Gisteravond werd ik na mijn baantraining gebeld voor een interview. Aan de telefoon werd mij de vraag gesteld waarom ik was begonnen met bloggen. Ik heb mijn verhaal al meerdere malen verteld, maar ik moest toch even goed nadenken. De laatste tijd zit ik namelijk in dubio of ik wil doorgaan en of mijn naam nog bij mij past (hier had ik al over verteld in deze blog).

Afgelopen weekend had ik er ook over met een vriendin. Ik had een baaldag (was gewoon met het verkeerde been uit bed gestapt), alles ging mis en dus ging ik me afvragen waar ik het allemaal weer voor deed en of ik de aandacht aankan; die social media, op iedereen reageren, interviews etc. Een vriendin zei toen: “Misschien is het tijd om weer terug te komen naar de reden waarom je het doet. Dat je dat weer helder krijgt. Ik denk dat je ontzettend veel hulp biedt aan anderen, maar ook nu bij jezelf moet voelen wat op dit moment goed voor jou is. Jouw blog maakt een fijne afwisseling in de blogwereld”, zei ze.

En dat is precies waarom ik wilde gaan bloggen. Ik wilde niet nog zo’n ‘fitgirl’ zijn en alleen maar de mooie kant van de wereld laten zien. ‘Kijk ik heb een sixpack’ Nee, ik wilde een taboe doorbreken. Mensen laten zien dat het oke is om kwetsbaar te zijn. Dat een depressie een ziekte is. Dat je daar niet voor hebt gevraagd of je aanstelt. Ik wilde mensen inspireren om gezonder te leven, dat hardlopen een hulpmiddel kan zijn tegen depressies en dat je beter voor zichzelf moet zorgen in deze drukke maatschappij. Daarnaast wilde ik vooral dat mensen kwetsbaar durfden op te stellen.

Die eerste stap was dan ook om zelf kwetsbaar op te stellen en de blog te starten. Dat vond ik ongelooflijk eng. Ik weet nog goed toen ik mijn Facebookpagina aanmaakte en mensen uitnodigden om het te liken. Ik scheet in mijn broek! Koos ik een goede naam? Wilde ik wel met het woord Depressie in mijn naam? Een vriendin zei dat ik het niet moest doen. Ze zei: je gaat mensen afschrikken. Of kies een Engelse naam.

Maar dan zou ik gewoon meegaan met dat taboe. Nee: Ik wilde depressievrij lopen. Dat was mijn doel. En het doel was om een taboe te doorbreken. Dus moest ik er ook mee naar buiten komen. Toch was ik bang: gaan mensen me een aansteller vinden? Of vinden ze me alleen maar een zielig hoopje verdriet?’ Want dit was precies wat ik niet wilde. Ik wilde in mijn kracht staan. Geen medelijden, maar laten zien dat het leven niet altijd rozegeur en manenschijn is, maar dat je ook tegenslagen meemaakt en elkaar hier voor nodig hebt om erbovenop te komen. Je kan het niet alleen en dat hoeft ook niet. Waarom jezelf moeilijk maken als het ook makkelijk kan toch?

Verder zocht ik ook een voorbeeld. Een voorbeeld van een gewoon iemand die een depressie of andere psychische ziekte heeft en hier over praat. Niet alleen ‘ja, ik heb een depressie gehad’. Maar hoe is dat? Hoe gaat zoiets aan toe? Waar loop je dan tegen aan en wat kan je er tegen doen? Hoe kunnen anderen jou helpen in die tijd? Door erover te praten, help je elkaar en kom je (naar mijn idee) sneller/beter bovenop.

Omdat er verder niemand zo was, besloot ik het dus zelf maar te zijn. Deze beslissing nam ik toen ik mijn leven 180 graden omdraaide. (Samen met het trainen voor mijn eerste halve marathon natuurlijk). Nooit had ik gedacht dat ik het bloggen daadwerkelijk vol zou houden, maar hier sta ik dan. Meer dan anderhalf jaar later. Samen met mijn levensmotto; Loop Depressievrij. En daar ben ik trots op, dus ik ga gewoon door en we zien wel waar het schip strand!

5 thoughts on “Waarom ben ik ooit begonnen met bloggen?”

  1. Ik ben blij te horen dat je voorlopig door gaat, het geeft mij (als naaste van iemand) moed om te weten dat we niet de enige zijn.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *