Blessures. Geen hardloper houdt ervan, beter gezegd; geen sporter houdt ervan. Maar het mentale aspect van een blessure oplopen; die kant wist ik nog niet.

Pijn, onzekerheid en angst. Dat is wat een beetje sportblessure met zich mee brengt. Als jij nu een blessure hebt, weet je waarschijnlijk als geen ander hoe vervelend het is.  En als je nog geen blessure hebt meegemaakt weet je, denk ik, niet hoe mentaal vervelend het kan zijn. Ja, voordat ik een blessure had opgelopen, wist ik wel dat het vervelend kon zijn, maar dat je onzeker en bang van kon worden? Nee, dat wist ik niet.

Eind september besloot ik op de marathon van Eindhoven in oktober niet te lopen. Lastig als je er zo lang naar toe traint, maar wel verstandig, want mijn lichaam zei nee. De stress van het afstuderen, in het buitenland een pittige eindstage lopen en de heuvels in Engeland eisten zijn tol. Het was tijd om te herstellen. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Want wanneer ben je hersteld? In november dacht ik dat het beter ging, maar zodra ik de kilometers weer ging opbouwen schoot de pijn er weer in. Toch maar de fysio bellen dan maar?

Zo gezegd, zo gedaan. Daar zat ik dan bij de fysio. Intake, sportmassage, looptechniek bekijken en oefeningen doen. Daarnaast mocht ik ELKE dag foamrollen (of ik dat heb gedaan is een tweede – want het is niet bepaald prettig). Geduld is een schone zaak, maar of ik geduld heb? Mijn kuiten moeten nú beter zijn. Gelukkig mocht ik na een paar sessies bij de fysio zelf verder aan de slag en zelfstandig de kilometers opbouwen.

Maar dan… Dan sta je daar met je hardloopschoenen aan, klaar om te gaan. De moed zonk me in de schoenen. Ik durfde niet. Want wat als de pijn straks terugkomt? Kan ik überhaupt nog wel hardlopen? Of moet ik van vooraf aan beginnen? Lukt die marathon wel? Maar ik wil zo graag een marathon lopen. Ja, dat is dus het mentale stuk van een blessure oplopen.

Omgaan met een blessure

De impact van een blessure is groot. Natuurlijk wisselt het per persoon en per blessure, want de een moet maanden, misschien jaren revalideren terwijl de ander (zoals ik) maar een aantal weken moet herstellen. Het enige wat ik zelf kan adviseren is om tijdelijk een andere sport te beoefenen, zodat je toch je ei kwijt kan – zeker voor mensen die kwetsbaar zijn voor een depressie. Voor mij werd dat yoga en spinning. Bij yoga kon ik mijn hoofd leegmaken en met spinning hield ik mijn conditie redelijk op peil.

En door te werken aan de spieren die op dat moment niet zijn aangetast, werd ik uiteindelijk een sterkere sporter. Zelf ben ik achtergekomen dat mijn blessure deels te maken had met mijn gebrek aan krachttraining. In 2016 (toen ik 2 x per week krachttraining deed) had ik nauwelijks pijntjes tijdens het lopen en liep ik mijn eerste halve marathon met gemak uit. In 2017 heb ik mijn schema veranderd en wilde ik meer gaan lopen. Maar langzamerhand kwam ik achter dat mijn nieuwe tactiek niet zo goed uitpakte – a.k.a. deze blog.

Ook al zijn blessures totaal geen pretje, uiteindelijk wordt je er sterker van – what doesn’t kill you makes you stronger (wat haat ik die zin eigenlijk, toch is het wel waar). Want je reflecteert op je gedrag waardoor je meer inzicht hebt in wat wel en niet voor jou werkt. Ik ben bijvoorbeeld achtergekomen dat krachttraining in combinatie met hardlopen voor mij de beste aanpak is. Misschien werkt 5 keer per week hardlopen voor jou beter, misschien werkt een andere sport in combinatie met hardlopen beter. Iedereens lichaam is anders.

Kortom, ook al zijn blessures niet goed voor je geest – herstellen van een blessure is als een nieuwe start, maar dan wel met nieuwe kennis en ervaring.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *