Adolescenten die met een depressie kampen, is dit iets van deze tijd? Een begrip dat voor steeds meer mensen een dagelijkse rol in hun leven inneemt en al het normale overmeestert door een zwarte sluier. Ik liep in mijn jeugd en adolescentenjaren met een depressie, maar wist toen niet wat het precies was. Een voor mij toen nog onbekend begrip dat een deel van mijn leven overnam.

Ik was een vrolijk en extravert meisje dat ijverig mijn best deed op school. Ik wilde hoge cijfers halen en deed wat er van me werd gevraagd. Ik had leuke vriendinnen om me heen en zelfs een vriendje. Alles leek goed te gaan. Tot mijn leven en dat van mijn familie compleet veranderde. 28 December 2010. Mijn moeder was die ochtend vertrokken in de auto naar haar zus in Engeland, maar zou daar nooit aankomen. Hoe ga je daarmee om? Accepteren dat iemand er gewoon niet meer is? Wanneer die persoon gewoon die ochtend nog aan de ontbijttafel zat?

Het heeft heel veel impact gehad op het leven van ons gezin en op wie wij waren als persoon. Mijn broers, mijn vader en ik gingen allemaal anders om met de verwerking van mijn moeders overlijden. Ik besloot me volledig te concentreren op school. Ik wilde namelijk journalistiek gaan studeren en moest en zou door die loting heen komen.

Jong, midden in het leven en met vol overtuiging vertrok ik op mijn achttiende naar Utrecht. Het was me gelukt. Ik ging journalistiek studeren. Door deze nieuwe start, hoopte ik dat ik alle nare gebeurtenissen kon achterlaten, maar er bleef niks van me over. Want… wat een prachtig studententijd moest worden, werd het begin van een ellendige tijd.

Tijdens mijn eerste studiejaar in Utrecht begonnen de angsten en hartkloppingen. Ik werd bang voor de toekomst, was onzeker en langzamerhand maakte mijn vrolijkheid plaats voor een diep dal waarin ik alleen maar donker zag. Ik durfde de dag niet meer in te gaan of uit bed te komen, die afschuwelijk lange dagen waar geen einde aan leek te komen. Ik voelde me ellendig, maar dat ik een depressie had is toen nooit bij me opgekomen. De trein haatte ik, omdat die mij naar Eindhoven bracht. Eindhoven, dat ik associeerde met alle negatieve gedachten van het overlijden van mijn moeder…

Ik voelde me niet mezelf. Waar was die vrolijke, extraverte Ellie van vroeger? Ik herkende mezelf niet meer. Thuis en op de studie had niemand het door. Toneelspelen was iets waar ik heel goed in werd. Maar mijn blik en hele wezen waren veranderd. Dat ik niet meer dezelfde was, zag misschien een enkele vriendin wel. Ik wilde namelijk niet meer uitgaan, had nergens zin in en snapte niet waarom mijn vriendinnen vrolijk waren. Een vriendin heeft mij toen geadviseerd om hulp te zoeken. Ik kwam op een wachtlijst voor een tweedelijns psycholoog. Ik heb maanden mijn gevoelens weggestopt en ben gewoon ‘doorgegaan’ met studeren.

Toen de psycholoog eenmaal belde, wilde ik niet eens meer op gesprek. Omdat mensen het niet zagen, was dit een reden voor mij om te ontkennen wat er aan de hand was. Niemand had door hoe ongelukkig ik mij voelde. Ik drukte mijn negatieve gevoelens heel hard weg en durfde er uit schaamte (denk ik) niet over te praten. Maar ik werd door de psycholoog overgehaald om toch even langs te komen.

Bij de psycholoog is toen een ernstige depressie gediagnosticeerd. Hier liep ik waarschijnlijk al een hele tijd mee rond. Toen ik het hoorde, was ik verbaasd, maar tegelijkertijd opgelucht. Hoe ik me voelde, was blijkbaar niet normaal. Rond deze tijd was mijn familie nog enorm aan het rouwen. Hierdoor was er helemaal geen ruimte voor mijn depressie. Ik kon dus niet terecht bij mijn vader of broers. Daarnaast was er veel onbegrip van mijn vriendinnen. Ze begrepen niet wat het echt inhield. Mijn vertrouwen in anderen was toen heel klein.

Dit was een heftige en intense tijd waarin ik niet meer wist wie ik om hulp kon vragen. Omdat het mentaal niet goed met mij ging, kon ik veel gevoelens niet toelaten, een heel stuk zat op slot, ik liet me niet kennen. Hierdoor was het 1e studiejaar best zwaar. Ik besloot toen ook te beginnen met antidepressiva, want de dagen werden voor mij gewoon te zwaar. Ik had een steuntje in de rug nodig.

Door de medicijnen kon ik eindelijk rustiger nadenken over mijn problemen. Ik besloot te verhuizen naar een ander studentenhuis, zocht een bijbaantje, ging weer uit en begon openlijk te praten over mijn depressie. Op mijn eigen rustige tempo vond ik mijn oude spontane zelf weer terug.

Ik besloot na deze zwarte periode, het helemaal achter me te laten. Ik wilde er niet meer over praten, want de oude Ellie was terug en die zou gewoon blijven. Maar dat is helaas niet gebeurd, want ongeveer een jaar daarna begonnen de sombere gedachtes en angstgevoelens weer op te komen. Ik dacht dat ik gewoon niet lekker in mijn vel zat. Dus besloot ik te gaan hardlopen. Dit hielp, maar eigenlijk niet genoeg. Ik kon veel gevoelens niet toelaten en bleef volhouden dat ik niet weer depressief was. Dit werd me uiteindelijk te veel en ik raakte overspannen. Het zorgde dat ik mijn studie tijdelijk moest stoppen en weer moest beginnen met een antidepressivum. Dat vond ik ontzettend moeilijk om te accepteren. Maar nu, een jaar verder, kan ik zeggen dat ik meer grip heb op mijn depressie en een aantal handvatten heb gevonden die mij helpen er mee om te gaan. Waaronder hardlopen, gezond eten en schrijven.

Helaas merk ik dat maar weinig mensen er iets van afweten en bestaat er nog steeds een taboe rondom depressiviteit. Ik wil daarom depressie bespreekbaar maken naar aanleiding van mijn eigen ervaringen, d.m.v. de halve marathon van Utrecht op 20 maart 2016. Daarnaast wil ik geld inzamelen voor het project ‘Eerder is Beter’ van Fonds Psychische Gezondheid. Depressie komt veel meer voor dan er wordt gedacht in die kwetsbare tijd van adolescent zijn en dat moet gezien worden.

tumblr_noubsgkEYA1tetrwto1_500
Sponsorloop Utrecht Marathon

15 thoughts on “Wat een prachtige studententijd moest worden, werd het begin van een ellendige tijd”

  1. Mijn zoon was 14 jaar oud toen hij door een jongen van 18 bewusteloos werd geslagen. Zinloos geweld.Gewoon pech dat hij hem tegen kwam.Er stonden 15 jongeren om hen heen die wij allen kenden. Niemand durfde hem te helpen. De dader is veroordeeld.

    De omgeving hield er geen rekening mee dat hij wel eens een trauma kon hebben opgelopen door deze ernstige mishandeling. Aan slachtofferhulp hadden wij helaas helemaal niets aan gehad.

    Hij moest in de hoek staan bij het vak Nederlands op school,,omdat hij zijn boek was vergeten in die periode. In die maand na het gebeuren werd hij 27 keer de klas uitgestuurd vanwege vergeten boeken. Ik ben naar school gegaan en had tegen de docent gezegd dat als hij zijn boekentas was vergeten ik dat zeker ook begreep en ik haar actie ongepast vond. Schoolmaatschappelijk werk deed een zorgmelding,omdat mijn zoon somber was. Mijn zoon ging in die periode ondanks concentratie problemen nog wel naar school. Mijn zoon miste een vader die er voor hem was. Zijn vader was hertrouwd en keek hij niet naar hem om.Zijn stiefmoeder ontwrichtte de relatie tussen zijn vader en hem. Waardoor mijn zoon keer op keer teleurgesteld raakte en deze combinatie maakte dat hij somberder werd.. Zijn vader werd door de schoolmaatschappelijk werkster benaderd en hij was van mening dat mijn zoon maar uit huis geplaatst moest worden. Zonder enig argument. Ook al was hij sinds het 7e jaar van mijn zoon uit beeld en er volgde een belaging van zorgmeldingen door toedoen van de zelfde schoolmaatschappelijk werkster tegen mij. In eerste instantie pakte mijn zoon de draad van zijn leven na het zinloos geweldsincident gewoon weer op.

    Door de zorgmeldingen en het probleem dat hem werd aangepraat dat hij een probleem had, begon het probleem. Mijn zoon sliep slecht en werd somber. Het onbegrip van school en van zijn omgeving zorgde ervoor dat hij de grip op zijn leven langzaam kwijt begon te raken.Bureau jeugdzorg sloot keer op keer de zorgmeldingen af ,omdat er geen reden was van een bedreigde situatie bij mij thuis. Heb daarna een klacht ingediend tegen deze schoolmaatschappelijk werkster. De klachten zijn gegrond verklaard. Ik kon mijn werk niet meer uitoefenen en bracht het veel onrust met zich mee.

    Tot overmaat van ramp bleek mijn zoon ten gevolge van het zinloosgeweldsincident een ernstige slaap-,waakritme stoornis te hebben. Hij had geen invloed op zijn biologische klok en lag hij nachten wakker. Een dierbare werd ernstig ziek en was er geen tijd om afscheid te nemen,laat staan om te rouwen. We zijn belaagd door hulpverlening en kreeg mijn zoon een proces verbaal opgesteld door de leerplichtambtenaar , vanwege schoolverzuim. Net nadat we een zeer geliefde dierbare hadden verloren en mijn zoon hard gewerkt had aan een emdr therapie om van een depressie te kunnen herstellen. Op weg naar herstel kreeg hij te maken met de raad van de kinderbescherming. In die periode ,4 lange jaren is mijn zoon hiermee belast en was er geen enkel begrip of inleving geweest over zijn ptss (post traumatische stress stoornis) vanuit zijn directe omgeving. Men heeft werkelijk geen idee hoe iemand psychisch lijdt aan een depressie.En dat je iemand hierdoor ook kunt verliezen. Als moeder heb ik gezien hoe je de lijn met je kind verliest als je kind aan een depressie lijdt. Deze constatering was hartverscheurend. Ben vrienden kwijt geraakt ,waarvan ik dacht dat het beste vrienden waren.Je stelt je aan of je kunt niet opvoeden kreeg ik herhaalde malen te horen. Deze ziekte voelde aan als de pest. Mensen laten je meedogenloos barsten. Alsof je het verzint dat je kind ziek is. De school heeft hem laten barsten en heeft hij moeten smeken om onderwijs te krijgen in de periode dat hij niet in staat was om naar school te gaan .Hij wilde toch wel zijn school proberen af te maken. Het proces verbaal opgelegd te krijgen voelde als een dolksteek in de rug. Heb nachten gehuild.Bij de rechtbank konden wij meteen rechts omkeer maken. Volgens de rechter hadden wij daar niets te zoeken en begreep de rechter absoluut niet het proces verbaal vanwege schoolverzuim ten gevolge van een depressie en een slaapstoornis. Het was dan ook vrijspraak. Mijn zoon heeft door het zinloos geweldsincident zoveel pech gehad in de bejegening naar hem. Als je wint heb je vrienden . Hij blonk uit in sport. Was slim en ondernemend. Door de depressie stond hij er moederziel alleen voor richting zijn volwassenheid.Ik kan hem zijn verloren jaren door druk en onbegrip van instanties en school niet meer terug geven. Ik voel mijn hart bloeden als ik terugkijk naar die periode.Een troost,de depressie is overwonnen.Maar zowel de immateriële als materiële schade is groot. En hoop ik van harte een goede advocaat te vinden die ons helpt deze kwestie aanhangig te maken. Hoop dat recht zal zegevieren. Onbegrip voor een depressie kan dodelijk zijn.

  2. Ik heb gezien hoezeer de dood van je moeder iedereen in je familie heeft aangegrepen. Ik merkete wel dat je erg stil en wat teruggetrokken was, maar ik durfde er niet over te praten met jou, omdat ik voor jou gewoon een bekende was en niet iemand waarmee je zulke gevoelens deelt. Ik ben blij dat je het van je afschrijft, dat is prima! Ik weet hoe het voelt wanneer je naaste familie en zelfs in mijn geval, mijn eigen vrouw je totaal niet begrijpen. Ik voelde me helemaal alleen en had ook hulp nodig. Vandaar dat ik mij goed kan inleven in je verhaal. Zo te zien heb je de weg uit het dal gevonden! Gaat je vast heel goed lukken en door deze ervaring groei je ook weer. Dat is uiteindelijk heel erg positief, want daardoor kun je ook anderen tot steun zijn.

  3. Mooi en krachtig geformuleerd, het proces waar je door heen bent gegaan !
    Naast hardlopen heb je schrijven in ieder geval ook in de vingers, zie ik wel 😉
    Veel sterkte gewenst en succes met de voorbereidingen voor maart volgend jaar (Y)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *