De laatste week werd me een paar keer gevraagd waar ik gelukkig van werd. Ik vond dat een lastig vraag. Maar tegelijkertijd wist ik het antwoord wel. Je kon het zien aan mijn gezicht. Ik straalde helemaal als ik erover sprak.

Vorige week werd ik door Sky High TV geïnterviewd voor KRO (Komt 23 januari om 22:00 uur op Ned1 een uitzending van). Ze vroegen waar ik gelukkig van werd. Ik was stil. Hier moest ik even over nadenken. En toen wist ik het. Ik zei: van mijn familie en vrienden. Hun zien. Maar ook van hardlopen. Dat zeiden ze ook. Ze zeiden dat ik straalde als ik praatte over die finish lijn. Als je voor een doel hebt getraind en dan daar staat. In het startvak, met vlinders in je buik. Je leeft eindelijk echt. En als je over de finish komt, wauw, wat een gevoel. Er bestaat geen betere drugs. Dat zei ik tegen ze. (Want dat begrepen ze niet helemaal, aangezien ze niet hardlopen.) Maar ze zagen het wel aan mij wat het met je kan doen. Hardlopen. Het is zo simpel, maar zo effectief. Het maakt me gelukkig.

De eindredacteur van Sky High zei dat ik een voorbeeld was voor anderen. En vroeg of ik mezelf ook als voorbeeld zag. Ik antwoordde: Nee, eigenlijk niet. Ik zie de mensen die ik leer kennen via mijn blog als mijn voorbeeld. We motiveren elkaar. Inspireren elkaar. Helpen elkaar. Ik voel me nu minder alleen.

Runner’s high

Ik kon wel janken toen ik mijn pr op de 10 kilometer had gehaald. Ik kon wel janken van geluk toen ik mijn eerste halve had gelopen. En ik hoop dat ik echt ga huilen als ik bij mijn eerste marathon over de finish kom. Want dan. Dan voel ik echt alsof ik leef. Wat kijk ik naar uit om 8 oktober die hele marathon te lopen!

Als je depressie bent, voel je vaak leeg van binnen. En eenzaam. Of je voelt helemaal niks. Zelf had ik geen honger, sliep ik alleen maar en voelde ik me gewoon leeg. Alles was grauw en donker. Maar door hard te lopen, kon ik weer voelen. Al is het de pijn van spierpijn. Je voelt weer iets. Ook die runner’s high als je over de finish komt. Echt. Het is zo mooi. Ik zou willen dat iedereen het zou kunnen ervaren zoals ik dat doe. Want wat is hardlopen een geweldige sport.

Therapie

Gister was ik bij de psycholoog en ze vertelde me weer hetzelfde. Ik was kwaad, want wachtlijsten bij de GGZ zijn bizar lang. Je kan zo een halfjaar tot jaar wachten om geholpen te worden. (Zelf ben ik nu al anderhalf jaar aan het wachten op passende therapie). Het gaat maar door…  Veel psychologen zeggen dat ik een muur om me heen heb, of overkom alsof ik geen emoties heb.  Maar gister, zodra ze me vroeg over mijn werk en mijn hobby’s: hardlopen en mijn blog. Toen zei ze: Je straalt helemaal. En ja ik straal als ik daarover kan praten. Want dat zorgt ervoor dat ik uit bed kom in de ochtend. Ik zei ook: hoeveel mensen kunnen op hun 24ste zeggen dat ze werk doen wat ze echt leuk vinden? Ik wel. Ik heb een blog, ik loop hard en ik ben een journalist. En ik sta achter wat ik doe. Ik geniet van wat ik doe. Ik word er gelukkig van.

Dromen

Voor UUT.nl zijn we bezig met een project wat heet: ‘Blik je droom in’. Gister hadden we een korte vergadering erover en ging ik daarna eten met een van de meiden van onze redactie. We hadden het over dromen en hoe ‘eng’ dat eigenlijk is om die te volgen. Vaak als je je droom deelt met anderen, geven ze meteen redenen waarom het niet zou lukken. ‘Ja, maar’ hoor je dan. Dat is jammer. We worden in onze maatschappij ‘geforceerd’ om maar gewoon te werken en brood op de plank te zetten. Maar hoezo zouden we niet ook onze dromen kunnen waarmaken?

Anderhalf jaar geleden zat ik zoooo diep dat ik er een einde aan wilde maken. Ik was klaar. Op. Ik wilde niet meer. Maar toen ik mijn familie en vrienden zo in wanhoop zag door mij. Realiseerde ik me dat ik het nog een kans moest geven. Mijn plan was om mijn leven te leven zoals IK dat wilde. Mijn dromen na te jagen. Nee is geen optie. We gaan ervoor. Zo kwam de halve marathon, de blog, mijn werk, en eigenlijk nog veel meer. Het kwam uit. Ik maakte mijn dromen waar. Omdat ik mezelf niet ging tegenhouden of zei ‘Maar dit kan je toch niet’, ‘Ik ben niet goed genoeg’ ‘Ik kan dit niet’. Al deze ‘negatieve’ gedachtes mochten niet meer van mij.

Nu wil ik leren fotograferen en gitaar spelen. Ik merk als ik bezig ben met akkoorden leren dat ik gefrustreerd raak en denk verdomme ik kan dit niet, ik geef het op. Zodra ik dit denk, zeg ik tegen mezelf: Nee, Ell, nu doe je het weer. Ik kan het niet is niet waar. Oefening baart kunst. Je hebt ook de halve marathon gelopen dan kan je dit ook. En begin ik weer met oefenen. En zo help ik nu ook mijn mede UUT’er om haar droom waar te maken. Drie maanden alleen op reis en 10 kilometer hardlopen in maart. Want als ik het kan, kan zij het ook. Daar word ik gelukkig van. Je dromen volgen en anderen helpen. Want samen komen we er wel!

Waar word jij gelukkig van?

Fotocredit: Fleur Joesten

6 thoughts on “Waar word ik gelukkig van?”

  1. Ex-depressief… 20 jaar medicijnen.. sinds jaar of 7 medicijn vrij.
    Loop sinds maart 2016 (weer) hard.
    Naast lieve familie en goede vrienden is lopen een prima manier om je hoofd leeg te maken. ‘t Is wel verslavend

  2. Prachtig artikel. Dit komt misschien ook omdat ik nu het zelfde meemaak. Ik vecht de afgelopen 7 maanden tegen een burn out een depressie, en verbroken relatie. Ook ik ben terug gegaan naar start, en me gaan focussen op wat mij gelukkig maakt. Vrienden familie en hardlopen. Ben momenteel in training voor de marathon van Rotterdam op 9 april. Heel veel sterkte en bedankt voor je blog!

  3. Wauw goed van je zeg. Ik heb geen depressie maar ik heb paniekklachten/angstklachten gehad. Door het hardlopen durfde ik mijn wereld weer groter te maken. Stap voor stap letterlijk!!
    Ga zo door, geweldig!! Leuk om je te volgen op Instagram.

  4. Ik word gelukkig van jouw blogs en van Mindful Run clinics te geven. We kunnen zoveel meer mensen bereiken door samen te laten zien wat hardlopen voor iemand kan doen. Ik heb zin in zondag om jouw clubje mensen kennis te laten maken met Mindful Run en ik hoop je toch gauw in het echt te mogen ontmoeten Ellie. Wat weer een prachtig verhaal met alle hoogte en dieptepunten zo mooi beschreven.

  5. Wat een mooi bericht Eleanor. En wat goed dat je volhoudt met gitaarspelen. Ik ben sinds kort burnout en heb daardoor vaak last van eenzame gevoelens. Vooral omdat mijn wereld vrij klein geworden is. Ik blijf je volgen 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *