Zal ik het wel delen, zal ik het niet delen? Elke keer vind ik het lastig hoe open ik wil zijn. Eerst vond ik het bevrijdend, maar nu merk ik de gevolgen in mijn privé leven. Want zodra iemand mij ontmoet of mij googled, kunnen ze alles vinden. Ik ben geen mysterie. Ik ben een open boek.

En dat is prima. Daar heb ik een jaar geleden voor gekozen. Ik wist wat ik deed en ik heb er geen moment spijt van. Maar nu merk ik dat ik niet zo goed weet hoe open ik wil zijn. Zeker omdat het de laatste weken niet zo goed gaat.

De laatste weken/maanden heb ik geprobeerd om mijn antidepressiva lichtelijk af te bouwen.  Dit komt omdat ik erg last heb van bijwerkingen. Eerder had ik al verteld over mijn bijwerkingen. Nachtzweten, droge mond, slaperig, maar ook huiduitslag. Helaas ging het afbouwen niet zo succesvol als ik had gehoopt en moest ik weer terug naar een hogere dosering. Ik had het gevoel dat ik faalde…

Eerst werden de bijwerkingen minder, maar mijn humeur werd ook minder. Ik werd chagrijniger, emotioneler en duizelig door het afbouwen. Gelukkig ging dit snel beter en werden de bijwerkingen ook minder. Ik werd niet meer klam wakker en had minder huiduitslag. Alleen na de tweede verlaging begon mijn humeur echt achteruit te gaan. Ik begon te piekeren en werd down. De nare gedachtes kwamen weer omhoog en het schrijven ging moeizaam. En mijn uitlaatklep was juist schrijven.

Op de een of andere manier vind ik het nu dus lastiger om mijn gevoelens te delen. Een jaar geleden was het mijn uitlaatklep, maar nu wil ik het liefst wegkruipen onder de dekens. Niemand zien en verstoppen. Dan voel ik me het veiligst. Misschien is het dat ik voel alsof ik faal. Dat ik nergens kom, omdat ik pillen nodig heb. Misschien omdat ik realiseer dat mijn leven toch erg open is geworden. Iedereen weet alles van me, maar ik weet niks van hen. Dat vind ik lastig. Ik ben namelijk normaal de gene die de vragen stelt.

Als ik nu op een feestje ben of bijvoorbeeld een date, dan weten mensen alles. Mijn naam is ook wat aparter, dus je kan me ook makkelijk vinden. Daarom twijfel ik elke keer als ik een blog schrijf. Wat wil ik vertellen? Wat wil ik delen? Hoe ga ik daarmee om? Wat denken andere mensen hiervan?

Ik wilde eerst schrijven over het afbouwen van medicatie. Hoe je dat zou moeten doen of dat het niet altijd zo gaat zoals je hoopt (net als bij mij), maar elke keer kijk ik naar een leeg scherm. Misschien komt het ook omdat ik nu zoveel schrijf dat ik geen woorden meer heb voor mijn blog. Ik weet het niet. Maar gelukkig gaat het deze week wat beter. Misschien komt het omdat ik weer op mijn oude dosering zit, misschien komt het omdat ik zondag heerlijk een halve marathon heb gelopen. Daarna zat ik ook heerlijk in een runner’s high en voelde ik alsof ik zoveel energie had.

Tot zover een update. Geen gekke veranderingen, geen blessures na mijn tweede halve marathon, vooral veel aan het schrijven en veel aan het rusten voor aankomende zondag. Want dan heb ik de halve marathon van Amsterdam! Wie van jullie zal ik daar nog meer zien?

10 thoughts on “Zal ik het wel delen, zal ik het niet delen?”

  1. Hoi, ik ken je natuurlijk niet maar ik lees je al langere tijd, aangezien ik zelf ook last heb gehad van een depressie en hardlopen helpt. Misschien heb ik trouwens nog steeds wel een depressie, maar uit die zich niet dankzij de medicijnen. Dat zou ook kunnen. Ik herken je gevoel van falen als het afbouwen niet zo gaat als dat je hoopt. Toen bij mij het afbouwen niet goed lukte, veranderde mijn hele zelfbeeld. Ik had namelijk het gevoel dat ik de laatste jaren keihard gevochten had en dankzij dat harde vechten heel veel had bereikt . Dat het daarom zo goed met mij ging. Toen het afbouwen niet lukte, sloeg dat om in: blijkbaar heb ik niets bereikt en is het alleen dankzij de medicijnen. Gelukkig heb ik daar toen wel over kunnen praten, onder andere met mijn therapeut. Dit heeft mij wel geholpen te zien dat het beter met mij gaat dankzij de medicijnen én het harde vechten. Zonder de medicijnen had ik het gevecht nooit aan kunnen gaan, het ging namelijk zo slecht met mij. Dankzij mijn antidepressiva werd ik wat stabieler en heb ik al die jaren therapie kunnen volgen waardoor ik nu veel beter met dingen om kan gaan. Als ik me nu weer een periode heel slecht voel, stap ik niet gelijk over op destructieve copingstijlen. Wel voel ik die neiging, maar dankzij het vechten, doe ik het niet.
    Wat zorgt dat jij het gevoel hebt dat je faalt? Ook omdat je aan de buitenwereld al die tijd hebt laten zien dat er manieren zijn om uit je depressie te komen en je nu het idee hebt dat je dat misschien niet bereikt hebt? Ik vul in natuurlijk, maar ik denk dat het goed is om te kijken waarin het zit. Faal je voor jezelf of faal je naar de buitenwereld? Want ik leef in die buitenwereld en ik lees jouw verhalen, ondanks dat ik je niet ken, maar naar mijn idee is dit niet falen. Naar mijn idee heb je keihard gevochten, maar gaat dit stukje misschien niet zoals je had gehoopt dat het ging. Misschien zijn je eisen te hoog. Misschien is het nog te vroeg. Misschien… zoveel redenen.
    Zet ‘m op… liefs

    1. Dankjewel voor je reactie Ilona! Ik waardeer het enorm. 🙂
      Ik herken me heel erg in jouw verhaal en ja ik denk dat ik daarom voel alsof ik faal. Faal voor mezelf. Ik ben erg perfectionistisch en wil alles goed doen. Zodra iets fout gaat, geef ik mezelf de schuld. Het voelt alsof het knokken en vechten van afgelopen jaar allemaal voor niks is geweest. Dat dankzij die pillen ik alleen vooruit ben gegaan en niet omdat IK zelf iets anders heb gedaan. Maar ik denk ook niet dat ik het gevecht had aangekund als ik niet de juiste medicatie had gekregen. Alleen wil ik nu zo graag ‘schoon’ en natuurlijk zijn. Als mensen zeggen dat ze blij zijn dat ze geen medicijnen slikken, voelt het als een steek in mijn zij…
      Maar ik heb ondertussen geaccepteerd dat het misschien toch zo blijft. Dat ik medicijnen moet blijven slikken. En dat vind ik oké, maar ik zou het graag proberen zonder. Vooral vanwege de bijwerkingen. 😉
      Daarnaast wist ik niet of ik het wilde delen, omdat ik het niet wilde toegeven. Zodra je hardop zegt dat het niet goed gaat, is de realiteit. Als je het voor jezelf houd, dan kan je nog doen ‘alsof’. Dit was ook naar mijn omgeving. Ik wilde ze niet teleurstellen. Maar het is nu allemaal weer goed gelukkig. Ik ben weer stabiel en daar gaat het om! Met of zonder medicijnen. Ik kom er wel 😉

  2. Lieve Eleanor, mooi geschreven. Ik heb de reactie van ilona ook gelezen en denk dat daar veel in zit. Ik kan me jou gevoel van ‘falen’ heel goed voorstellen, maar ik denk dat je dat niet zo moet zien. Je bent super dapper door je verhaal te delen en te laten weten dat het geen schande is om een depressie te hebben. En waarom zou je dan perfect moeten zijn? Denk dat het heel mooi is om te schrijven dat het afbouwen niet ging zoals gehoopt. Dat is ontzettend balen omdat het voor jou gevoel betekent dat je het niet alleen kan. Maar moet dat? Van mij niet, niemand is perfect dus waarom jij wel? Wees niet te streng voor jezelf. Zie het als een wijze les!
    Ik vind je een topper!! Ga vooral door! !

  3. Niet afbouwen hoor! Vergelijk het maar met iemand die last heeft van zijn schildklier. Die moet ook blijven slikken. Natuurlijk zegt hè gevoel anders maar stop je energie in andere dingen zoals lopen. Prachtig zoals je de dingen opschrijft. Kijk naar de dingen waar je goed in bent. Dat zullen er heel veel zijn. Ga door met schrijven maar alleen als je er zin in hebt. Succes!

  4. Dag lieve Eleonor,

    Je blog vind ik moedig en het lezen geeft veel herkenning. Het lezen van jouw stukken helpt me om zelf te accepteren, voor zover dat gaat, dat ik last heb van terugkerende depressies. Dat ik daar niet alleen in sta en dat wat ik voel en ervaar niet gek is, maar er helaas bij hoort.

    De behoefte om zonder medicijnen en ‘op eigen kracht’ door het leven te gaan heb ik ook. En toch, als het helpt waarom niet. Hoezo op eigen kracht. De psychiater zei eens, ik adviseer je om de medicatie te nemen om er zo voor te zorgen dat therapie (in mijn geval ook emdr) mogelijk is. Want praten heeft pas echt zin, vechten heeft pas echt zin, als je daartoe in staat bent. En dat betekent dat medicijnen daarvoor soms nodig zijn. Dat hielp mij wel over de streep.

    Na een periode waarin het goed of redelijk gaat is het moeilijk om aan jezelf en anderen toe te geven dat het minder gaat. Ook ik voel dat als falen, alsof ik iets fout heb gedaan en dat ik anderen teleurstel. Terwijl ik merk dat mijn omgeving niet teleurgesteld is maar eerder begaan is met hoe het gaat. Pas als ik aan mezelf durf toe te geven dat het niet meer gaat, is dat de eerste stap naar herstel. Fijn om te lezen dat jouw herstel weer is ingezet.

    En ik hoop dat je blijft schrijven, dat je blijft delen. Maar als je zou stoppen, zou ik dat ook begrijpen en respecteren ben ik je dankbaar van wat je tot nu toe hebt gedaan.

  5. Je blog is voor mij (als partner van iemand met depressies) ook heel herkenbaar.Ik kan natuurlijk makkelijk lullen maar je faalt echt niet wanneer je medicijnen nodig hebt om enigzins normaal te kunnen functioneren.Ik volg je al een tijdje op Instagram en vind het heel knap dat je er toch elke keer weer op uit gaat om te gaan hardlopen.Onder de dekens wegkruipen is veel makkelijker toch?
    Je doet het super!!succes in Amsterdam

  6. Hallo
    Ikzelf ben in maart afgebouwd. Het is echt even door de zure appel bijten, maar na een 4-tal weken zijn de bijwerkingen verdwenen.
    Ik ben wel na een 3-tal maanden “hervallen”, maar veel minder erg, en kan er nu met therapie, zonder medicatie, wel bovenop geraken.
    Ik vind het altijd zo’n moeilijke beslissing, wel of geen medicatie …. de ene dokter raadt het aan, de andere af, … op den duur weet je niet meer wat je moet doen …
    Ik ben wel nog altijd niet aan sporten geraakt, helpt dit echt?
    Groetjes
    Sté

  7. Eleanor, ik begrijp je gevoel van falen, juist en zekers. Erg erg naar.
    Maar ik vind niet dat je faalt, integendeel! Je bent aan het onderzoeken a.h.w.
    En ik vind jou ontzettend moedig! Jij hebt lef. Meer dan ik – waarschijnlijk ooit heb kunnen/mogen zijn. Door jou woorden voel ik me gesteund en erkent. En een keer wegkruipen, onder de wol, gewoon doen, niks mis mee. Dat heb je even nodig denk ik. Niet erg toch. Let it be.
    Erna actief zijn, fijn wandelen en/of joggen, komt vanzelf weer. Weet ik zeker. Topper.
    Vriendelijke en sportieve groet
    Egbert.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *