelfvertrouwen, zelfkennis en ervaringen.   Als ik naar zo’n oude foto kijk, voel ik geen schaamte, ik zie vooruitgang. Ik zie hoeveel hardlopen mijn leven heeft veranderd. Want nadat ik afviel door mijn moeders overlijden, kwam ik ook weer aan. Dit waren de studentenkilo’s. Ik weet niet precies hoeveel. Ze zeggen dat een student gemiddeld 7 kilo aankomt. Dat zal vast ook bij mij zijn geweest.

En toen ik ging hardlopen, ben ik denk ik ongeveer 10 kilo kwijtgeraakt. Niet dat ik op de weegschaal stond, want ik heb geen goede relatie met de weegschaal. Wel met kleding. 🙂 En het was te merken aan mijn kleding, want ik was namelijk twee kledingmaten afgevallen.

Kortom, voor en na foto’s zijn er niet. Het zijn gewoon foto’s van een andere periode in je leven. Voor mij is de foto in de kano een foto van toen ik ongeveer 14 jaar oud was, waar ik samen met mijn familie ging kanoën. De andere foto is van mijn gala waar ik dus twee kledingmaten dunner was geworden (op een ongezonde manier), de derde foto is nu; als hardloper. Gezond, fit en gelukkig. Als ik naar deze foto kijk, kijk ik naar mijn benen en voel ik me trots. Ik zie gespierde, sterke benen, ik zie een lach op mijn gezicht en ik zie zelfvertrouwen. Het is mijn leven, geen voor en na foto.

 

4 thoughts on “Het probleem met voor en na foto’s”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *