Afgelopen dagen ben ik een ding achtergekomen over mezelf. Ik probeer vaak ‘geluk’ te zoeken in mensen, maar realiseer me dat je die geluk juist moet vinden in jezelf. Je leeft voor jezelf en niemand anders. Daarnaast kan je nooit gelukkig zijn met een ander, als je niet eerst gelukkig bent met jezelf.

Een vriendin zei tegen me: ‘Als iemand je alleen verdriet geeft en geen toegevoegde waarde heeft in jouw leven, moet je die persoon loslaten.’ Daar ben ik mee eens. Hoe moeilijk ik dat ook vind. Wanneer je samen dingen hebt gedeeld, ervaren, van iemand hebt gehouden, is dat erg moeilijk om los te laten. Keer op keer probeerde ik het, maar ik realiseer nu dat ik moet loslaten.

Eerder interviewde ik mijn ex. Veel mensen vroegen of dit mijn laatste vriend was en de persoon was die de relatie verbrak toen ik in een zware depressie zat. Het antwoord is nee, met Kristan had ik een relatie vanaf mijn 16e tot mijn 19e. Bij ons is het uitgegaan omdat we uitelkaar groeiden. Dat is nu al jaren geleden. De andere ex probeer ik zo weinig mogelijk op mijn blog te vertellen. Voor zijn privacy en voor mijn privacy. Ook omdat onze communicatie en omgang moeizaam is. Afgelopen week zijn er dingen gebeurd waardoor ik heb besloten dat ik moet loslaten. Het is te moeilijk, te pijnlijk en zorgt alleen maar voor negatieve energie.

Mijn collega en ook wel soort van ‘mentor’ zei tegen me. “Ik ken je nog niet heel lang, maar wat ik van je heb gezien ben je ijzersterk, maar ook heel gevoelig.” Daarna zei hij: ‘wil je de overkant ooit bereiken, dan moet je de kant loslaten.’ Ik vond dit een geweldige uitspraak. Het heeft ook echt mijn ogen geopend. Ik moet het verleden loslaten, alle pijn, nare gebeurtenissen en tekortkomingen loslaten. Het heeft geen zin meer. Ik moet de kant loslaten.

Want wil ik de overkant ooit bereiken, dan moet ik de kant loslaten.

eleanor-7

Fotocredit: Fleur Joesten. 

4 thoughts on “Wil je de overkant bereiken, dan moet je de kant loslaten”

  1. De kant loslaten. Moeilijk, als liefde voor de kant het enige is wat je in liefde hebt gekend. We zijn allemaal bang om te verdrinken, maar ik ben vooral bang om kwijt te raken wat ik heb gevonden in de liefde voor mijn ex. Het gekke in mijn situatie is dat – na een heftige relatiebreuk – de communicatie nu al 4 maanden volledig gestopt is, maar ik des te harder ben gaan vastklampen aan alles wat die tijd “ons” maakte.

    En dit geeft het me verdriet en pijn, moeilijke nachten en lange dagen, en ik wil het niet loslaten vanwege een gemixt gevoel van schuld en angst voor het onbekende maar ook vooral gewoon uit pure liefde voor haar. Wanneer ben je klaar om te zeggen dat het genoeg is? Wanneer ben je klaar om zo volledig voor jezelf te gaan? Alle oude liefde opzij te leggen? Als die liefde datgene is waarmee je jezelf hebt leren identificeren, datgene is geweest waar je je kracht en je waarde uit hebt leren halen, datgene was waar je zo ongelofelijk trots op kon zijn en een gevoel heeft gegeven als je nooit eerder gekend hebt? Wat ligt er aan de overkant?

    Misschien zijn al die krachten en waardes uit het verleden nu eerder ankers dan veilige havens, en wordt het tijd dat ik m’n ogen open doe en leer zwemmen.

    “Wanneer je samen dingen hebt gedeeld, ervaren, en voelt, is dat erg moeilijk om los te laten. Keer op keer probeerde ik het, maar ik heb nu geen keus meer.”

    Mag ik vragen hoe je persoonlijk zo ver bent gekomen dat je geen keus meer had dan los te laten?

    1. Ja lastig is dat he… Nou het heeft me meer dan een jaar geduurd. Met veel vallen en opstaan eigenlijk. Keer op keer hoopte ik dat het goed zou komen
      tussen ons of dat we wel met elkaar om konden gaan. Maar hij begrijpt mijn kant totaal niet. Elke keer raakte ik er helemaal van slag, wanneer ik daarvoor ‘stabiel’ of ‘normaal’ was. Ik realiseerde me deze week toen mijn collega dus zei: wil je ooit naar de overkant, dan moet je de kant loslaten. En ik realiseerde me toen, ik moet vooruit en hij houdt mij achter, hij houdt mij vast in een bepaald ‘plek’, een plek of gevoel waar ik niet meer in wil zijn. Ik denk dat als je blijft hopen, je nooit vooruit kan komen. Op een gegeven moment is het gewoon klaar en moet je voor jezelf kiezen. En die overkant is juist een nieuwe relatie, nieuwe liefde, geluk, zelfstandigheid, zelfverzekerdheid, dat JIJ genoeg bent voor wie JIJ bent. Dat is de overkant. Tenminste dat geloof ik. Daarnaast zie je het verleden vaak rooskleuriger, maar er waren ook minpunten, ik schreef ze voor mezelf op. Alle momenten waarop hij mij niet begreep, geen rekening met mij hield, alleen aan zichzelf dacht etc. En dat bleef ik herhalen als ik dacht maar het was zo mooi tussen ons.

  2. De kant loslaten is inderdaad moeilijk en vraagt veel van je, vooral emotioneel/geestelijk. Heb het zelf ervaren in een scheiding, in het begin proberen vast te houden aan het bekende omdat je weet wat je hebt, ook al weet je in je achterhoofd dat het niet meer gaat en dat je het niet meer hebt. Maar de angst voor het onbekende, maakt het moeilijk om die laatste stap te zetten……

    Of ik de overkant al gehaald heb weet ik niet, misschien ben ik op een eilandje halverwege. Ik weet in ieder geval dat ik op het moment happy ben zoals het nu gaat (ok soms ook niet).

  3. Iemand loslaten is idd niet gemakkelijk. Zelf ben ‘k 13 jaar bevriend geweest met iemand waarmee ‘k gedurende die periode 2 korte relaties heb gehad en ook al werd ‘k dan beide keren gedumpt, toch probeerde ik mezelf iedere keer aan te passen en te veranderen met de gedachte dat dit mss kon helpen. Het voornaamste wat voor mij uiteindelijk de doorslag heeft gegeven om die vriendschap te beeindigen was door leugens en het feit dat zij totaal geen intresse meer had in hoe het ging met mij en dan heb ‘k vorig jaar maar besloten dat ‘k haar beter kon loslaten . Dit wil natuurlijk niet zeggen dat ‘k het voorbije jaar niet meer aan haar heb gedacht of mezelf de vraag heb gesteld of ‘k wel de juiste beslissing had genomen , maar dan probeerde ik vooral aan de mindere periodes te denken (zoals jij dus ook deed ) en dan verdwijnt het gevoel om terug contact op te nemen heel snel.

    Het stukje dat je nooit gelukkig kan zijn met iemand anders als je eerst niet gelukkig bent met jezelf doet mij heel erg denken aan ” ik hou van mij ” van Harrie Jekkers. Is mss wel een humoristisch liedje, maar er zit wel een zekere waarheid in.

    Groetjes

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *