‘Blogger’. Ik vind het nog steeds raar om mezelf zo te noemen. Want wanneer ben je een blogger? Laatst zei mijn broer dat ik toch moest oppassen met mijn blog. Omdat ik misschien daardoor baanmogelijkheden zou mislopen of niet serieus genomen zou worden als journalist. Ik had gelukkig meteen een tegenantwoord (wat ik bij iedereen heb die hiermee komt). Als een werkgever mij niet wil omdat ik ‘kwetsbaar’ ben, dan wil ik ook niet voor hun werken. Toen zei mijn broer: oh ja, nee zie je nu doe ik het ook. Nee, het is heel goed wat je doet. Je helpt heel veel mensen hiermee. Ik neem mijn woorden terug.

Want we zijn geen robots, we zijn mensen. En precies dat vergeten we regelmatig. We willen te veel. Het komt door de huidige maatschappij. Er wordt zoveel van ons verwacht. We moeten continue online zijn en doorgaan. Er wordt links en rechts aan ons getrokken, we moeten een goede baan krijgen, vrienden, een relatie, een huis, en daarnaast nog sporten.

En dit merk ik ook door mijn blog. Een soort verwachting. Regelmatig bloggen, leuke artikelen schrijven, op alle mails en social media berichten reageren. Soms word het me echt te veel. Mensen willen met mij afspreken, mensen willen me gebruiken voor hun studie, mensen willen dat ik gastblogs schrijf, mensen willen samen met mij hardlopen, mensen willen mij beter leren kennen. Ik vind het hartstikke aardig, maar wat is in it for me? Klinkt hard, maar op een gegeven moment moet je ook je eigen grenzen stellen. Ik kan niet overal ja op zeggen. Daar heb ik gewoon de tijd en energie niet voor.

Daarnaast kan ik niet meteen op iedereen reageren. Ik probeer het, maar verwacht dus niet altijd meteen een uitgebreid antwoord. Als iemand zijn verhaal naar mij stuurt, wil ik daar ook rustig op reageren. Ik vind het heftig om al die verhalen te horen en te zien wat iemand allemaal kan meemaken. Dat is pittig en daar moet ik ook even de tijd voor nemen om tot me door te laten komen.

Afstuderen
Op dit moment ben ik druk bezig met afstuderen en dit zorgt voor de nodige stress.. Ik probeer positief ingesteld te zijn, maar als je ooit bezig bent geweest met je afstudeerscriptie weet je dat het op en af gaat. Ene dag sta ik er positiever in dan de andere dag. Maar ook door het afstuderen ben ik wat minder aanwezig geweest op de blog.

Bloggen?
Het afgelopen jaar heb ik veel tijd geïnvesteerd in ‘Loop Depressievrij’ (en heel veel energie, leuke ontmoetingen, motivatie en inspiratie voor teruggekregen). Veel van mijn vrije tijd steek ik erin. Door regelmatig hard te lopen krijg ik de meeste inspiratie voor mijn blog.  Zet mij neer voor een laptop en ik heb geen idee wat ik moet typen, maar als  dingen te doen heb dan krijg ik ook de meeste ideeën om over te schrijven.

De druk om regelmatig te schrijven zorgt er wel voor dat ik soms twijfel of ik er mee door wil gaan. Ik vind de druk hoog (natuurlijk leg ik die zelf op, maar goed) daarnaast ben ik erg open, dus weet iedereen veel van je. En soms voelt het alsof niks meer van ‘mij’ is. Aan de andere kant vind ik het ook heel bevrijdend. Als ik mensen leer kennen of oude kennissen tegenkom hoef ik niet te doen ‘alsof alles koek en ei is’. Ze weten dat ik struggles heb gehad en dat is oke. Ik denk dat dat nog steeds de grootste winst is geweest van mijn blog. De bevrijdend gevoel dat het me gaf om er mee naar buiten te gaan. En niet meer te schamen. Dit ben ik. Take it or leave it.

Maar dat zegt niet dat het makkelijk is. Laatst twijfelde ik echt weer of ik met mijn blog door wilde gaan. Maar weet je wat er gebeurde? Ik kreeg weer zo’n lieve/inspirerende/ontroerende bericht van iemand. Iemand die ik al jaren niet had gezien. En hij vertelde mij dat hij last heeft van depressies. Hij zei dat zijn vriendin aanraadde om met mij te praten. En vroeg mij om tips. Toen wist ik weer waarom ik ooit was begonnen. Soms vergeet ik dat even, maar dan zie ik zo’n reactie en denk ik ja… Dit is waarom ik besloot om een blog te beginnen, want als iemand anders er niet over gaat praten, dan doe ik het wel.

En omdat het bloggen wel mijn uitlaatklep is en ik veel nieuwe mensen leer kennen, wil ik wel blijven doorgaan. Een balans hierin vinden en zien wat goed voor mij is is nog wel even uitzoeken.

Team
Op dit moment ben ik ook druk bezig met de Utrecht Marathon en mijn team (#teamloopdepressievrij). We gaan de 10 kilometer en halve marathon lopen op 19 maart voor MIND. Daar ben ik zo trots op. Dat een groep mensen zich hiervoor willen inzetten en dat het dit jaar mogelijk is.  Ik heb nog geen moment gehad om iedereen te ontmoeten (door het afstuderen), maar ik zal ze 19 maart voor de start zien. 🙂

ZO, dat is eruit! Ik moet eerlijk zeggen dat ik het altijd wel spannend vind om dit soort dingen te plaatsen. Er zijn tegenwoordig zoveel verwachtingen en dan ga je zelf twijfelen en je vaak afvragen: “wat wil ik nou?”, maar ik ben heel erg blij met hoe alles gelopen is en tot nu toe gaat. Dus ik leef lekker met de dag en zie wel weer wat de toekomst brengt.

Fotocredit: Fleur Joesten

8 thoughts on “Zal ik doorgaan met bloggen of niet?”

  1. He Eleanor,

    Ik snap jouw twijfel. Ik denk dat iedereen, maar zeker diegene die vatbaar is voor depressie, zich moet (uh, moeilijk woord) afvragen wat hij of zij terugkrijgt voor de energie die diegene besteedt. Zo vind ik het super dat jij je afvraagt wat je terugkrijgt van de energie die je stopt in jouw blog. Gelukkig geef je zelf al het antwoord en dat is een groot goed.

    Mocht je echter nog een antwoord zoeken, laat mij jou dan uitleggen waarom ik jouw blog lees:
    Ikzelf ben ook gevoelig voor depressie. In 2011 opgenomen geweest in een PAAZ voor 3 maanden. Het gaat nu goed genoeg om een deel uit te maken van de maatschappij. Ik ben daar heel blij om. Soms komt het monster weer op bezoek en moet ik extra tijd aan mezelf besteden. En daar zit nou juist waar ik steun zoek en die vind ik in jouw blog.

    Ik vind het namelijk heel moeilijk om met mensen te praten over mijn depressie en over mijn sombere buien. Nadat ik hersteld ben in de PAAZ wilde mijn toenmalige werknemer me niet meer terug in mijn functie. Wat ik ook zei. Ik was afgeschreven. Ik heb toen een andere baan gevonden en mezelf voorgenomen nooit meer met mijn werkgever te praten over mijn gevoeligheid. Afgelopen zomer had ik het even moeilijk. Met de bedrijfsarts heb ik open kaart gespeeld en hij adviseerde me om ook open kaart te spelen met mijn leidinggevende. Voor begrip. Dat had ik niet moeten doen. Vanaf dat moment werd er gestuurd op het terugkeren in een lichtere functie. Dat ik al 4 jaar probleemloos zonder noemenswaardige verzuim had gefunctioneerd is allang vergeten.

    De moed die jij toont om open te zijn over jouw depressie en jouw gevoeligheid vind ik heel goed. Jij verwoordt waar ik de moed niet voor heb. Ik zou heel graag willen, maar de keren dat ik open er over ben lijd ik schade. Ik heb immers een gezin en een hypotheek.

    Ik zou heel graag open willen zijn zoals jij, maar ik durf het niet (meer). Gelukkig zijn er mensen zoals jij die depressie bespreekbaar durven te maken.

    1. Hi Kees,

      Ja ik begrijp je punt… Dat is inderdaad jammer dat je bent afgeschreven. Dat soort dingen word ik ook bang voor en denk ik. Hoezo? Waarom behandelen we elkaar op deze manier? Inderdaad je hebt een gezin en een hypotheek, dus niet helemaal open kaart spelen is uiteindelijk ten voordeel voor jou. Je wilt behandelt worden als elk ander. Niet als een ‘fragiel’ persoon. Iedereen heeft tekortkomingen, maar dat vergeten leidinggevende, die willen volgens mij gewoon mensen zonder gevoel en emotie. Die nooit ziek zijn. Hopelijk zal het steeds meer geaccepteerd worden en zal de volgende generatie hier minder last van hebben!
      Bedankt dat je je verhaal wel met mij wilde delen. 🙂

  2. Lieve Eleanor
    Je Bloggen zijn leuk en spontaan en helpen mensen idd. Maar het moet ten koste gaan van je zelf. Als je geen zin hebt om een keer geen blog te schrijven doe je dat toch niet. Iedereen zal dit begrijpen. Bloggen is leuk maar Eleanor gaat voor
    Groetjes Rob

  3. Tsja , weet je , je snijdt hiermee weer zo’n moeilijk punt aan. Je bent wellicht gewoon wat eerlijker en opener dan de gemiddelde mens. Een familielid had toevallig dat gala bekeken en zei dat ze jouw zo moedig vondt. Tsja moedig dat weet ik niet , maar je liegt of ontwijkt niet in ieder geval. Is je broer misschien niet bezorgd over het feit dat je misschien te veel hooi op je vork neemt ? 19 maart , 26 maart – je komt toch wel he ?- 2 april geloof ik weer en dan nog je blog en de rest van je leven ….. BALANS !!!
    Hoe gaat het met het rennen zelf trouwens , gaat de 10km al wat beter ?
    Succes dame !!!

    1. Ja ik doe inderdaad veel, maar het zijn dingen waar ik energie uithaal 😉 Dus tot nu toe neemt het geen energie van me.
      Ik heb helaas last van mijn scheen/kuit, dus het is de vraag hoeveel evenementen ik mee kan lopen.
      Ik ga dinsdag naar de fysio hiervoor!

  4. Een ervaren loopbaanadviseur zei me kort geleden dat werkgevers vooral GEPASSIONEERDE werknemers zoeken tegenwoordig….kortom, maak jij je maar geen zorgen over je toekomstige baan

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *